Ο πραγματικός σύμμαχος της UEFA

Η Ευρώπη δεν είναι Αμερική είναι το σαφές μήνυμα που έστειλε ο Παλαιός Κόσμος στους αμερικανούς εμπνευστές της Σούπερ Λιγκ.

Η νομική φαρέτρα της κλειστής ευρωπαϊκής διοργάνωσης ήταν γεμάτη. Το γνωρίζαμε όλοι εξ’ αρχής και κανείς δεν αιφνιδιάστηκε με τη χθεσινή απόφαση δικαστηρίου της Μαδρίτης που απαγόρευσε στις UEFA και FIFA οποιαδήποτε ενέργεια που θα εμπόδιζε την προώθηση των σχεδίων της Σούπερ Λιγκ.

Το σχέδιο προέβλεπε όλους τους αστάθμητους παράγοντες, πλην ενός: τους φιλάθλους. Οι Ευρωπαίοι δεν είναι Αμερικανάκια που παρακολουθούν τους αγώνες του NBA και του NFL τρώγοντας πατατάκια και ποπ κορν και απολαμβάνουν τους εαυτούς τους στα μόνιτορ αγκαλιά με την αγαπημένη τους. Οι ποδοσφαιρικές ομάδες της Ευρώπης αποτελούν σημεία αναφοράς των κοινοτήτων που εκπροσωπούν και συνδέονται απευθείας με τον κόσμο που ζει εκεί. Εχουν ταυτιστεί με την κοινωνική του ταυτότητα. Γι’ αυτόν τον κόσμο το σπίτι, η εκκλησία και το γήπεδο αποτελούν κρίκους της ίδιας αλυσίδας.

Ενας παράγοντας που δεν εμφανίστηκε σε καμία έκθεση, σε κανένα σχέδιο, σε καμία πρόταση στους όρους λειτουργίας της νέας διοργάνωσης. Γι’ αυτό η Σούπερ Λιγκ ήταν καταδικασμένη να αποτύχει.

Δεν μπορούσαν να προβλέψουν πως οι οπαδοί της Λίβερπουλ που τραγουδούν για δύο ώρες You’ ll Never Walk Alone θα έφταναν στο σημείο να κάψουν τις φανέλες του Σαλάχ, του Χέντερσον και του Αλεξάντερ-Αρνολντ στην προσπάθειά τους να στείλουν το μήνυμα δυσαρέσκειας. Δεν μπορούσαν να προβλέψουν πως οι φίλοι της Τσέλσι που έχουν ανεχτεί τόσα και τόσα καπρίτσια του Ρόμαν Αμπραμόβιτς, θα κατέβαιναν στους δρόμους του Λονδίνου φωνάζοντας συνθήματα κατά της Σούπερ Λιγκ και της ηγεσίας του συλλόγου. Αν κάτι δίδαξε η πανδημία είναι πως δεν υπάρχει ποδόσφαιρο, όπως τουλάχιστον το ξέρουμε, χωρίς φιλάθλους. Μοιάζει με μπέικον χωρίς λίπος. Η UEFA αντιλήφθηκε χθες πως ο σημαντικότερος σύμμαχός της στον ανίερο πόλεμο με τους εμπνευστές της Σούπερ Λιγκ είναι όλοι αυτοί που τραγουδούν, φωνάζουν συνθήματα και κρατούν ψηλά τα κασκόλ της αγαπημένης τους ομάδας.