Αδειες

Αν το οκτάωρο λογίζεται σαν το κάστρο που δεν πρέπει να πέσει κατά τη διάρκεια της μητέρας των μαχών, η ειλικρινής – κι όχι τυπική – ενσωμάτωση της κοινοτικής οδηγίας 2019/1158 στην ελληνική νομοθεσία φαίνεται να είναι το ύψωμα που δεν αξιολογείται ως ιδιαίτερα κρίσιμο για την έκβαση του πολέμου από τους αριστερούς που πήραν τ’ όπλο τους. Πρόκειται για μια ευρωπαϊκή οδηγία που στοχεύει στην επίτευξη της ισορροπίας μεταξύ επαγγελματικής και ιδιωτικής ζωής – και δίνει τις βασικές κατευθυντήριες γραμμές που οφείλουν να ακολουθούν τα κράτη – μέλη προκειμένου να πετύχουν τη χιλιοδιακηρυγμένη ισότητα των φύλων στην αγορά εργασίας. Το σκεπτικό της είναι απλό: μέσω μιας σειράς γονικών αδειών τόσο για τις μητέρες όσο και για τους πατέρες παρέχει τη δυνατότητα στους άνδρες να αναλάβουν ορισμένες από τις υποχρεώσεις της ανατροφής των παιδιών τους, επιτρέποντας έτσι στις γυναίκες να παραμείνουν εργαζόμενες. Αυτός ο καταμερισμός των οικογενειακών αρμοδιοτήτων αφαιρεί – στην οπτική του ευρωπαίου νομοθέτη – από τους εργοδότες οποιαδήποτε αντικίνητρα θα σκέφτονταν μπροστά στο ενδεχόμενο να προσλάβουν μια γυναίκα.

Προκλήσεις

Η τετράμηνη κατά το ήμισυ επιδοτούμενη από τον ΟΑΕΔ άδεια μέχρι να γίνει το παιδί οκτώ ή το δικαίωμα σε τηλεργασία, ευέλικτο ωράριο και μερική απασχόληση για γονείς παιδιών ως και 12 χρονών διαφημίζονται πολύ από τον αρμόδιο υπουργό. Οπως και το γεγονός ότι η προαναφερθείσα οδηγία πάνω στην οποία πατάνε έχει κυρωθεί από τη Βουλή τον Ιούνιο του 2019, επί ΣΥΡΙΖΑ – παρότι περιλαμβάνει ρυθμίσεις που δεν προβλέπουν συλλογικές διαπραγματεύσεις. Η τελευταία πολιτική λεπτομέρεια, πάντως, δεν αναιρεί τις προκλήσεις στις οποίες δεν απαντά η θέσπιση τέτοιων επί της αρχής φιλεργατικών μέτρων από μόνη της. Μπορεί η αξιωματική αντιπολίτευση που ξαναφορά το αμπέχονο να έχει αφήσει στο απυρόβλητο τις υπό συζήτηση ατομικές συμβάσεις, αλλά τα προβλήματα που η αληθινή εργασιακή ζωή έχει δείξει ότι θα προκύψουν όταν οι εργαζόμενοι θελήσουν να τις συνάψουν δεν εξαφανίζονται. Γιατί, όπως θα το έθετε κομψά κι ένας οικονομολόγος, η νομοθέτηση προνομίων αυτού του είδους αποδίδει μόνο σε περιβάλλοντα με χαμηλή ανεργία. Στα άλλα οι άνδρες και οι γυναίκες που τα ζητούν συνήθως αντιμετωπίζονται σαν φθηνά εργατικά χέρια.