Ολοι εναντίον μιας μεταρρύθμισης

Ο φίλος μου είχε δουλέψει σκληρά σε ολόκληρη τη ζωή του, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Κάποια στιγμή, εκεί γύρω στα 2012, ήρθε η ώρα της σύνταξής του. Το κράτος του έδωσε ένα μηνιαίο έναντι εωσότου έρθει η ώρα της εκκαθάρισης. Με το έναντι, το βιωτικό επίπεδο του φίλου εξανεμίστηκε, αφού το ποσό που λάμβανε δεν έφτανε ούτε για τα απαραίτητα. Προσπάθησε λοιπόν να επισπευσθεί η εκκαθάριση, έτσι ώστε με την ανταμοιβή των κόπων μιας ζωής να βελτιώσει κάπως την καθημερινότητά του. Προσπάθησε με μέσον να βρει άκρη αλλά τίποτα – το Δημόσιο δεν κάνει διακρίσεις στην ταλαιπωρία των ανθρώπων. Κάποια στιγμή, έπειτα από επτά χρόνια αδυναμίας, ο φίλος αρρώστησε πολύ σοβαρά και πέθανε, χάνοντας την ευκαιρία να του απονεμηθεί το ποσό της σύνταξης που δικαιούνταν. Χους ην…

Ο φίλος μου δεν ήταν ο μόνος που έπεσε θύμα της άγριας ταλαιπωρητικής μηχανής ενός απάνθρωπου Δημοσίου. Το ίδιο πρόβλημα αντιμετώπισαν, και συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν, μερικές εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ας πούμε, δεν βρήκε χρόνο να ασχοληθεί με το πρόβλημα.

Ο υπουργός Εργασίας, Κωστής Χατζηδάκης, αντιθέτως, είναι ένας ανάλγητος νεοφιλελεύθερος, όργανο μιας κυβέρνησης που έχει στόχο να πιει το αίμα του λαού με το μπουρί της σόμπας. Κάτι άκουσε για το πρόβλημα των συνταξιούχων και είπε να το διερευνήσει. Πριν από έναν μήνα, λοιπόν, κατέφθασε στο Περιφερειακό Υποκατάστημα Μισθωτών Αττικής, ξεχασμένο κάπου στο κέντρο της Αθήνας. Και αντίκρισε το αδιανόητο: «χαρτούρα», στοίβες φακέλων με τις συντάξεις που πρέπει να εκδοθούν (κάπου εκεί ανάμεσα θα είναι και ο φάκελος με τις ασφαλιστικές εισφορές του φίλου μου) αλλά και ένα απαρχαιωμένο δίκτυο υπολογιστών – μάλιστα σε μια φάση που οι μισοί υπάλληλοι κάνουν τηλεργασία. Τρόμος.

Ο Χατζηδάκης σκέφτηκε ότι με αυτές τις συνθήκες το κράτος δεν θα μπορέσει ποτέ να είναι εντάξει με τους απόμαχους της εργασίας – θα χρειάζονταν χρόνια και τύχη προκειμένου να τους ανταποδοθούν τα εργάσιμα χρόνια τους. Σκέφτηκε λοιπόν κάτι απλό: να κάνει by pass το δυσκίνητο Δημόσιο και να αναθέσει σε ιδιώτες τη διευθέτηση των χιλιάδων εκκρεμών συνταξιοδοτικών υποθέσεων. Η τροπολογία που θα επέτρεπε αυτή τη λύση συντάχθηκε γρήγορα και χθες συζητήθηκε στη Βουλή: στόχος, ενδιαφερόμενοι προς συνταξιοδότηση να καταφεύγουν σε δικηγόρους και λογιστές, οι οποίοι, έπειτα από σύντομη εκπαίδευση, θα μπορούν να υπολογίζουν και να εισηγούνται συντάξεις μέσα σε έναν μήνα. Την αμοιβή δεν θα καταβάλλει ο υποψήφιος συνταξιούχος αλλά το Ταμείο του κάθε ασφαλισμένου.

Πρόκειται για θεμελιώδη μεταρρύθμιση. Ουσιαστική και αποτελεσματική, αποτέλεσμα βούλησης και ευστροφίας. Με την οποία διαφωνεί η αντιπολίτευση. Ο Γιάννης Ραγκούσης, εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ, κάνει ότι ανησυχεί μήπως επιβαρυνθούν οι φορολογούμενοι. Το ΚΙΝΑΛ, διά του Μιχάλη Κατρίνη, ισχυρίστηκε ότι είναι αντισυνταγματική ρύθμιση, ανακόλουθα προς όσα θεσμοθετούσε το κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου: ο Κωστής Χατζηδάκης του θύμισε ότι το 2011, όταν υπουργός Περιβάλλοντος ήταν ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, δόθηκε ανάλογη ευθύνη σε ελεγκτές δόμησης, σε πιστοποιημένους ιδιώτες μηχανικούς που μπορούν να ελέγχουν αν σε μία υπό ανέγερση οικοδομή τηρούνται τα προβλεπόμενα, ακόμα και να επιβάλλουν πρόστιμα.

Το ΚΚΕ, διά του Θανάση Παφίλη, είναι πιο ειλικρινές. Καθέτως εναντίον κάθε είδους ιδιωτικοποίησης, υπερασπίζεται το Δημόσιο – που όσο περισσότερο ατελέσφορο είναι τόσο θυμίζει τον κομμουνισμό. Οσο περισσότερη αποτυχία, τόσο περισσότερος κομμουνισμός.