Κηλίδα στην ιστορία του

Η λήξη του αγώνα βρήκε μερικούς ποδοσφαιριστές να κοιτάζουν τον ουρανό, άλλους να πιάνουν το κεφάλι τους, άλλους να πηγαίνουν αμέσως στα αποδυτήρια. Ενα χαμένο βλέμμα έπειτα από μια αποτυχία που θα τους κυνηγάει μια ζωή. Οχι μόνο εκείνους, αλλά και όσους βρίσκονται στον σύλλογο. Ο Παναθηναϊκός έμεινε εκτός Ευρώπης τούτη τη φορά όχι λόγω των… παλινωδιών της διοίκησής του, όχι λόγω κάποιας τιμωρίας, όχι επειδή δεν πλήρωσε κάποιους ποδοσφαιριστές, ούτε γιατί είχε αφαίρεση βαθμών. Αλλά γιατί τα αποτελέσματα τον άφησαν στην πέμπτη θέση της βαθμολογίας. Πίσω από Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ, Αρη, ΑΕΚ.

Η πέμπτη δύναμη της Ελλάδας. Μια κηλίδα στην ιστορία του και μια στιγμή που φαινόταν να έρχεται εδώ και μήνες, αλλά κανείς δεν έκανε κάτι για να το αλλάξει. Ο προπονητής έμεινε στη θέση του χωρίς να τον θέλουν οι παίκτες και χωρίς να παρουσιάζει η ομάδα βελτίωση. Σε μια αντιποδοσφαιρική απόφαση, σε μια απόφαση εκτός ποδοσφαιρικής λογικής. Αν ο Μπόλονι είχε αποχωρήσει, ίσως η χρονιά να είχε σωθεί. Στηρίχτηκε και τα αποτελέσματα ήταν αμείλικτα. Στα οκτώ ματς των play offs o Παναθηναϊκός έχει μία νίκη, αυτή απέναντι στον ΠΑΟΚ. Και δύο αγωνιστικές πριν από το φινάλε δεν έχει κανένα απολύτως ενδιαφέρον για το μέλλον.

Οσοι περίμεναν θαύματα κατάλαβαν πως στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν τέτοια. Στο ποδόσφαιρο υπάρχει πλάνο, σχεδιασμός, τακτική. Στον Παναθηναϊκό δεν έχουν τίποτα απ’ όλα αυτά. Εδιωξαν τον Δώνη χωρίς λόγο και αιτία για να πάρουν έναν ισπανό νεαρό προπονητή που δεν είχε δουλέψει σε πρώτη ομάδα. Εφυγαν από τον νεαρό και πήγαν στο ακριβώς αντίθετο, σε έναν 70χρονο που δεν αλλάζει τις ιδέες του. Αύριο – μεθαύριο, αν στον Παναθηναϊκό δεν αλλάξουν λογική και δεν βρουν ένα πλάνο, θα φέρουν κάποιον άλλον προπονητή που σύντομα θα τον διώξουν. Και η ζωή… συνεχίζεται. Μόνο που το ποδόσφαιρο είναι αμείλικτο. Και τιμωρεί με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.