Ο Ολυμπιακός είναι δύο χρόνια μπροστά από όλους…

Ο Ολυμπιακός, ως όφειλε, κατέκτησε και μαθηματικά το πρωτάθλημα νωρίς και γρήγορα, κερδίζοντας τον Παναθηναϊκό με 3-1. Η ομάδα του Πέδρο Μαρτίνς επανέλαβε και φέτος ό,τι έκανε στα περσινά play off: μια σειρά από συνεχόμενες νίκες που επιβεβαίωσαν την υπεροχή που μας είχε δείξει σε ολόκληρη την κανονική περίοδο. Η διαφορά είναι ότι οι φετινές του νίκες είναι κομμάτι διαφορετικές από τις περσινές: το αποτέλεσμα είναι ίδιο, ο τρόπος διαφορετικός. Οποιος λέει ότι οι ομάδες ενός καλού προπονητή κερδίζουν πάντα με τον ίδιο τρόπο ας αναθεωρήσει.

Γκάζι

Πέρυσι ο Ολυμπιακός έκανε μια μίνι προετοιμασία μετά τη διακοπή του πρωταθλήματος τον Μάρτιο και μπήκε στα play off με τέρμα το γκάζι. Κέρδισε διαδοχικά τον ΠΑΟΚ (εκτός έδρας), τον Αρη, τον Παναθηναϊκό και την ΑΕΚ (στο ΟΑΚΑ) σχεδόν με τον ίδιο τρόπο: πιέζοντας πολύ στην αρχή και ανοίγοντας το σκορ νωρίς. Φέτος στα τρία πρώτα ματς, αυτά που του έδωσαν και μαθηματικά τον τίτλο, κέρδισε με τρεις διαφορετικούς τρόπους. Με τον Αρη κρατώντας το υπέρ του 1-0 ενώ αγωνιζόταν με δέκα παίκτες από το πρώτο ημίχρονο, με την ΑΕΚ κάνοντας έναν υγιεινό περίπατο και με τον ΠΑΟ την Κυριακή με ανατροπή. Είναι κι αυτό μια ακόμα απόδειξη της υπεροχής του πρωταθλητή: κερδίζει, όχι μόνο όταν όλα του πάνε βολικά, αλλά και αντιμετωπίζοντας επιτυχημένα κάθε αναποδιά που του προκύπτει. Χθες ακυρώνεται ένα γκολ του Ελ Αραμπί στο 10′ κι όλοι αναρωτιούνται γιατί, μετατρέπεται σε πέναλτι (και γκολ) μια φάση στην οποία αρχικά ο διαιτητής έχει δώσει κίτρινη κάρτα για θέατρο στον Μακέντα και στο 32′ πονάει και γίνεται αναγκαστικά αλλαγή ο Μπα, ενώ ήδη η ομάδα του Μαρτίνς χάνει με 1-0. Αλλη ομάδα, τα μισά να της είχαν συμβεί, θα έβλεπε «δαίμονες» και «φαντάσματα». Ο Ολυμπιακός όχι.

Ανετα

Αν στην αρχή αυτής της απίθανης σεζόν έλεγε κάποιος ότι ο Ολυμπιακός θα κέρδιζε το πρωτάθλημα επτά ολόκληρες αγωνιστικές πριν από το τέλος των play off θα του προτείναμε όλοι να επισκεφτεί τον ψυχίατρο. Ούτε ο πιο φανατικός οπαδός του Ολυμπιακού δεν περίμενε κάτι τέτοιο. Ο Ολυμπιακός δεν έκανε προετοιμασία, αντιμετώπισε προβλήματα με τον κορωνοϊό που ξεπέρασαν και τις χειρότερες προβλέψεις, έπαιξε τέσσερα σκληρά ευρωπαϊκά ματς παραπάνω από τους ανταγωνιστές του, έχασε από τραυματισμούς για μήνες τον Βαλμπουενά, τον Σεμέδο, τον Χασάν, τον Μπρούμα, ενώ δεν πήρε όσα περίμενε από παίκτες που ήρθαν με εξαιρετικές συστάσεις όπως ο Πέπε, ο Βινάγκρε, ο Τιάγκο Σίλβα, ο Ντρέγκερ. Κι όμως πήρε το πρωτάθλημα άνετα κι όχι μόνο γιατί οι ανταγωνιστές του τα έκαναν θάλασσα. Με μία μόνο ήττα σε είκοσι εννέα αγωνιστικές ποιος άραγε θα μπορούσε να τον ακολουθήσει; Να του πάρει το πρωτάθλημα φυσικά κανείς.

Παίκτες

Ολοι έχουν μερίδιο στην επιτυχία. Οι παίκτες του πρωταθλητή έδειξαν φέτος έναν επαγγελματισμό που ξεπέρασε ό,τι έχουμε δει στην Ελλάδα. Παρά τις δυσκολίες, την ελλιπέστατη προετοιμασία, την κόπωση από τα ασταμάτητα ματς και από ένα σημείο κι έπειτα την έλλειψη ανταγωνισμού σε επίπεδο κορυφής δεν χαλάρωσαν ποτέ τους. Αν κάποιος έβλεπε το ματς με τον ΠΑΟ και δεν ήξερε τη θέση των ομάδων στον βαθμολογικό πίνακα, θα πίστευε πως ο Ολυμπιακός καίγεται για βαθμούς για να πάρει ευρωπαϊκό εισιτήριο κι ο ΠΑΟ έχει κερδίσει το πρωτάθλημα!

