Ποιος σκοτώνει {LF}την ανάταξη;

Διακόσιες χιλιάδες επιχειρήσεις, το 15% του συνόλου, βρίσκονται, επί μήνες, σε αναστολή λειτουργίας. Η υπόλοιπη οικονομία το παλεύει. Στις αμέσως επόμενες εβδομάδες θα μετρηθεί η ικανότητα των επιχειρηματιών, ειδικά των μικρομεσαίων, να βρίσκουν διεξόδους. Πολλά θα εξαρτηθούν από τη συνεργασία με το κράτος. Το επιδημιολογικό ρίσκο είναι μεγάλο. Αν το άνοιγμα οδηγήσει σε πλημμυρίδα Covid και πρόσθετη εξάντληση των νοσοκομείων, οι επιπτώσεις θα είναι δυσανάλογα βαριές. Είτε θα πετύχουμε την ανάταξη είτε θα χάσουμε την ευκαιρία.

Σε τελευταία ανάλυση το ζήτημα είναι πολιτικό. Ο,τι και αν επιδιώξει η πλειοψηφία (κοινοβουλευτική, κοινωνική, επιχειρηματική), αρκεί η «ανυπακοή» ολιγάριθμων τμημάτων του πληθυσμού για να αποτύχουμε. Θα κατανοήσουμε γρήγορα το διακύβευμα με τρεις πρόδρομους δείκτες.

Θα συνεχίσουν οι μάσκες να αποτελούν το βασικό μέσο προφύλαξης; Η επιτροπή των ειδικών και το κράτος έχουν κύρια ευθύνη να το διευκρινίσουν. Δεν καταργήθηκαν οριζοντίως και γενικά στο Ισραήλ, όπως εσφαλμένα μεταδίδεται. Δεν πρέπει να τις καταργήσουμε εμείς, ως στάση ανυπακοής, όπως δυστυχώς ήδη συμβαίνει ιδίως σε συνωστισμούς διαμαρτυρίας ή κορωνοπάρτι.

Θα εντείνουμε την προσέλευσή μας στις πολλαπλασιαζόμενες ευκαιρίες εμβολιασμού; Αμφίβολο, αν κρίνουμε από τη σημαντική μερίδα συμπατριωτών που αποφεύγει το «τσίμπημα». Με αποτέλεσμα όλοι σχεδόν όσοι χάνουν τη ζωή τους, από τη μια ή την άλλη πλευρά της πόρτας των ΜΕΘ, να μην έχουν αξιοποιήσει την προσφορά της επιστήμης και της πολιτείας. Σε κάθε 100 άτομα που πεθαίνουν, οι 85 είναι μεγαλύτεροι από 65 ετών, ο 1 στις ηλικίες 18-39 και στην κυρίως παραγωγική ομάδα των 40-64 ετών οι υπόλοιποι 14.

Θα περιοριστούν τα «αντιχουντικά» πάρτι στις πλατείες και οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στις μεγάλες πόλεις; Και τα δύο εξαρτώνται από τα κόμματα της αντιπολίτευσης (κυρίως) και (λιγότερο) από την Αστυνομία. Επίκειται άλλωστε το τεστ με τις ρυθμίσεις στην αγορά εργασίας και την επικουρική ασφάλιση.

Παραμένω συγκρατημένα απαισιόδοξος ως προς την έκβαση στις τρεις αυτές προκλήσεις. Οι οικονομολόγοι μαθαίνουν ότι εκείνο που τελικά μετρά σε οποιαδήποτε προσπάθεια παραγωγής νέου προϊόντος είναι αυτό που θα συμβεί πέραν του σημείου ισορροπίας, στο «περιθώριο»: θετικό ή αρνητικό.

Δηλώσεις όπως «ο Μητσοτάκης υπόσχεται ένα εμβόλιο που δεν υπάρχει», «βεβαίως και δέχομαι το ρίσκο (διάδοσης του κορωνοϊού), «φάντασμα αστυνομοκρατίας πλανιέται πάνω από τη χώρα», «βγάλανε τα τεθωρακισμένα απέναντι στους εργαζομένους», «δεν δικαιολογείται ο περιορισμός δημοκρατικών δικαιωμάτων στο όνομα μιας στρατηγικής τύπου νόμος και τάξη», «δεν μπορεί να είναι προαπαιτούμενο η διάλυση της κοινωνικής συνοχής για την εκταμίευση των πόρων από το Ταμείο Ανάκαμψης» οδηγούν σε καταστροφικές συγκρούσεις.

Ο επόμενος γύρος ευκαιριών είναι – περισσότερο από όσο πιστεύουμε – στα χέρια συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης. Η πρώτη οφείλει να μην υποστείλει τη σημαία των μεταρρυθμίσεων. Η δεύτερη να αποστεί από λόγια και πράξεις που σκοτώνουν την ανάταξη.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής