NON PAPER

Καλά μπόλια

Η ατμόσφαιρα, ακόμη και η διαδικτυακή, έχει κάτι από νίκες εν καιρώ πολέμου (μήπως έτσι δεν είναι επί της ουσίας αφού αυτή η πανδημία έχει χαρακτηριστεί «πόλεμος»); Κάτι από επέλαση. Πώς λέγανε στον ελληνοϊταλικό «Πήραμε τ’ Αργυρόκαστρο», «Πήραμε την Κορυτσά»; Ε, τέτοιο κλίμα επικρατεί κάθε φορά που ανοίγει μια νέα πλατφόρμα εμβολιασμού για συγκεκριμένες ομάδες ή για νεότερες ηλικίες. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι ημερομηνίες ανακοινώνονται ως, περίπου, κατάληψη οχυρού. «Στις τόσες Απριλίου η πρώτη δόση». «Στις τόσες Μαΐου η δεύτερη δόση». «Φτου ξελεφτερία». Και φωτογραφίες με το σήμα της νίκης έξω από τα εμβολιαστικά κέντρα.  Μέσα στις επόμενες μέρες λοιπόν ανοίγουν οι πλατφόρμες για τις ηλικίες 55 με 59 και 50 με 54. Και τον Μάιο για τους σαραντάρηδες, τα «παιδιά της Αλλαγής» δηλαδή. Αυτό σημαίνει ότι ντάλα καλοκαίρι θα έχουν εμβολιαστεί όλοι όσοι έχουν γεννηθεί πριν από το 1980. Και, παράλληλα, άλλες ομάδες όπως αυτές των ευπαθών ομάδων, των υγειονομικών, των σωμάτων ασφαλείας.

Ολοι; Οχι βέβαια. Τα ποσοστά των ανεμβολίαστων είναι πολύ υψηλά σε όλες τις ομάδες. Από τις καταγεγραμμένες, σε καμία δεν πέφτει κάτω από 30%. Και σε αυτό το ποσοστό στριμώχνονται διάφορες κατηγορίες, διαφορετικές εμμονές και ιδεοληψίες. Είναι οι «επιστημονοφοβικοί» – «…καλύτερα να μπλέξεις με τις χωροφυλάκοι παρά με τις γιατροί» έλεγε πριν από χρόνια ένα γραφικός τύπος στη Σύρο -, οι συνωμοσιολόγοι ή «τσιπάκηδες» που αγωνιούν μήπως, μετά τον εμβολιασμό, «πιάνουν Κάιρο» χωρίς ραδιόφωνο, οι «εναλλακτικοί», μια μεγάλη αν και «σιωπηρή» κατηγορία που δεν θέλει να «βάλει χημικά πράγματα στον οργανισμό της».

Και υπάρχει και η κατηγορία των «αντισυστημικών επαναστατών». Που λένε «όχι» στο εμβόλιο και νομίζουν ότι κάνουν εισβολή στα Χειμερινά Ανάκτορα – ακόμη και αν δεν ξέρουν τι ακριβώς είναι τα Χειμερινά Ανάκτορα. Που ερμηνεύουν το, κάποτε, ρομαντικά αντισυμβατικό vivere pericolosamente σημαίνει ως το να θέτεις σε κίνδυνο τη ζωή σου και τη ζωή των γύρω σου. Ποτέ η «επανάσταση» δεν ήταν τόσο εύκολη αλλά ποτέ και τόσο ουτοπική.

Κι οι δυο Ελλάδες σιγοπίνουν το ποτό

Τέλος πάντων, όπως και να ‘χει, η Ελλάδα, αυτό το πολυαναμενόμενο καλοκαίρι (τουλάχιστον έως τον Ιούλιο) φαίνεται πως θα είναι χωρισμένη στα δύο με ό,τι αυτό συνεπάγεται. «Οι νέοι χωριστά, οι γέροι άλλο πράγμα, όποιος τους βάνει αντάμα, πληρώνει ακριβά» όπως λέει ο Σαββόπουλος αλλά ως τραγούδι από τους «Αχαρνής». Διαβάζω και ακούω για ιδέες και σκέψεις, για μέτρα που πρόκειται να εφαρμοστούν στο εξωτερικό. Για χώρους διασκέδασης και παραστάσεις που θα δέχονται μόνο όσους έχουν ξεμπερδέψει με τα εμβόλια.

Μπορεί να είναι, για κάποιο διάστημα, αναπόφευκτο αλλά δεν είναι ωραίο. Ο ηλικιακός διαχωρισμός πρόκειται για τον χειρότερο, ίσως, κοινωνικό ρατσισμό. Υπόκωφος αλλά καταλυτικός είτε αποκλείει τους «μικρούς» είτε τους «μεγάλους». Και, τελικά, αντικοινωνικός. Διότι «κοινωνία» σημαίνει και «ώσμωση». Ας σηκώσουμε λοιπόν τα μανίκια και ας προτείνουμε τα μπρατσάκια για εμβολιασμό όσο το δυνατόν περισσότεροι, όσο το δυνατόν συντομότερα.

Ο τσαμπουκάς της μανούλας

Από την Ηπειρο στον Μοριά. Και από την Κρήτη στη Θεσσαλονίκη. Μανούλες που συνοδεύουν τα παιδιά τους στο σχολείο (μιλάμε για μαθητές Λυκείου, δηλαδή άνω των 15 ετών) και απαιτούν να μην κάνουν self test. Και όταν δεν το επιτρέπουν οι καθηγητές μπαίνει μπροστά αυτός ο περίφημος νεοελληνικός «τσαμπουκάς» της μανούλας. Που τα βάζει με όλους και με όλα για να υπερασπισθεί το δικαίωμα του παιδιού της.

Ευτυχώς δεν είναι πολλές. Απλά φωνάζουν πολύ. Διότι, με αυτήν τη νοοτροπία, μεγαλώνει μια γενιά που δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι τα δικαιώματα εκπορεύονται από υποχρεώσεις. Και, κατά κανόνα, όταν αρνείσαι τις υποχρεώσεις, δεν μπορείς να διεκδικείς δικαιώματα.