Επενδύοντας στην κοινωνική αποσάθρωση

Μετά και το χθεσινό διάγγελμα του Πρωθυπουργού, ας κάνουμε μια ανακεφαλαίωση της κατάστασης στο μέτωπο της πανδημίας. Παραμονές του Πάσχα, τα κρούσματα του κορωνοϊού παραμένουν απαγορευτικά για να επιτρέψουν το άνοιγμα δραστηριοτήτων – και κυρίως, για να δοθεί η δυνατότητα της πατροπαράδοτης επέλασης των Αθηναίων στην επαρχία. Με βάση τα σημερινά δεδομένα, αν αυτό συμβεί είναι πιθανή η διασπορά του ιού και σε τμήματα της Ελλάδας που σήμερα είναι υπό ελεγχο. Είναι λοιπόν εύλογη η απαγόρευση.

Είναι όμως εύλογη και η τήρηση του μέτρου, η επιβολή δηλαδή της απαγόρευσης για όσους αποπειραθούν να την παραβιάσουν; Αν κρίνει κανείς από την αντίδραση του κράτους σε ό,τι καθημερινά ξεδιπλώνεται στις πλατείες της πρωτεύουσας και άλλων μεγάλων πόλεων, δεν είναι βέβαιο. Δεν λέω για ευθεία σύγκρουση της Αστυνομίας με «το κίνημα των κουρασμένων διασκεδαστών στις πλατείες», αλλά για δήλωση της παρουσίας του κράτους και επιβολής προστίμων ή και άσκησης διώξεων για παραβίαση των υγειονομικών κανόνων και υπονόμευση του κοινού συμφέροντος.

Θα συμβεί αυτό στις εθνικές οδούς και στα λιμάνια; Θα καταφέρει, δηλαδή, η Αστυνομία να αναχαιτίσει μια πιθανή συλλογική απειθαρχία επιβάλλοντας τον νόμο και τους κανόνες; Ως ποιο σημείο η κυβέρνηση μπορεί να συγκρουστεί με μια ανοργάνωτη ή οργανωμένη αγανάκτηση για τα μέτρα που λαμβάνει και την επιβολή της;

Μη γελιόμαστε. Η προσπάθεια αναχαίτισης της πανδημίας είναι αποκλειστική υπόθεση της κυβέρνησης. Η αντιπολίτευση, συλλήβδην, απέχει – και η Αριστερά, στην πληθυντική εκδοχή της, κάνει υγειονομικό σαμποτάζ.

Φυσικά δεν το ομολογούν. Παρακολουθώντας συστηματικά τον ΣΥΡΙΖΑ, πέρα από τους μονίμως επικριτικούς τόνους του, υποτίθεται ότι προτείνει συνεχώς περισσότερο πετυχημένες πολιτικές για την πανδημία. Απρόσφορες και ατελέσφορες: κατά καιρούς δεν πίστευε ότι θα υπάρξει εμβόλιο, ύστερα έβρισκε ανόητο το πιστοποιητικό εμβολιασμού… Και το κυριότερο: έχει αναλάβει το ρίσκο. Ουδέποτε προσπάθησε να αποτρέψει τον οποιονδήποτε από το να βγαίνει στις διαδηλώσεις ή στις πλατείες, εν γνώσει του ότι στις συγκεντρώσεις μεταδίδεται ο ιός. Κι ούτε συνέβαλε με μια δήλωση έστω στην ανάγκη να πειστεί ο κόσμος ότι οφείλει, και για τον εαυτό του και για το κοινωνικό σύνολο, να σπεύσει να εμβολιαστεί. Σε καμία φάση. Ούτε στην πρώτη φάση, όταν η αντιεμβολιαστική κουλτούρα ήταν συνώνυμη του αντικοινωνικού ανορθολογισμού. Ούτε στη δεύτερη, όταν με την ευθύνη κρατών της Ευρωπαϊκής Ενωσης και μιας ανεύθυνης αλλά κυρίαρχης δημοσιογραφίας δημιουργήθηκε ένα κλίμα καχυποψίας για τα εμβόλια, τα οποία έχουν αποτρέψει πολλούς.

Οι πρώτοι που παρέμειναν καχύποπτοι είναι οι ηλικιωμένοι. Ο παππούς και η γιαγιά άνω των 70, οι πρώτοι τους οποίους στόχευε ο εμβολιασμός, ως ομάδα υψηλού κινδύνου. Το γεγονός ότι ο ένας στους τέσσερις δεν προσήλθε ήδη δείχνει την αιτία της παράτασης της αβεβαιότητας. Αν και, καθημερινά, ποσοστό 16,80% όσων μολύνονται αφορά ανθρώπους πάνω από τα 65, οι διασωληνωμένοι και οι θάνατοι σε αυτή την ηλικιακή ομάδα είναι υπερπολλαπλάσιοι.

Υπάρχει τρόπος να αλλάξει αυτό; Μόνο αν προχωρήσουν οι εμβολιασμοί. Και μόνο αν πειστούν όσο το δυνατόν περισσότεροι να σπεύσουν, απαλλαγμένοι από τις φοβίες για το ένα ή το άλλο εμβόλιο. Δυστυχώς, η κυβέρνηση στην προσπάθεια επιτυχίας του εμβολιαστικού προγράμματος είναι, επίσης, δραματικά μόνη της. Η αντιπολίτευση συνεχίζει να επενδύει στην κοινωνική αποδιάρθρωση, μέσω μιας καταστροφής. Αδιανόητο, αλλά πραγματικότητα.