Η Μέρα της Μαρμότας με τους θεσμούς

Η εβδομάδα που μας πέρασε ήταν αφιερωμένο στην τρόικα. Σε επαφές του οικονομικού επιτελείου, με τους εκπροσώπους των γνωστών θεσμών. Πλέον αυτές δεν γίνονται ούτε σε ξενοδοχεία, ούτε σε γραφεία υπουργείων. Προσαρμοσμένες στους καιρούς γίνονται μέσω τηλεδιασκέψεων. Ολοι από τα γραφεία τους και με τα στοιχεία μπροστά τους. Στις οθόνες των υπολογιστών τους.

Το πιο σταθερό ραντεβού σε ευρωπαϊκό επίπεδο, επαναλήφθηκε και πάλι. Η θεματολογία περίπου η ίδια. Για τα ληξιπρόθεσμα, τις οφειλές του Δημοσίου προς τους ιδιώτες, μιλούσαν οι δύο πλευρές, επί κυβερνήσεων Σαμαρά, στη συνέχεια επί Τσίπρα, το ίδιο κάνουν και επί κυβέρνησης Μητσοτάκη. Ούτε λόγος για τα άλλα θέματα. Στην ατζέντα ακόμα οι πλειστηριασμοί, για τους οποίους μιλάμε 10 χρόνια και μόνιμα είναι παγωμένοι και εάν θα πληρώσουν ΕΝΦΙΑ οι κάτοχοι περιουσιών στη Μύκονο και τη Σαντορίνη, που επίσης μιλάμε από το 2010.

Η κατάσταση θυμίζει έντονα την ταινία του 1993 «Η Μέρα της Μαρμότας», στην οποία ο Μπιλ Μάρεϊ υποδύονταν έναν αλαζονικό μετεωρολόγο ο οποίος κατά τη διάρκεια ενός ρεπορτάζ στο Πανξατόνι της Πενσιλβάνια στην ετήσια Μέρα της Μαρμότας, βρήκε τον εαυτό του παγιδευμένο στον χρόνο και αναγκασμένο να ζει την ίδια μέρα ξανά και ξανά. Στον ρόλο ο πρωταγωνιστής αφού πέρασε από χίλια κύματα άρχισε σιγά σιγά να επανεξετάζει τη ζωή του και τις προτεραιότητές του και στο τέλος λυτρώθηκε από το πάθημά του.

Στην περίπτωση των σχέσεων της Ελλάδας με τα «τεχνικά» κλιμάκια και τους επικεφαλής τους, σαν να υπάρχει η αίσθηση της ασφυξίας και να μην έχει βρεθεί ένας άνθρωπος να τους λυτρώσει. Να τους απαλλάξει από τη βαρεμάρα.

Για να γίνει αντιληπτό πόσο έχει αλλοιωθεί ο παλαιότερος χαρακτήρας των ελέγχων, αρκεί να δει κανείς πώς γίνεται η συζήτηση. Πλέον ο κάθε θεσμός έχει τα θέματα του δικού του ενδιαφέροντος. Ελάχιστα ενδιαφέρεται για τα θέματα των άλλων.

Οι εκπρόσωποι της Κομισιόν που έχουν το πάνω χέρι στις διαπραγματεύσεις, συζητούν θέματα δημοσιονομικά και εγκρίνουν ή απορρίπτουν τις ελληνικές προτάσεις για επιπλέον παροχές στους πληγέντες.

Το βασικό θέμα που βάζουν μόνιμα τους τελευταίους μήνες είναι οι αντικειμενικές αξίες και αν οι νέες αυξημένες θα επιβαρύνουν τους ιδιοκτήτες ακινήτων σε δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς. Οι έλληνες συνομιλητές τους αντιτείνουν ότι μαζί με τη Μύκονο θα την πληρώσει και το Κιάτο και η συζήτηση γίνεται ατέρμονη. Καμία κατάληξη, κανένα αποτέλεσμα.

Οι εκπρόσωποι του ESM (Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας) τους ενδιαφέρουν μόνο τα ληξιπρόθεσμα του Δημοσίου. Είναι άλλωστε ο βασικός μας δανειστής και ενδιαφέρονται να μαζεύονται οι υπόλοιπες οφειλές. Προφανώς έχουν απηυδήσει με τους ρυθμούς του ελληνικού Δημοσίου, αλλά και εμείς τείνουμε να απηυδήσουμε με τη δική τους αδυναμία να προτείνουν έναν ικανό τρόπο μηδενισμού των ληξιπρόθεσμων.

Οι εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ρωτούν μόνο για την πρόοδο του πτωχευτικού και κυρίως την έναρξη των πλειστηριασμών. Οι τελευταίοι θυμίζουν περισσότερο γεφύρι της Αρτας, παρά τη Μέρα της Μαρμότας. Επί χρόνια τους «χτίζανε» και οι πλειστηριασμοί μονίμως παγωμένοι.

Για τους απλούς παρατηρητές εκπροσώπους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ούτε λόγος. Απλά παρατηρούν, ετοιμάζουν το εσωτερικό τους ενημερωτικό κείμενο, προκειμένου να έχουν υλικό για την ετήσια έκθεση που γράφουν για την Ελλάδα.

Δεν ξέρω σε τι αποσκοπεί όλη αυτή η φασαρία, των δήθεν ελέγχων της τρόικας, των θεσμών ή όπως αλλιώς λέγονται. Το αποτέλεσμα σίγουρα που παράγεται, δεν έχει κανένα νόημα. Ειδικά σε περιβάλλον πανδημίας, υπάρχει η αίσθηση ότι περισσότερο τους ταλαιπωρούμε (και μας ταλαιπωρούν) τους ανθρώπους. Μήπως ήρθε η ώρα να το λήξουμε το πράγμα. Τις συναναστροφές με την τρόικα και τα παράγωγά της. Μήπως πρέπει να επιστρέψουμε στην κανονική μακροσκοπική διαδικασία που ισχύει και για τις άλλες χώρες. Λέω μήπως, γιατί έχω και δεύτερες σκέψεις, καθώς μου έρχονται στο μυαλό το πώς θα λειτουργούσαν σε αυτή την περίπτωση κάποιοι συγκεκριμένοι έλληνες πολιτικοί από το παρελθόν…