Το ακαταδίωκτο{CR}

Και φτάσαμε στο ωραιότερο σημείο της κωμωδίας που αποκαλείται αντιπολίτευση στην Ελλάδα. Στο σημείο όπου το τιμημένο ΚΚΕ υπερασπίζεται τα δικαιώματα των κουρασμένων παιδιών της νύχτας, που τι άλλο ζητούν από μια μπίρα και μια κουβέντα στα όρθια, παρηγοριά του ξωμάχου και του συντρόφου, όπως θα έλεγαν οι ποιητές τους. Διεκδικεί ατομικά δικαιώματα το κόμμα που, όπως λέει ένας φίλος, αν κυβερνήσει θα καταργήσει οποιουδήποτε είδους ατομικότητα και οποιουδήποτε είδους δικαίωμα.

Από κοντά, ο αλαλιασμένος ΣΥΡΙΖΑ, που μολονότι έκανε πολλές προσπάθειες να προκαλέσει υγειονομικό σαμποτάζ, και με τη στάση του εξ αντικειμένου συνέβαλλε στη διάδοση της πανδημίας, τώρα ανακάλυψε κι αυτός την πλέρια δημοκρατία – τη χαοτική εκδοχή της. Μαζί με διάφορες αποφύσεις συμφερόντων που κινούνται στα θολά νερά της Ακροδεξιάς, χθες έθεσαν στο στόχαστρο με βιαιότητα τη διάταξη για το ακαταδίωκτο των μελών διαφόρων επιτροπών για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού, σύμφωνα με την οποία οι εμπλεκόμενοι σε επιτελικό επίπεδο «δεν ευθύνονται, δεν διώκονται και δεν εξετάζονται για γνώμη που διατύπωσαν, ή ψήφο που έδωσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Δίωξη επιτρέπεται μόνο για συκοφαντική δυσφήμιση ή εξύβριση». Από κοντά συντάχθηκαν γνωστοί λαϊκιστές της πολιτικής – κι άλλοι που είτε τα μπερδεύουν συνειδητά είτε γενικώς τα έχουν μπερδεμένα, όπως ο πρώην ΥΠΕΞ Νίκος Κοτζιάς (ο οποίος μια χαρά περνούσε στην κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, αλλά σήμερα διαπιστώνει την «παρακμή του κράτους δικαίου»).

Πολλές φωνές και πολλή γκρίνια για κάτι αυτονόητο. Λειτουργοί του δημόσιου συμφέροντος σε εποχή κρίσης, όπως η τωρινή, προφανώς πρέπει να προστατεύονται για αποφάσεις και γνωμοδοτήσεις που μπορεί να επισύρουν την οργή πολιτών – είτε επειδή είναι μιας «αντιεμβολιαστικής» σέχτας είτε επειδή κάποια προσωπική ατυχία τους εύκολα την αποδίδουν στην ευθύνη των επιτροπών. Αλλά, προφανώς, δεν είναι οι μόνοι που έχουν το ακαταδίωκτο. Ακαταδίωκτο, μου λένε οι νομικοί που με συμβουλεύουν, έχει ο Συνήγορος του Πολίτη που επίσης γνωμοδοτεί, ακαταδίωκτο έχουν και πολιτικοί για κορυφαίες πολιτικές επιλογές (όχι για τις βρισιές για τις οποίες κρίνεται η παραπομπή ανθρωπότυπων όπως π.χ. ο Πολάκης στη Βουλή). Στις ΗΠΑ, οι εταιρείες που κατασκεύασαν το εμβόλιο επίσης έχουν το ακαταδίωκτο για τυχόν παρενέργειες, που προέκυψαν χωρίς δόλο. Οι υπάλληλοι διεθνών οργανισμών επίσης έχουν το ακαταδίωκτο, λειτουργική ασυλία, ασυλία ratione materiae – κ.λπ.

Καμία παραδοξότητα λοιπόν. Οι αποφάσεις που λαμβάνονται για την προστασία όσων εργάζονται για την υπέρβαση της υγειονομικής κρίσης εύκολα μπορούν να τεθούν στο στόχαστρο της θεσμικής ασχετοσύνης διαφόρων. Δεν τρέχει τίποτα, δημοκρατικά δικαιώματα έχουν και οι άσχετοι. Η παρεξήγηση, ακόμα και η παρέλκυση είναι μέρος της κωμωδίας που θα συνεχιστεί.