Τυράκι

Αλίευσα από την πρωθυπουργική ομιλία στη γαλάζια ΚΟ την επισήμανση ότι μια κεντροδεξιά κυβέρνηση ικανοποιεί το πάγιο αίτημα του ΚΚΕ για εξίσωση της αποζημίωσης απόλυσης των εργατοτεχνιτών με εκείνη των υπόλοιπων υπαλλήλων. Το εκλαμβάνω ως κίνηση καλής θέλησης – αν όχι τυράκι – προς τον Περισσό. Κι αναμένω με ενδιαφέρον να δω πώς θα επηρεάσει τις εντολές του Δημήτρη Κουτσούμπα στους συντρόφους του, που σίγουρα θα κατεβούν στο πεζοδρόμιο κατά του νομοσχεδίου για τα εργασιακά.

Ενσημα
«Θα μπορούμε», τιτίβισε ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης, «να μαζεύουμε και τις ελιές με άδεια μετ’ αποδοχών, λέει ο κ. Χατζηδάκης, που κατεβάζει εργασιακό νομοσχέδιο χωρίς να έχει εργαστεί ημέρα της ζωής του, και μου θυμίζει έναν θείο μου που ήρθε πρώτη φορά να δει Tae Kwon Do και μου φώναζε από έξω τι να κάνω». Εμένα, πάλι, μου θυμίζει πολλούς γνωστούς μεγαλοσυριζαίους – ονόματα δεν θα πω, υπολήψεις δεν θα θίξω – που επίσης δεν έχουν κολλήσει ούτε ένα ένσημο.

Φαντασιώσεις
Νομίζει, είπε ο Κώστας Ζαχαριάδης, ότι αρχίζει να διαμορφώνεται μια κοινωνική δυναμική «να φύγει ο Μητσοτάκης», «να φύγει η Δεξιά». Κι εγώ πιστεύω πως θα μου προτείνουν να αναλάβω το τιμόνι της γερμανικής «Zeit», μετά την επιτυχημένη μου θητεία ως διευθυντής των «New York Times». Αλλά δεν λέω τις φαντασιώσεις μου ούτε στον εαυτό μου. Για λόγους αυτοπροστασίας.

Μονόδρομος
Για τη Λούκα Κατσέλη η έκθεση της Επιτροπής Πισσαρίδη δεν αποτελεί μονόδρομο για την αξιοποίηση των πόρων του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης. Σύμφωνοι. Για κανέναν προορισμό, άλλωστε, δεν υπάρχει μόνο μια οδός. Το θέμα είναι αν θέλει κάποιος να επιλέξει εκείνη που οδηγεί με σχετική ασφάλεια στο τέρμα ή την άλλη που έχει ωραία θέα εξαιτίας του γκρεμού δίπλα της. Ο τελευταίος πρωθυπουργός που άκουσε τις κατσελικές προτάσεις πάντως βρέθηκε στο χείλος του βαράθρου, αν δεν με απατά η μνήμη μου.