Μαγικός ρεαλισμός

Υπάρχουνε οι αρνητές και οι αρνι-τές του Πάσχα. Στις δε γαρδούμπες ενίοτε μπλέκονται και οι αρλούμπες. Κυκλοφορούν απ’ όλα τα είδη μπαχαρικά. Μέχρι και το να κάνεις τον Καραγκιόζη στα διόδια (μια γιαγιά τα λέει «ιώδια») μόνο και μόνο για σ’ αφήσουνε να φας κοκορέτσι στο βουνό και το βράδυ να δεις την ίδια τηλεόραση που βλέπεις και στην Αθήνα, ή στη Θεσσαλονίκη. Το πιο ωραίο είναι να είσαι αρνητής εμβολίου το οποίο ελέγχθηκε από χίλιους επιστήμονες, αλλά να φας πρόθυμα κοκορέτσι, δηλαδή έντερα από κατσίκι που δεν ξέρεις τι έβοσκε μια ολόκληρη (τρόπος του λέγειν) ζωή, αν έπασχε από έλκος δωδεκαδακτύλου και σίγουρα δεν έπινε νερό «Θεώνη» από μπουκαλάκι.

Επιμένουμε ελληνικά: μου τηλεφώνησε πασχαλιάτικα φίλος από διάσημο χωριό της Πιερίας και μου είπε πως ξεχειλίζει από κόσμο, πως όλα τα ξενοδοχεία είναι γεμάτα, πως αρκετοί δεν μπόρεσαν καν να βρουν δωμάτιο, οι δρόμοι πήζουν από κόσμο και οι ταβέρνες έχουν ουρές αναμονής. Πώς συνέβη αυτό, τον ρώτησα. Πώς πέρασαν τα διόδια (τα ιώδια;). Ανέβηκαν με τα πόδια στον Ολυμπο όλη νύχτα και κατηφόρισαν απ’ τον Μύτικα την άλλη μέρα; Πέσανε με αλεξίπτωτο πλαγιάς; Με κρυφό, υπόγειο τρένο; Πώς συνέβη; Ολα γίνονται στην Ελλάδα, μου απάντησε. Είναι αυτό που λέμε «μαγικός ρεαλισμός».

Τους «δρα-να-πέτεψα», κατά Σκαρίμπα; Οντως, έχουμε, σε επαρκές ποσοστό, την κουλτούρα του δραπέτη. Ή, και κάπως, του κλεφτοκοτά. Μας ηδονίζει η μικρο-παρανομία. Η πονηρή παράκαμψη – αρκετοί απέφυγαν την Εγνατία και προσπάθησαν να ανεβούν στα χωριά μέσα από τους παλιούς δρόμους, όπου φυσικά τους περίμενε η Τροχαία. Στοιχειώδες. Κι όμως, ένα σωρό κόσμος πίστεψε πως θα ήταν πολύ ελληνικό να κάνει αυτή την υποτιθέμενη πονηριά, θαρρείς και όλοι οι άλλοι δεν μπορούν να επιτελέσουν στοιχειώδεις συλλογισμούς. Ουκ ολίγοι ζήτησαν από φίλους γιατρούς να τους στείλουνε SMS ότι δήθεν «Η μητέρα σου πεθαίνει. Ελα γρήγορα στο χωριό». Και τα επεδείκνυαν στους τροχαίους για να περάσουνε τις Συμπληγάδες. Ποιος ξέρει πόσες μανάδες τις ξεψύχισαν μ’ αυτόν τον τρόπο τώρα το Πάσχα.

Ελληνική, ή μάλλον τουρκογύφτικη νοοτροπία. Οταν όλα απαγορεύονται τότε ακριβώς και όλα πρέπει να παραβιαστούν. Υπάρχει ένα ποσοστό κατωφερές στην ημι-παρανομία. Ενα ποσοστό εξ αυτών να είναι ίσως οι ίδιοι που κάνουνε μηνύσεις στους γυμνασιάρχες επικαλούμενοι το Σύνταγμα; Να είμαστε εμείς που επικρίνουμε με αυστηρότητα κάθε παρέκκλιση των άλλων, αλλά οι ίδιοι πράττουμε τα χειρότερα; Μπορεί. Εξάλλου για το καθετί μπορεί να επινοήσει κανείς ένα ψέμα, οπότε τα πάντα γίνονται εφικτά. Γι’ αυτό και η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού, διότι με τέτοια υλικά πώς να φτάσει στο ανέφικτο; Υπάρχει ακόμα κόσμος που καταπίνει την κάμηλο και διυλίζει το εμβόλιο. Πλακώνει αβλεπεί την ανεξέλεγκτη γαρδούμπα αλλά φοβάται το Αστρα Ζένεκα.

