Πραγματική δικαίωση η τιμωρία των υπευθύνων

Οι αλλεπάλληλες δικαστικές αποφάσεις με τις οποίες αναγνωρίζονται λάθη και παραλείψεις της Τράπεζας, της Αστυνομίας και της Πυροσβεστικής στην υπόθεση του εγκλήματος στη Marfin μπορεί να αποτελούν μια μορφή ικανοποίησης για τους συγγενείς των θυμάτων, αλλά επί της ουσίας δεν αποτελούν δικαίωση ούτε για τους ίδιους ούτε για τη μνήμη των ανθρώπων που χάθηκαν και των συναδέλφων τους που τραυματίστηκαν.

ΜΥΣΤΙΚΟΤΗΤΑ. Ο φάκελος Marfin άνοιξε και πάλι, ύστερα και από σχετική εισαγγελική παραγγελία. Η έρευνα διενεργείται – υπό απόλυτη μυστικότητα – από τις αστυνομικές αρχές με στόχο τον εντοπισμό των υπευθύνων και την απόδοση ποινικών ευθυνών για τον θάνατο της Αγγελικής Παπαθανασοπούλου, η οποία ήταν έγκυος, και των συναδέλφων της Παρασκευής Ζούλια και Επαμεινώνδα Τσακάλη, οι οποίοι κάηκαν στο υποκατάστημα της τράπεζας, επί της οδού Σταδίου, στις 5 Μαΐου 2010. Και στο τέλος της νέας προανακριτικής αυτής έρευνας τα στοιχεία θα σταλούν, όπως προβλέπει ο νόμος, στην Εισαγγελία της Αθήνας προκειμένου να αποτιμηθούν και να αξιολογηθούν, καθώς από τα ευρήματα θα καθοριστεί η περαιτέρω διαδρομή της υπόθεσης όσον αφορά τον εντοπισμό των υπαιτίων για εμπρησμό της Marfin, την άσκηση ποινικής δίωξης εναντίον τους και εν τέλει την – έστω και ύστερα από 10 και πλέον χρόνια – τιμωρία των όποιων ενόχων.

Μέχρι σήμερα, σε ό,τι αφορά το ποινικό σκέλος, δεν έχει προκύψει ουδείς δράστης. Και τα δύο πρόσωπα τα οποία στο παρελθόν είχαν διωχθεί ποινικά για εμπλοκή στην υπόθεση με τη «σφραγίδα» της Δικαιοσύνης έχουν κριθεί οριστικά και αμετάκλητα αθώοι. Πριν μάλιστα από την αθώωσή τους προηγήθηκε μια μακρά διαδικασία, η οποία κατέληξε σε ομόφωνη απόφαση του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου της Αθήνας. Κανένας από τους δεκάδες μάρτυρες που πέρασαν από εκείνη τη δίκη δεν αναγνώρισε στα πρόσωπά τους κάποιον από τους δράστες των επιθέσεων στη Marfin και στον «Ιανό», οι ίδιοι αρνήθηκαν τις κατηγορίες, ενώ και από τις κάμερες δεν προέκυψε απολύτως κανένα επιβαρυντικό στοιχείο σε βάρος τους.

Η ΕΚΚΕΝΩΣΗ. Για την ίδια υπόθεση, αξίζει να σημειωθεί ότι με απόφαση της Δικαιοσύνης έχουν καταδικαστεί, επίσης αμετάκλητα για πλημμέλημα, τρεις υπάλληλοι της Τράπεζας επειδή «μπορούσαν να προβλέψουν και να αποτρέψουν το αποτέλεσμα, αλλά εκείνοι δεν έλαβαν κανένα μέτρο πυροπροστασίας ή εκκένωσης του κτιρίου». Η εισαγγελέας, μάλιστα, σε εκείνη τη δίκη του 2013 είχε πει ότι οι κατηγορούμενοι «ακόμη και την ύστατη στιγμή δεν εκκένωσαν το κατάστημα, το οποίο ήταν γυμνό και απροστάτευτο. Επρεπε να εκκενωθεί, όπως εκκενώθηκαν άλλες τράπεζες στην περιοχή εκείνη την ημέρα».

Από την πλευρά τους, οι συγγενείς των θυμάτων αλλά και οι τραυματίες έχουν στραφεί τόσο κατά της Τράπεζας για τις παραλείψεις όσο και κατά του ελληνικού Δημοσίου. Με αφορμή, μάλιστα, τη συμπλήρωση 10 ετών από τον εμπρησμό της Marfin και τον τραγικό χαμό των τριών υπαλλήλων, το 2010, είχε ανακοινωθεί ότι με πρωτοβουλία του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη το ελληνικό Δημόσιο, ως ελάχιστο δείγμα ηθικής υποχρέωσης, θα παραιτηθεί από την αναίρεση που αφορά την αποζημίωση των συγγενών των θυμάτων.

Ωστόσο όλοι συμφωνούν πως όσες δικαστικές αποφάσεις, ποινικών, αστικών και διοικητικών δικαστηρίων και αν εκδοθούν που να δείχνουν αμέλεια, λάθη και ελλείψεις, πάντα οι συγγενείς των θυμάτων, αλλά και ολόκληρη η κοινωνία περιμένει την τιμωρία των αποδεδειγμένα υπευθύνων, αλλά με όρους κράτους δικαίου. Αυτή θα είναι και η πραγματική δικαίωση των αδικοχαμένων θυμάτων της Marfin.