Προπονητής

O προπονητής είναι επίσης βασικός πρωταγωνιστής. Ο Μαρτίνς στην τρίτη του σεζόν στην Ελλάδα ξέρει τόσο καλά το πρωτάθλημα και τους αντιπάλους του ώστε έμοιαζε με μεγάλο σκακιστή που είναι πάντα, όχι μία αλλά πολλές κινήσεις μπροστά. Ο Ολυμπιακός έχει παίξει φέτος με τέσσερα διαφορετικά σχήματα και η ευκολία που ο κόουτς αλλάζει την ομάδα στη διάρκεια των παιχνιδιών θυμίζει πλέον προπονητή μπάσκετ. Με τον ΠΑΟ π.χ. όταν χτύπησε ο Μπα ο Μαρτίνς είχε τη δυνατότητα να κάνει τρεις διαφορετικές κινήσεις: να βάλει στη θέση του τον Ρέαμπτσιουκ διατηρώντας το αρχικό σχήμα (3-4-3), να χρησιμοποιήσει τον Καμαρά που δεν ξεκίνησε μολονότι ήταν από τους καλύτερους στο ματς με την ΑΕΚ ή να αλλάξει ριζικά τον σχηματισμό της ομάδας χρησιμοποιώντας τον Χασάν. Εκανε το τρίτο γιατί εμπιστεύεται πολύ την ομάδα του.

Διοίκηση

Φυσικά τεράστιο μερίδιο στην επιτυχία έχει και η διοίκηση της ομάδας. Ο Ολυμπιακός δεν επαναπαύθηκε μετά την περσινή του επιστροφή στην πρώτη θέση, αλλά συνέχισε να προσθέτει παίκτες στο ρόστερ του. Το έκανε και τον Ιανουάριο, παίρνοντας τον Παπασταθόπουλο, τον Λαλά και τον Ρέαμπτσιουκ μολονότι ήταν ήδη πολλούς βαθμούς μπροστά από τους διώκτες του. Επίσης η διοίκηση της ομάδας φρόντισε να ανανεώσει τουλάχιστον πέντε συμβόλαια βασικών παικτών πριν αυτά λήξουν: για τον Μπα, τον Καμαρά, τον Μπουχαλάκη, τον Σεμέδο και τον Βαλμπουενά αυτό αποτέλεσε αληθινή (κι όχι απλώς) ηθική ανταμοιβή. Για τον κ. Βαγγέλη Μαρινάκη ο Μαρτίνς είναι το μεγάλο αφεντικό του τμήματος κι αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι σε κάθε περίπτωση οι εισηγήσεις του προπονητή λαμβάνονται σοβαρά υπόψη: στην Ελλάδα αυτό δεν είναι καθόλου συνηθισμένο – ρωτήστε τον Πάμπλο Γκαρσία, τον Χιμένεθ, τον Μπόλονι, αλλά και τον Καρέρα και τον Αμπελ Φερέιρα, των οποίων οι μεταγραφικές υποδείξεις το περασμένο καλοκαίρι κατέληξαν στον κάλαθο των αχρήστων.

Αξία

Η φετινή πρωτιά του Ολυμπιακού τυγχάνει μιας καθολικής παραδοχής – πράγμα αληθινά σπάνιο στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου: όχι μόνο όλοι παραδέχονται το δίκαιο της πρωτιάς του, αλλά οι πιο πολλοί από τους οπαδούς των αντιπάλων του Ολυμπιακού ζητάνε από τις διοικήσεις να μιμηθούν την οργάνωση του πρωταθλητή και φυσικά τις διοικητικές του πρακτικές. Οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες των ΠΑΕ που τον Ολυμπιακό ανταγωνίζονται ονειρεύονται να βρουν τον δικό τους Μαρτίνς, αλλά και τον δικό τους Καρεμπέ, τον δικό τους Μοντέστο, τον δικό τους Βασίλη Τοροσίδη που στην πρώτη σεζόν ως παράγοντας τα κατάφερε εξαιρετικά σε ζητήματα που έχουν να κάνουν με τη σοβαρότητα και την ηρεμία των αποδυτηρίων και του οργανισμού γενικότερα. Ολοι πλέον καταλαβαίνουν την αξία της οργάνωσης και της διοίκησης. Ολοι σιγά σιγά καταλαβαίνουν ότι η διοίκηση μιας ΠΑΕ πρέπει να έχει ως στόχο τη δημιουργία μιας ανταγωνιστικής ομάδας και όχι με ποδοσφαιρικά παρασκήνια και άλλες γελοιότητες.

Δύο

Ολοι προσπαθούν να καταλάβουν τι έκανε φέτος ο Ολυμπιακός και τα κατάφερε τόσο εύκολα. Θα τους συνιστούσα να κοιτούσαν με προσοχή τι έκανε ο Ολυμπιακός πριν από τρία χρόνια, όταν άνοιξε ο κύκλος της ομάδας του Μαρτίνς. Αυτή η ομάδα άρχισε να χτίζεται το καλοκαίρι του 2018 και την πρώτη σεζόν της δεν κέρδισε κάτι. Αλλά τότε έγινε πραγματική ομάδα. Και τώρα είναι δύο χρόνια μπροστά από τους υπόλοιπους.