Το μάτι και το αφτί του Πατριάρχη

Και τι δεν έχει γραφεί και εκφραστεί τις τελευταίες ημέρες για τον άνθρωπο που επί 45 χρόνια αφιερώθηκε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και ειδικά στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο και, έτσι ξαφνικά, τον πήρε ο κορωνοϊός. Για τον υπογράφοντα αυτές τις αράδες, ικανοποίηση και μόνον είναι το συναίσθημα που, έστω και μέσα από νεκρώσιμα μηνύματα, αναδεικνύεται η προσωπικότητα του μεταστάντος. Σήμερα θα κατατεθούν ελάχιστες σκόρπιες σκέψεις από τις χιλιάδες που έζησα κατά την 46χρονη πορεία μαζί του… Απλές σκέψεις, οι οποίες όμως αναδεικνύουν τον άνθρωπο στην πραγματική του διάσταση.

Ο Νίκος ήταν γεννημένος στα Θεραπειά της Κωνσταντινουπόλεως. Εκεί πραγματοποίησε τις εγκύκλιες σπουδές του. Παράλληλα συνδέθηκε με το Φανάρι και έχοντας από παιδάκι μέσα του την αγάπη για τη φωτογραφία, απαθανάτιζε όλα σχεδόν τα αξιόλογα δρώμενα στη Μητέρα των Εκκλησιών. Ηταν το 1970 επί Πατριάρχου Αθηναγόρα. Πολύ καλός στην επικοινωνία και πολύγλωσσος, γνωρίζεται με σημαντικούς Ρωμιούς και όχι μόνον απ’ όλο τον κόσμο. Εξάλλου, η αγωγή του και γενικά οι τρόποι του τον καθιστούν αγαπητό. Η μητέρα του εκπαιδευτικός και ο πατέρας του ανώτερο στέλεχος των σιδηροδρόμων της Πόλης, άνθρωποι ήρεμοι με ελληνοαστικούς τρόπους υπήρξαν το καλύτερο παράδειγμα γι’ αυτόν.

Μοιραία θα μπορούσαμε να πούμε, υπήρξε κάποια μέρα η συνάντησή του στο Πατριαρχείο με τον μεγαλύτερο εκκλησιαστικό δημοσιογράφο της εποχής, φίλο του Φαναρίου και προσωπικώς του Πατριάρχου Αθηναγόρα, τον αείμνηστο Σπύρο Αλέξιου. Παρότι δύσκολος άνθρωπος ο Αλεξίου συμπάθησε τον Νίκο, όπως και την οικογένειά του.

Από τότε ο «δάσκαλος», πολλές φορές συμπαραστάθηκε στον Νίκο και ειδικά όταν ήρθε στην Αθήνα. Γιατί γνωρίζοντας πως σε λίγο έφθανε η κλήτευση στον τουρκικό στρατό πραγματοποίησε ταξίδι στην Ελλάδα και μη τον… είδατε. Επέστρεψε στην Τουρκία σχεδόν 20 χρόνια μετά, πληρώνοντας ένα οικονομικό πρόστιμο, όπως και χιλιάδες Τούρκοι Κούρδοι και άλλες φυλές, που δεν είχαν υπηρετήσει τη στρατιωτική τους θητεία.

Ο Πατριάρχης Δημήτριος ζήτησε από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Σεραφείμ και έτσι ο Νίκος έπιασε δουλειά στην εφημερίδα «Εκκλησιαστική Αλήθεια» ως φωτογράφος. Ετσι άρχισε η πορεία του Μαγγίνα στην Ελλάδα για να συνεχιστεί σε ολόκληρη την οικουμένη, από τον καιρό που ανέβηκε στον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως, ο Βαρθολομαίος το 1991.

Οι δυο τους γνωρίζονταν από την εποχή που ο Νίκος πήγαινε σχολείο και ο Βαρθολομαίος ήταν διάκονος. Και από τότε ο Μαγγίνας και μέχρι την πρόσφατη εκδημία του, απολάμβανε την απόλυτη εμπιστοσύνη του Πρώτου της Απανταχού Ορθοδοξίας.

Οπου πάει ο Πατριάρχης ακολουθεί ο «έμπιστος φίλος». Και σε περίπτωση που ο Βαρθολομαίος απαιτείται να βρίσκεται αλλού, σε άλλη εκδήλωση τον εκπροσωπεί ο Μαγγίνας χωρίς επίσημες εκπροσωπήσεις, όμως όλοι γνωρίζουν πως ο Πατριάρχης είναι ουσιαστικά ΕΚΕΙ και τα πάντα βλέπει και ακούει.

