Ελειψε το θέαμα, όχι οι εκπλήξεις

Οι δυσκολίες των καιρών που διανύουμε δεν θα μπορούσαν παρά να ανακλαστούν στην 93η απονομή των βραβείων Οσκαρ που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή που μας πέρασε στο Λος Αντζελες (Δευτέρα για τη χώρα μας λόγω της διαφοράς ώρας). Ολοι προσπαθούσαν να φανούν ευχάριστοι ή χαλαροί, όμως το κλίμα της νόσου Covid-19 ήταν «παρών» και παρότι δεν έλειψε το χιούμορ, ο περισσότερος κόσμος στο Kodak Theatre ή τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Union όπου έγινε η απονομή (με ελάχιστους καλεσμένους) φαινόταν αμήχανος και συγκρατημένος.

Σε ό,τι αφορά τα ίδια τα βραβεία το στοιχείο του αναμενόμενου φάνηκε να παντρεύεται το στοιχείο της έκπληξης. Ολοι ένιωθαν ότι η «Χώρα των Νομάδων» (Nomadland) πολύ δύσκολα θα έχανε το Οσκαρ καλύτερης ταινίας και όλοι υποψιάζονταν ότι αυτή τη βράβευση θα συνόδευε και το βραβείο σκηνοθεσίας για την πρωτοεμφανιζόμενη στα Οσκαρ, Κλόε Ζάο.

Πράγματι, η ταινία κέρδισε και στις δύο κατηγορίες. Αλλά δεν αρκέστηκε σε αυτά τα βραβεία. Η Φράνσες Μακ Ντόρμαντ που ως παραγωγός της ταινίας μοιράστηκε το βραβείο καλύτερης ταινίας με τους Κλόε Ζάο, Μόλι Ασερ, Πίτερ Σπίαρς και Νταν Τζάβνεϊ, έφυγε με μια ακόμη βράβευση: στην κατηγορία του Α’ γυναικείου ρόλου. Και αυτό σημαίνει ότι αυτή τη στιγμή, σε ό,τι αφορά τα Οσκαρ ρόλων, βρίσκεται μια θέση πιο κάτω από την Κάθριν Χέπμπορν (1907 – 2003). Η Χέπμπορν είχε τέσσερα και η Μακ Ντόρμαντ πλέον μετρά τρία μετά τις βραβεύσεις της για το «Φάργκο» και τις «Τρεις πινακίδες έξω από το Εμπινγκ στο Οχάιο».

ΑΠΩΝ Ο ΧΟΠΚΙΝΣ. Απών από την υπερβολικά… λιτή τελετή καθότι βρίσκεται στο ύπαιθρο της γενέτειράς του της Ουαλίας, ο σερ Αντονι Χόπκινς, 29 ολόκληρα χρόνια μετά τη «Σιωπή των αμνών» τιμήθηκε με ένα ακόμη Οσκαρ Α’ ρόλου για τον «Πατέρα». Στην ταινία του Φλόριαν Ζέλερ που κέρδισε και το Οσκαρ διασκευασμένου σεναρίου, ο Χόπκινς υποδύεται έναν ηλικιωμένο που δεν μπορεί να επικοινωνήσει με το περιβάλλον – και κυρίως την κόρη του (Ολίβια Κολμαν) – γιατί βρίσκεται πολύ κοντά στην άνοια. Ακόμα και ο ίδιος ο Χόπκινς τα ‘χασε με τη βράβευση γιατί όπως αργότερα είπε, καθότι 83 ετών (ο μεγαλύτερος σε ηλικία ηθοποιός που κερδίζει το βραβείο) το θεωρούσε πολύ δύσκολο να επιλεγεί αυτός για μια τόσο μεγάλη τιμή (φυσικά, πριν από λίγο καιρό είχε ήδη κερδίσει το BAFTA για την ίδια ταινία).

Μιλώντας με Skype την ίδια μέρα, ο σερ Αντονι αναφέρθηκε στον Τσάντουικ Μπόουζμαν, τον μαύρο ηθοποιό που ήταν το φαβορί της κατηγορίας Α’ ανδρικού ρόλου παρότι δεν βρίσκεται πλέον στη ζωή (πέθανε πέρσι από καρκίνο στα 43 του). Με δεδομένη τη φόρα που φαινόταν να έχει η μαύρη κοινότητα του Χόλιγουντ στα εφετινά Οσκαρ αλλά και με τη βράβευσή του Μπόουζμαν από το Σωματείο Ηθοποιών, ο αποθανών ήταν το φαβορί. Αλλά τελικά δεν κέρδισε.

Η ΚΟΡΕΑΤΙΣΣΑ ΚΑΙ Ο ΜΠΡΑΝΤ ΠΙΤ. «Το καλύτερο Οσκαρ είναι η επόμενη δουλειά σου» είπε σε δήλωσή της πριν από την απονομή η έμπειρη κορεάτισσα ηθοποιός Γιου Τζουνγκ Γιουν που ήταν η μοναδική συντελεστής της ταινίας «Μινάρι» που έφυγε με Οσκαρ. Η ταινία μετρούσε έξι υποψηφιότητες και η Γιουν κέρδισε στην κατηγορία του Β’ γυναικείου ρόλου «νικώντας» τελικά την Αμερικανίδα Γκλεν Κλόουζ που εφέτος προτασσόταν για 8η φορά (για την ταινία «Το τραγούδι του Χιλιμπίλη»). Σε ένα από τα πιο χαριτωμένα στιγμιότυπα μιας μάλλον «στεγνής» τελετής, η Γιουν φάνηκε πολύ ενθουσιασμένη που συναντούσε από κοντά τον Μπραντ Πιτ, τον ηθοποιό που της παρέδωσε το βραβείο αφού ο ίδιος ήταν ο περσινός νικητής στην κατηγορία του Β’ ανδρικού ρόλου για το «Κάποτε στο Χόλιγουντ». Τον ρώτησε μάλιστα πού βρισκόταν όταν γίνονταν τα γυρίσματα του «Μινάρι», γιατί αν και παραγωγός της ταινίας δεν εμφανίστηκε ποτέ.

ΑΠΟ ΔΥΟ ΒΡΑΒΕΙΑ. Το «Μανκ» ήταν η ταινία με τις περισσότερες υποψηφιότητες (10) αλλά αρκέστηκε μόνο σε δύο τεχνικά βραβεία (φωτογραφίας και σκηνικών), όσα κέρδισαν επίσης ο «Ιούδας και ο μαύρος Μεσσίας» (Β’ ανδρικού ρόλου – Ντάνιελ Καλιούα και τραγουδιού), το κινούμενο σχέδιο «Soul» που επίσης κέρδισε και το Οσκαρ μουσικής και το «Sound of Metal» που βραβεύθηκε για τον ήχο και το μοντάζ του – δικαιότατο το πρώτο αλλά άδικο το δεύτερο διότι η «υπόγεια» δουλειά του Γιώργου Λαμπρινού στον «Πατέρα» όπου σχεδόν δεν διακρίνεις το μοντάζ, κάτι πολύ δύσκολο, ήταν που άξιζε πραγματικά το Οσκαρ.

Ο ΒΙΝΤΕΡΜΠΕΡΓΚ. Το φαβορί για το βραβείο διεθνούς ταινίας, το δανέζικο «Druk» του Τόμας Βίντερμπεργκ ήταν τελικά η ταινία που βραβεύθηκε, μια ιδιαίτερη στιγμή για τον σκηνοθέτη (που διεκδικούσε και το Οσκαρ σκηνοθεσίας) καθότι στα γυρίσματα αυτής της ταινίας έχασε την κόρη του σε τροχαίο δυστύχημα. «Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα κερδίσω αυτό το βραβείο το οποίο φανταζόμουν κάθε μέρα» είπε ο Βίντερμπεργκ στον ευχαριστήριο λόγο του.

Η αγωνία για επιστροφή στην κανονικότητα και στη μεγάλη αίθουσα ήταν προφανώς το κοινό χαρακτηριστικό σε όλους τους παρόντες της τελετής στην οποία να σημειωθεί έγινε και το εξής περίεργο: το Οσκαρ καλύτερης ταινίας που ως είθισται δίδεται τελευταίο δόθηκε πιο πριν με τελευταίο εκείνο του Α’ ανδρικού ρόλου. Κανείς δεν κατάλαβε γιατί, όμως η γνωστή κλιμάκωση ενθουσιασμού με τη βράβευση της καλύτερης ταινίας με Οσκαρ, σίγουρα δεν ανήκε εφέτος στις προτεραιότητες των διοργανωτών.