Ο άλλος πάει να κάνει αντιπολίτευση για τα SMS. (Καημένε Γκράμσι). Ο έτερος, Τρίτης Δημοτικού, σου λέει τι ζημιά μπορείς να πάθεις στο RNA διότι το άκουσε στο καφενείο, ή του το έστειλε φίλος του με βίντεο στο κινητό – το υποστηρίζει κάποιο πομπώδες αντι-εξουσιαστικό ψώνιο από τη Σουηδία. Κι ενώ αρκετοί εξ αυτών είναι οι άτεγκτοι κριτές των εμβολίων, ωστόσο περνούνε με μαϊμού χαρτιά απ’ τα διόδια. Ετερον εκατέρωθεν. Και η εξουσία είναι κακιά μέχρι να μας κλέψουν το σπίτι, οπότε τηλεφωνούμε αμέσως να ‘ρθούνε να μας σώσουν οι κακοί μπάτσοι της εξουσίας.

Εδώ ο Καμμένος σηκώθηκε και πήγε στη Σερβία μόνο και μόνο για κάνει το ρωσικό εμβόλιο Sputnik – ευτυχώς βότκα πουλάνε κι εδώ. (Δεν είδα να το σχολιάζουνε απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ, μάλλον θέλουνε να ξεχάσουμε πως κυβερνούσαν μαζί τέσσερα χρόνια.) Βέβαια ο Καμμένος θα πήγαινε και ως τη Σιβηρία επί γονάτων αν ήξερε ότι είχε μια πιθανότητα να βγει σέλφι με τον Πούτιν. Ξανθόν γένος και χτένισμα περμανάντ. Και η αβάσταχτη ελαφρότητα του Φουρθιώτη – άλλη μια ένδοξη περίπτωση αφρόλουτρου. Κι όμως όλες αυτές οι ταξιανθίες ευδοκιμούν εν Ελλάδι και περνούν πάντα τα διόδια και τα τριώδια.

Υπάρχει ανέκαθεν ένα ποσοστό που αν του δείξεις έναν μεγάλο, άνετο κι ασφαλή δρόμο, αυτό θα προτιμήσει να πάει από τα στενά κι απ’ τις αυλές κι ας κάνει διπλάσιο χρόνο. Πρόκειται για ροπή προς το περιθώριο, για εναλλακτική μιζέρια. Δυσπιστία, κρυψίνοια, και μοχθηρές διαδρομές. Δεν είναι θέμα ούτε εμβολίου, ούτε διοδίων, ούτε εξουσίας, είναι ζήτημα προϋπάρχουσας συγκρότησης που έχει επιλέξει να ζει αμυντικά, ναρκισσιστικά κι εναντίον. («Ενάντια», που λέμε – τι φριχτό επίρρημα.) Αρνητές στράτευσης, αρνητές συνείδησης, αρνητές υποσυνείδητου. Και αρνι-τές κατσικοφάγοι. Δεν πληρώνω-δεν πληρώνω, μόνο πληρώνομαι. Ολα τα ‘χουμε κριτικάρει, εκτός από τα γένια μας.

Κάθε χρόνο τα ίδια – θα πεις, φέτος, είχαμε την ευκαιρία για νέες, βαθύτερες συνειδητοποιήσεις. Διότι σε όλα ετούτα και σε όλους αυτούς είδαμε και τον εαυτό μας, σαν σε καθρέφτη. Υπάρχει αλληλο-μόλυνση, όπως με τον ιό. Δύσκολο να κρατήσεις εντελώς το εαυτό σου απέξω. Αναπόφευκτα, με την τριβή και με τις παραχωρήσεις «οξειδώνεσαι στη νοτιά» του περίγυρου αλλά και τον οξειδώνεις. Ολα γίνονται σχετικά. Και σε σπηλιά να φύγεις στο Αγιον Ορος, πάλι θα εμπλακείς. Το ολίγον έγκυος είναι η μόνη πραγματικότητα και ισχύει πανελλαδικά.

Μπορεί να φταίει η Μεταπολίτευση, αλλά το πράγμα πάει βαθύτερα. Είπαμε: μαγικός ρεαλισμός. Και να θες να είσαι κανονικός, δηλαδή αδιάλλακτος, αυτό δεν μπορεί να συμβεί. Η σχετικότητα έγινε το πεπρωμένο μας. Ακόμα και τώρα, που τα πράγματα στρώνουν και τα εμβόλια γίνονται σωστά, με άψογη οργάνωση, συνέπεια, καθαριότητα και στην ακριβή ώρα, δεν μπορούμε να το πιστέψουμε. Αραγε είμαστε εμείς, αυτοί; Είμαστε εμείς;