Ηταν ο Τσίπρας Παναγία;

Παρακολουθώ κατά πόδας την πολιτική αρθρογραφία του καθηγητή Νίκου Μουζέλη, επειδή πάντα τεντώνει όσο μπορεί τα επιχειρήματα που κάθε φορά διατυπώνει για να αιτιολογήσει την (ακόμα μη κατανοητή, πλην απολύτως σεβαστή) επιλογή του να στηρίξει τον Τσίπρα. Στο τελευταίο σχετικό άρθρο του, που δημοσίευσε στο σαββατιάτικο φύλλο των «ΝΕΩΝ» («Η διαδρομή του ΣΥΡΙΖΑ», 17-18/4/2021), μοιάζει να θεωρεί ότι η υποτιθέμενη σοσιαλδημοκρατική πορεία του κόμματος υπονομεύεται από την παρουσία και τη στάση του «ευέξαπτου Κρητικού», όπως τον αποκαλεί, Παύλου Πολάκη. Ο καθηγητής έχει εύκολη τη λύση. Αρκεί ο Τσίπρας «να απαλλαγεί από στελέχη όπως ο Πολάκης».

Ας παραβλέψουμε το γεγονός ότι ο Πολάκης είναι ένα είδος όχι απλώς πολιτικού αλλά και πνευματικού συνοδοιπόρου του προέδρου Τσίπρα (ο οποίος στο παρελθόν έκανε διακοπές μαζί «με τον αψύ Σφακιανό» και φωτογραφιζόταν για να δείξει πόσο τον θεωρεί κοντά του) και ας μείνουμε στην ανάλυση του καθηγητή Μουζέλη, στην οποία περιγράφει έναν ΣΥΡΙΖΑ εξιδανικευμένο και αγαπησιάρικο, προοδευτικό και δημοκρατικό. Κατ’ αυτόν, ο ΣΥΡΙΖΑ «αναγκάστηκε» να συμμαχήσει μετεκλογικά με τους ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου, «ένα ακραίο, εθνολαϊκιστικό κόμμα που προέκυψε από την τότε πολιτική συγκυρία», κι αυτό ήταν το πρώτο μεγάλο λάθος του.

Λυπάμαι που θα στενοχωρήσω τον καθηγητή Μουζέλη αλλά κανείς δεν ανάγκασε κανέναν. Οι ΑΝΕΛ μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ πορεύτηκαν, από το 2012, οπότε και το κόμμα Καμμένου δημιουργήθηκε με «αντιμνημονιακούς» λαϊκιστές που κατά κύριο λόγο είχαν αποχωρήσει από τη ΝΔ. Η ακροδεξιά πολιτική τους ταυτότητα ήταν γνωστή εξαρχής, αλλά ήταν η εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ χάιδευε τα άκρα στο όνομα του αντιμνημονίου. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν ενδιαφερόταν τότε ούτε για τον σεξισμό και την ομοφοβία, ούτε για τη συνωμοσιολογία, ούτε για τον χυδαίο πολιτικό λόγο, ούτε για τον εθνικισμό, ούτε για τα παραμύθια που ο Καμμένος διακινούσε. Ενα από αυτά τα παραμύθια ήταν οι καταγγελίες Καμμένου – Χαϊκάλη – Λαζόπουλου, ότι έγινε απόπειρα εξαγοράς της ψήφου βουλευτών για την εκλογή από την κυβέρνηση Σαμαρά Προέδρου της Δημοκρατίας το 2014. Ηταν μάλιστα τόσο ευχαριστημένος από τη συγκατοίκηση με τον Καμμένο στην εξουσία ώστε, στις 20 Σεπτεμβρίου, πανηγύρισε μαζί του την επανεκλογή του και σφιχταγκαλιασμένοι ανήγγειλαν τη συνέχιση της συνεργασίας τους. Συνέχιζαν να τους ενώνουν πολλά – και όχι μόνο το τρίτο Μνημόνιο που υπέγραψαν ούτε μόνο η περίφημη κωλοτούμπα του αντιμνημονιακού μπλοκ.

Ισχυρίζεται ο καθηγητής Μουζέλης ότι, το πρώτο εξάμηνο του 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε έναν «αβέβαιο βηματισμό» κι ότι ο Βαρουφάκης «κινδύνευσε να οδηγήσει τη χώρα σε Grexit». Ο Τσίπρας, κατά την ανάγνωση αυτή, απλώς αγόταν και φερόταν. Ηταν Παναγία – κι όταν ξεμπέρδεψε με την Αριστερή Πλατφόρμα και τον Βαρουφάκη απλώς αποδέχτηκε και υλοποίησε «ένα εξαιρετικά τιμωρητικό Μνημόνιο». Αλλά από πού πήρε τη δύναμη ο Βαρουφάκης να παίξει τη χώρα στα ζάρια αν όχι από τον Τσίπρα; Ποιος υποσχόταν διαγραφή χρεών, ποιος έλεγε ότι θα σκίσει τα Μνημόνια με έναν νόμο και ένα άρθρο, ποιος επένδυσε στον διχασμό, στις στοχοποιήσεις αντιπάλων, στο κοινωνικό μίσος; Ποιος επιχείρησε να ελέγξει τον Τύπο και τη Δικαιοσύνη; Ο Βαρουφάκης; Η Αριστερή Πλατφόρμα; Ή ο Πολάκης, που τον ετοιμάζουν ως ακόμα ένα εξιλαστήριο θύμα στην πορεία της άγριας εξουσιαστικής μηχανής που ανέκαθεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα;