Τσάμπα ταραχή

Η σύνταξη των δασικών χαρτών αποτελεί ζητούμενο της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας εδώ και δεκαετίες. Η έλλειψή τους έχει συνδυαστεί με την ακμή του πελατειακού κράτους και της διαφθοράς. Η εξουσία που είχαν οι δασάρχες κάθε περιοχής, προκειμένου να αποφαίνονται τι είναι δάσος ή δασική έκταση και τι όχι, παροιμιώδης. Η δύναμή τους αδιανόητη. Προφανώς η μεταρρύθμιση ήταν κάτι παραπάνω από απαραίτητη. Ξεκαθαρίζουν το ιδιοκτησιακό καθεστώς και τις χρήσεις γης και διευκολύνουν τη σύνταξη του Κτηματολογίου και του Δασολογίου. Βελτιώνουν επίσης το επενδυτικό περιβάλλον, καθώς ο υποψήφιος επενδυτής θα γνωρίζει με ισχύ νόμου, πού μπορεί να αναπτύξει μια δραστηριότητα, χωρίς να έχει την αμφιβολία, η οποία κατά κανόνα λειτουργεί αποτρεπτικά για την υλοποίηση μιας επένδυσης.

Αυτή την εξαιρετικά σημαντική μεταρρύθμιση πρέπει όμως να την εφαρμόσεις «βελούδινα». Χωρίς να θίγεις τους νόμιμους ιδιοκτήτες εκτάσεων και χωρίς να τους υποβάλλεις στη βάσανο της συνεχούς απόδειξης ότι «δεν είναι ελέφαντες». Να μη χρειάζεται δηλαδή να αποδείξουν οι πολίτες ότι τους ανήκει η περιουσία τους. Αν για κάποιους υπάρχει αμφιβολία, προφανώς και να ζητηθούν στοιχεία. Αλλά δεν μπορείς να υποβάλλεις σε ταλαιπωρία το σύνολο των πολιτών, οι οποίοι λίγους μήνες πριν είχαν σπεύσει στα κτηματολογικά γραφεία για τον ίδιο λόγο.

Η διαδικασία σύνταξης των δασικών χαρτών ξεκίνησε με την προηγούμενη κυβέρνηση και έφτασε πριν από την κύρωση τους. Τη σκυτάλη πήρε η σημερινή κυβέρνηση φέρνοντας ένα νέο νομικό πλαίσιο, το οποίο αρχικά κατηγορήθηκε ως πιο «χαλαρό». Στην πράξη αποδείχτηκε πιο σκληρό για τους πολίτες. Ενδεχομένως πιο προστατευτικό για το δάσος. Αποφαίνονταν ότι σχεδόν παντού υπάρχουν δασικές εκτάσεις, συμπεριλαμβανομένων των ελληνικών νησιών. Το καθεστώς ηπειρωτικής και νησιωτικής Ελλάδας διαφορετικό. Το πλαίσιο το ίδιο. Κάπως έτσι φτάσαμε στα νησιά των Δωδεκανήσων, των Κυκλάδων και των Ιονίων Νήσων, οι υπηρεσίες να δηλώσουν σχεδόν το σύνολο των εκτάσεών τους ως δασικών, προκειμένου να προστατέψουν το τεκμήριο κυριότητας υπέρ του Δημοσίου. Οι υπάλληλοι λένε ότι εφάρμοζαν τον νόμο. Τα λάθη οφθαλμοφανή. Ελαιώνες, αμπελώνες και κτήματα με άδεια οικοδομής, βρέθηκαν ξαφνικά στον αέρα. Σε πολλές περιπτώσεις αφορούσαν εκτάσεις-φιλέτα τουριστικής ανάπτυξης στα ελληνικά νησιά. Οι αντιδράσεις ήταν προφανώς έντονες.

Οπως δρομολογήθηκε η διαδικασία υποχρέωναν τους πολίτες να υποβάλουν μαζικά ενστάσεις, εν μέσω πανδημίας και χωρίς πρόσβαση στις υπηρεσίες, προκειμένου να προσκομίσουν τα συμβόλαια των δικαιωμάτων τους. Εβαζε το κράτος για μια ακόμα φορά τον πολίτη να αποδείξει τι του ανήκει στη χειρότερη χρονικά στιγμή.

Θα αρκούσε μια ρύθμιση, που θα απάλλασσε τον νόμιμο πολίτη από αυτή τη διαδικασία. Θα αρκούσε η απόσυρση των δασικών χαρτών που έχουν αναρτηθεί εν μέσω πανδημίας και η εκ νέου ανάρτησή τους αφού διορθωθούν. Διαφορετικά και όπως έγιναν τα πράγματα προκαλεί το κράτος «τσάμπα» ταραχή στους πολίτες.

Η υπόθεση των δασικών χαρτών υπενθυμίζει ότι υπάρχουν δύο τρόποι να κάνεις τα πράγματα. Ο ένας είναι ο κανονικός, ο ορθόδοξος, ο ρεαλιστικός που αποτυπώνει την πραγματικότητα και ο άλλος είναι να βγάλεις απλά την υποχρέωση. Να υποκριθείς ότι κάνεις μια μεταρρύθμιση και να μην την εφαρμόσεις ποτέ, απλά γιατί θα έχει δυσφημιστεί στην αρχή της. Κάπως έτσι λειτουργήσαμε και στα χρόνια της τρόικας και ο πολίτης έφτασε να ακούει για μεταρρυθμίσεις… και να τρέχει.