Καλοκαίρι με τον Μπέργκμαν

Μέσα στην πληθώρα των ταινιών που έχουν ήδη προγραμματιστεί για προβολή στα θερινά σινεμά το καλοκαίρι που μας έρχεται, θα βρούμε και αρκετές επανεκδόσεις. Ανάμεσά τους και τέσσερις ταινίες του μέγιστου σουηδού σκηνοθέτη Ινγκμαρ Μπέργκμαν (1918-2007), οι οποίες βρίσκονται στον προγραμματισμό της Weird Wave, μιας εταιρείας που και στο παρελθόν έχει απασχολήσει το κοινό της Αθήνας με επανεκδόσεις αριστουργημάτων του συγκεκριμένου σκηνοθέτη, καθώς επίσης με το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ της Μαργκαρέτε φον Τρότα «Μπέργκμαν: Ενας αιώνας» (2018).

Και οι τέσσερις ταινίες παρουσιάζουν κάτι ξεχωριστό σε σχέση με τον δημιουργό τους και την κινηματογραφική πορεία του. Το «Κραυγές και ψίθυροι» («Cries and whispers», 1972) είναι μια από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες του στις Ηνωμένες Πολιτείες και υπήρξε υποψήφια για πέντε Οσκαρ (κέρδισε μόνο ένα, για τη φωτογραφία του Σβεν Νίκβιστ). Η ελεγειακή ταινία εκδίκησης «Η πηγή των παρθένων» («The Virgin Spring», 1960) είναι η πρώτη ταινία του που απέσπασε το Οσκαρ καλύτερης μη αγγλόφωνης ταινίας και έχει σαφείς παραπομπές στην αρχαία ελληνική τραγωδία (θα ακολουθούσαν δύο ακόμα Οσκαρ στην ίδια κατηγορία για τις ταινίες «Μέσα από τον σπασμένο καθρέφτη», παραγωγής 1961, και «Φάνι και Αλέξανδρος», παραγωγής 1983, που ήταν και η τελευταία του κινηματογραφική δημιουργία). «Το πάθος» («The passion of Anna», 1969) είναι μια από τις λιγότερο γνωστές δημιουργίες του και, τέλος, η «Επαφή» («Temas», 1971) είναι μια από τις πιο υποτιμημένες του αλλά και η πρώτη του Μπέργκμαν που γυρίστηκε (και) στην αγγλική γλώσσα, με πρωταγωνιστή τον αμερικανό ηθοποιό Ελιοτ Γκουλντ. Αυτή η ταινία έχει και ένα ακόμα μυστήριο διότι σηματοδότησε το τέλος της συνεργασίας του σκηνοθέτη με τον σουηδό ηθοποιό Μαξ φον Σίντοφ που έχει συνδυαστεί στενά με το έργο του Μπέργκμαν εν γένει. Στις ταινίες αυτές θα επανέλθουμε στο μέλλον και στις εβδομάδες προβολής τους στα θερινά σινεμά «Στέλλα» (Κυψέλη), «Κάρμεν» (μετρό Κατεχάκη), «Δάφνη» (Δάφνη) – και σε άλλες επιλεγμένες αίθουσες.