Πλήττοντας το κύρος του κράτους

Είναι πολλές οι κριτικές προς την κυβέρνηση, επειδή έχει παραιτηθεί ακόμα κι από την πρόθεση να διαλύσει τα άτυπα υπαίθρια πάρτι νέων και λιγότερο νέων στις πλατείες, που αυξάνονται όσο καλυτερεύει ο καιρός, γύρω από περίπτερα, καντίνες ή καφέ που σερβίρει ορθίους. Κι αυτό ενώ οι αριθμοί της πανδημίας συνεχίζουν να είναι ψηλά, οι καθημερινοί νεκροί σταθερά στους 70 και το σύστημα υγείας συνεχώς υπό πίεση. Ενα μέρος αυτών των κριτικών σημειώνει το άτοπο, ενώ όσοι στηρίζουν τους νόμους είναι υποχρεωμένοι να τηρούν κανόνες, να στέλνουν SMS για να βγουν, να επιστρέφουν στα σπίτια τους μετά την απαγόρευση κυκλοφορίας, όσοι αποφασίζουν να τους παραβιάσουν κάνουν του κεφαλιού τους, ανενόχλητοι, συνήθως εις βάρος της κοινωνίας – αφού αυξάνουν τις πιθανότητες να μεταφέρουν τον ιό.

Για ποιο λόγο όμως η Αστυνομία αδυνατεί να κάνει τη δουλειά της; Για ποιο λόγο η κυβέρνηση μοιάζει να μην μπορεί να επιβάλει τον νόμο, μη καταλογίζοντας τις υγειονομικές παραβάσεις και τα πρόστιμα που συνεπάγονται; Η απάντηση είναι εξαιρετικά απλή: επειδή ακριβώς έχουμε δημοκρατία.

Αυτό όμως είναι η δημοκρατία; Να μπορεί ο καθένας, στηριγμένος στην ισχύ μιας κρίσιμης μάζας, να παραβιάζει τον νόμο; Η απάντηση είναι πεζή, αλλά δυστυχώς καθρεφτίζει τη σημερινή πραγματικότητα: καμία δημοκρατική πολιτεία δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά στην αστυνομική βία ούτε στην επιβολή. Στηρίζεται πρωτίστως στο κύρος της και στην εμπιστοσύνη των πολιτών.

Τι έχει συμβεί όμως στην περίπτωση της υγειονομικής κρίσης; Η αξιωματική αντιπολίτευση, και μαζί της όλη η υπόλοιπη κοινοβουλευτική και μη κοινοβουλευτική Αριστερά, επέλεξαν το υγειονομικό σαμποτάζ. Επέλεξαν, δηλαδή, να διεκδικήσουν ποσοστά ψηφοφόρων υπονομεύοντας την προσπάθεια ελέγχου της πανδημίας. Γι’ αυτό από την αρχή έφτιαξαν κίνημα υποστήριξης της νεανικής παραβατικότητας, γι’ αυτό καλύπτονταν πίσω από τις συγκεντρώσεις για τον Κουφοντίνα. Παράλληλα, επελέγη η μέθοδος της συκοφάντησης των δημοκρατικών λειτουργιών ελέγχου υγειονομικών παραβάσεων. Και με αφορμή μεμονωμένα περιστατικά, όπως το περιστατικό της Νέας Σμύρνης, επιχείρησαν να φτιάξουν την εικόνα αστυνομοκρατίας και χούντας.

Τι ακριβώς κατάφεραν με αυτού του τύπου τις ηθικές κατηγορίες; Ανανέωσαν μια διαδεδομένη πεποίθηση της Μεταπολίτευσης, την οποία έχουν ενστερνιστεί πολλοί πολίτες, ότι η τήρηση του νόμου είναι κάτι αντιδημοκρατικό. «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», λέει το γνωστό σύνθημα. Αλλά τότε γιατί νόμος να μην είναι και το δίκιο του νέου ετών είκοσι, τριάντα ή σαράντα, που, κουρασμένος, γουστάρει να παρτάρει εν μέσω καραντίνας;

Ταυτόχρονα, όμως, και οι αστυνομικοί δεν θέλουν να τους θεωρούν ότι είναι όργανα της χούντας που μας κυβερνά. Αρα ούτε κι αυτοί είναι ιδιαίτερα πρόθυμοι να εφαρμόσουν τον νόμο. Κάπως έτσι παραιτείται και το κράτος από τις υποχρεώσεις του.

Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο στις ίδιες πλατείες που διάφοροι δήθεν εξεγερμένοι φώναζαν για τη ζωή (δήθεν) του Κουφοντίνα και, επίσης δήθεν, για τα δικαιώματά του, τώρα να διεκδικείται η απελευθέρωση από την καραντίνα που μας καταπιέζει και μας κουράζει. Η πολιτική της ελληνικής Αριστεράς, μια πολιτική ψεμάτων, υπερβολών, αντιφάσεων, γκρίνιας και συκοφαντίας των προσπαθειών ελέγχου του κορωνοϊού, έχει αποτέλεσμα.

Ποιο είναι αυτό το αποτέλεσμα; Η περιφρόνηση του κινδύνου και, ουσιαστικά, η υπονόμευση του βασικού στόχου της δημοκρατίας: η υπονόμευση του κοινού συμφέροντος.

Αριστερά διεκδικεί αστυνομοκρατία!
Η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ για τη δολοφονία του δημοσιογράφου Γιώργου Καραϊβάζ είναι, ακόμα μια φορά, υπερβολική και απαράδεκτη. Η αξιωματική αντιπολίτευση καλεί τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη να οδηγήσει την Αστυνομία να συλλάβει και να οδηγήσει στο δικαστήριο τους δράστες. Τον καλεί, δηλαδή, τι; Να αποκτήσει υπερβατικές ικανότητες ώστε να μαντέψει ποιοι είναι οι δολοφόνοι και να τους παραπέμψει; Ο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα μια φορά, φτιάχνει ένα υπερβατικό σχήμα για την πολιτική, όπου όλα γίνονται μεταφυσικά. Σε αυτό το σχήμα αρκεί η πολιτική βούληση για τα πάντα: αν θέλει το κράτος, όλα γίνονται. Ο βολονταρισμός είναι μια από τις παιδικές αρρώστιες της Αριστεράς.
Παράλληλα, φτιάχνεται ένα αφηγηματάκι, ότι επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ζούσαμε στην επικράτεια του νόμου. Θαρρείς και μιλάνε σε αμνήμονες. Ηταν η κυβέρνηση υπουργού που συνέστηνε στους πολίτες αν μπουν κλέφτες στο σπίτι τους να κάνουν ότι κοιμούνται. Η κυβέρνηση που με νόμο αποφυλάκισε επικίνδυνους εγκληματίες στο όνομα του αντιαυταρχισμού. Η κυβέρνηση που όχι δεν ερεύνησε αλλά αδιαφόρησε για την απόπειρα δολοφονίας κατά πρώην πρωθυπουργού (του Λουκά Παπαδήμου), τον οποίο ο τότε πρωθυπουργός δεν μπήκε στον κόπο να τον επισκεφτεί στο νοσοκομείο.
Ο Αλέξης Τσίπρας, που τα ξέρει όλα, μιλάει για «αποικία οργανωμένου εγκλήματος». Τι ζητάει δηλαδή; Καταστολή; Αστυνομοκρατία;