Δρόμος

Θα δεχτώ ότι το άγριο έγκλημα κι η καθημερινή ωμή βία δεν είναι ελληνικά φαινόμενα. Πλήττουν ολόκληρο τον πλανήτη.

Αυτό όμως δεν είναι λόγος για να τα καταπίνουμε αμάσητα. Και κυρίως δεν είναι πρόσχημα για να μην κάνουμε τίποτα.

Από το αποτρόπαιο έγκλημα στα Γλυκά Νερά έως τους αλήτες που ξυλοκόπησαν τον οδηγό του λεωφορείου, από τον αστυνομικό που χτυπήθηκε στη Νέα Σμύρνη έως τον πρύτανη που διαπομπεύθηκε σε δημόσια θέα, η ελληνική κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια διαρκή απειλή.

Στα σπίτια, στους δρόμους, στις πλατείες, στα Πανεπιστήμια, στις γειτονιές.

Λέω «ελληνική κοινωνία» διότι φοβούμαι ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο η πλημμελής αστυνόμευση, η ανεκτική δικαιοσύνη, ο χαζοχαρούμενος Τύπος, η κουλτούρα απειθαρχίας ή ο κοινωνικός «ωχαδελφισμός». Είναι όλα μαζί.

Και γι’ αυτό πρέπει να τα δούμε όλα.

Δεκαετίες ακούω διαφόρους να προπαγανδίζουν μια πιο ανεκτική και περισσότερο επιεική κοινωνία. Μια κοινωνία με κατανόηση για τον εγκληματία.

Η προσπάθειά τους αφορά και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς και το δίκαιο και τη δικαιοσύνη. Αφορά αρχές, συμπεριφορές και δικαιώματα. Κανένα πρόβλημα.

Αλλά τι κερδίσαμε; Εγινε η κοινωνία πιο ασφαλής ή πιο ειρηνική;

Οχι. Εγινε μια κοινωνία ακόμη πιο άγρια όπου απλώς τα ισόβια δεν είναι ισόβια, η φυλακή δεν είναι φυλακή και το έγκλημα παίζεται πόσο έγκλημα θεωρείται.

Τι να την κάνω όμως την ανεκτικότητα και τη σχετικότητα, αν δεν φτιάχνουν μια καλύτερη κοινωνία; Για τη σωτηρία της ψυχής;

Δεκαετίες ακούω διάφορους που ζητούν να μην αποπροσωποποιείται το έγκλημα. Καμία αντίρρηση.

Κανείς δεν θεωρείται εγκληματίας επειδή είναι Ρομά, Γεωργιανός ή Πακιστανός. Επειδή είναι γηγενής ή μετανάστης.

Από την άλλη πλευρά όμως δεν μπορεί η πολιτική ορθότητα να αποτρέπει το ερώτημα: έχουμε εισαγόμενη εγκληματικότητα;

Αν δεν έχουμε, πάμε παρακάτω. Προφανώς οι εγκληματίες των Γλυκών Νερών μιλούσαν «σπαστά ελληνικά» για να τη σπάσουν στον Μπαμπινιώτη.

Αλλά αν έχουμε, μάλλον πρέπει να κάνουμε κάτι για τις εισαγωγές. Καταφανώς δεν αρκεί να σφραγίζουμε διαβατήρια.

Δεκαετίες ακούω άλλους να μαίνονται κατά της καταστολής ή της αστυνόμευσης για ιδεολογικούς λόγους. Καμία αντίρρηση.

Αλλά πώς θα αντιμετωπιστεί η εγκληματικότητα και μάλιστα η βαριά χωρίς καταστολή και αστυνόμευση; Με garden party και φιλανθρωπικές εσπερίδες;

Θα μπορούσα να απαριθμήσω δεκάδες απορίες. Αλλά δεν έχει νόημα.

Είναι ο δρόμος λάθος. Το γενικό κλίμα. Οι αντιλήψεις που έχουν επικρατήσει. Η χαλαρότητα της αντίδρασης στην απειλή.

Κι αν δεν αλλάξει ο δρόμος, τίποτα δεν θα αλλάξει επί της ουσίας.