Με αυτόν τον τρόπο, το μάτι και το αφτί του Φαναρίου βρισκόταν παντού. Και ήταν σίγουρος ο Βαρθολομαίος, πως όταν θα βρίσκονταν μαζί θα τα μάθαινε όλα. Παράλληλα, θα περνούσε το μήνυμα που χρειαζόταν και στην αντίπερα όχθη. Μόνον που υπήρχε περίπτωση να τσακωθεί με τους συνομιλητές, εάν συνέχιζαν την αντιπατριαρχική στάση και ο Μαγγίνας δεν το έβαζε κάτω, ανεξαρτήτως με το βάρος του αξιώματος που είχε απέναντί του. Τα ‘λεγε μετά στον Πατριάρχη. Εκείνος τον κατσάδιαζε εάν ξεπερνούσε τα όρια με τον συνομιλητή του και… γινόταν γλέντι τρικούβερτο.

Υπήρξαν περιπτώσεις που δεν μιλούσαν μεταξύ τους επί μέρες, ή που ο Μαγγίνας έπαιρνε όποιο αεροπλάνο έβρισκε μπροστά του: Από Νέα Υόρκη μέχρι Αυστραλία. Αλλά η εκτίμηση, η εμπιστοσύνη, η αλήθεια και η εντιμότητα ήταν πάντα ακλόνητα στοιχεία της αμοιβαίας αγάπης τους.

Το μάτι και το αφτί του Μαγγίνα δεν βρισκόταν μόνο σε Προεδρικά Μέγαρα, παλάτια, πρεσβείες και όλα τα συναφή. Ησαν κυρίως στο Φανάρι. Ανά πάσα στιγμή ο Βαρθολομαίος γνώριζε τι γίνεται στην Πατριαρχική Αυλή, στη βάση της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ειδικά οι παλαιοί ιεράρχες είχαν εκ παραδόσεως τη συνήθεια να δημιουργούν ομάδες. Να τις ονομάσουμε ήπια «εκκλησιαστικά καπετανάτα», κάτι που απεχθάνεται ο σημερινός Πατριάρχης. Ετσι ενημερωνόταν από τον Νίκο. Γιατί τέτοιες ενέργειες αποτελούν μέγιστο Νομοκανονικό Παράπτωμα, που οδηγεί ακόμη και σε καθαίρεση. Και ο «πρώτος» θέλει απόλυτη τήρηση της Ορθοδόξου Εκκλησιαστικής Τάξεως.

Μόλις έγινε γνωστός ο θάνατος του Νίκου, εγράφησαν, γράφονται και θα συνεχίσουν να γράφονται διάφορα. Κυριάρχησε όμως η λέξη «Φωτογράφος του Πατριαρχείου» και οι άνθρωποι που δεν γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα πείστηκαν από δήθεν σοφούς. Πράγματι ο Νίκος ασχολήθηκε εντονότατα και με τη φωτογραφία. Εχει μάλιστα έναν σπάνιο αριθμό που ξεκινάει από το 1970. Από ασπρόμαυρες που εμφάνιζε και εκτύπωνε στο λουτρό του σπιτιού του μέχρι τις πιο σύγχρονες. Χιλιάδες…

Ομως ο Μαγγίνας δεν σταματούσε εκεί: μετείχε κάθε χρόνο σε δεκάδες συνέδρια, εκθέσεις, εκκλησιαστικές συνάξεις. Εφοδίαζε καθημερινά με άμεσο δημοσιογραφικό υλικό για το Οικουμενικό Πατριαρχείο όλη την οικουμένη, κανάλια, ραδιόφωνα, ιστοσελίδες, πρακτορεία ειδήσεων. Τι άλλο να έκανε. Και φυσικά πολύ αργά τη νύχτα ενημέρωνε τον Πατριάρχη επί όλων…

Τώρα θα φανεί το τεράστιο κενό του. Οι μόνοι που χαίρονται είναι όσοι τους τα έλεγε κατάμουτρα και όσοι υπονομεύουν την Ελληνορθοδοξία… Γι’ αυτό και θα πρέπει όλοι να συσπειρωθούμε γύρω του ώστε να μην επιχειρηθεί κλονισμός των θεμελίων του Γένους μας…

Ο Γρηγόρης Καλοκαιρινός είναι δημοσιογράφος, βετεράνος του εκκλησιαστικού ρεπορτάζ