Ας μη βιαζόμαστε με τον κορωνοϊό

Παρασκευή 5 Μαρτίου 10:30 το βράδυ. Μετά από μια εβδομάδα υψηλού πυρετού, έπειτα από πλήθος αρνητικών τεστ, διαπιστώνομαι θετικός στον Covid-19. «Πρέπει να μεταφερθείτε στον Ευαγγελισμό» λέει η νοσοκόμα. Το αίμα παγώνει. Η βαριά μεν, γνώριμη δε ιατρικά πνευμονία εξελίσσεται σε κάτι άλλο. Σε κάτι που σε τρομοκρατεί. Η κατάσταση αλλάζει με μιας. Το πρόβλημα «ανεβαίνει πίστα». Αναγκάζομαι να αποχαιρετίσω τη σύζυγό μου. Μετά το ασθενοφόρο, μένω μόνος. Για την ακρίβεια με μεταφέρουν στα επείγοντα του κορωνοϊού. Ανθρωποι με δυσκολία αναπνοής. Νεαροί 25 ή 30 ετών ζητούν οξυγόνο. Γιατροί και νοσοκόμοι παλεύουν. Δίπλα μου ένας ηλικιωμένος κύριος, δίνει τον δικό του μεγάλο αγώνα.

Η νοσηλεία που ακολουθεί είναι μια νέα δοκιμασία. Οσο κι αν οι «άνθρωποι με τις στολές» προσπαθούν να σου κρατήσουν το ηθικό ακμαίο, όσο κι αν η αγαπημένη νοσοκόμος Ντίνα ή ο φίλος νοσοκόμος από την Εύβοια με έκαναν να γελάσω, μου έδωσαν κουράγιο, όσο κι αν οι θεράποντες γιατροί με βοηθούσαν να ξεπεράσω αμφιβολίες και άγχη, ο «άγνωστος εχθρός» δεν μου επέτρεπε να ησυχάσω. Οσο ο πυρετός επιμένει (και σε εμένα επέμεινε ημέρες), ο φόβος ήταν ζωντανός. Εξάλλου οι δυνάμεις μου με είχαν εγκαταλείψει ημέρες κι όλα φάνταζαν βουνό. Είναι και αυτή η απομόνωση των δωματίων του Covid-19 που σε τρελαίνει. Aρχίζεις και σκέφτεσαι πολλά. Λάθη, σωστά, χαρές, λύπες. Σκέφτεσαι περίεργα. «Ο ιός θα μου αφήσει κάποιο κουσούρι»; «Μήπως μου κρύβουν κάτι»;

Παρηγοριά το τηλέφωνο. Πού και πού μια κλεφτή ματιά στην τηλεόραση, η οποία όμως τον ασθενή τον κουράζει. Πώς να μην κουραστείς όταν βλέπεις διαδηλώσεις εν μέσω τέτοιας καταιγίδας; Επρόκειτο για τις ημέρες της Νέας Σμύρνης. Οταν νοσείς, θεωρείς αδιανόητες φωνές (ή κραυγές) που απαιτούν «άνοιγμα εδώ και τώρα». Οταν έχεις μελανιασμένα χέρια από τους ορούς και δέχεσαι ενέσεις καθημερινά για να πέσει ο πυρετός δεν αντέχεις τόση ανευθυνότητα. Το να ακούς να μιλάνε με λαϊκισμό άνθρωποι που δεν κατανοούν τι σημαίνει να σε λειώνει ο πυρετός επί 10 ή 15 ημέρες ή να βλέπεις κόσμο να χαροπαλεύει, είναι εκνευριστικό. Το να εργαλειοποιείται με τρόπο ανεύθυνο η πανδημία ενώ εξελίσσεται υγειονομικά μια μεγάλη μάχη σε σοκάρει.

Οσοι με γνωρίζουν, ξέρουν πως ένα από τα πράγματα που απεχθάνομαι είναι η προβολή της ιδιωτικής μου ζωής. Οσο κι αν κάποιος με συμπαθεί ή αντιπαθεί, αναγνωρίζει πως ουδέποτε προέβαλα προσωπικά ζητήματα. Είτε ως δημοσιογράφος, είτε ως βουλευτής πλέον, η οικογένεια και τα  προβλήματά μου έμειναν εκτός δημοσιότητας. Ο λόγος που βγήκα δύο φορές και μίλησα δημόσια και η αιτία του σημερινού (πρώτου και τελευταίου) άρθρου για την προσωπική μου εμπειρία μοναδικό στόχο είχαν την επαγρύπνηση. Επειδή λοιπόν δεν μπορώ να ξεχάσω τον συνωμοσιολόγο φίλο από τη Νίκαια που φώναζε «δεν υπάρχει κορωνοϊός» όμως τώρα θρηνεί, επειδή δεν λησμονώ τον άλλο φίλο από τη Σαλαμίνα που με θράσος με καλούσε μια Κυριακή μεσημέρι να παρέμβω καθώς η αστυνομία διέκοψε το τσιμπούσι του ίδιου και δέκα φίλων του βάζοντας (σωστά) πρόστιμα και μετά από λίγες ημέρες διαπίστωνε πως το νησί έχει βουλιάξει στα κρούσματα, ένα θα πω: Μη βιαζόμαστε.

Ο Δημήτρης Μαρκόπουλος είναι βουλευτής Β’ Πειραιά με τη Νέα Δημοκρατία