Το χρυσό αγόρι!

Τα παλιά τα χρόνια, αυτά που ονομάζονταν «χρόνια της αθωότητας» για το ελληνικό μπάσκετ, ο Παναγιώτης Γιαννάκης δεν ήταν ο Δράκος, προσωνύμιο που του δόθηκε αρκετά αργότερα. Οσοι αρέσκονταν να τρέχουν στα γήπεδα και να τον βλέπουν με τη μπλε-άσπρη φανέλα του Ιωνικού Νικαίας, είχαν να λένε για το «χρυσό αγόρι» που μπορούσε να βάλει με χίλιους τρόπους την μπάλα στο καλάθι.

Οντως, είχα δει με τα μάτια μου αυτόν τον υπέροχο άσο και από κοντά. Παρών τον Ιανουάριο του ’81 στον Πλάτωνα, σε εκείνο το αξέχαστο 73-62 (!) σε βάρος του μετέπειτα συμπαίκτη του, του Νίκου Γκάλη. Παρών όταν έδινε παραστάσεις και σε άλλα αθηναϊκά ή μη γήπεδα. Οταν το μπάσκετ είχε αληθινούς σταρ και παίκτες με έντονη προσωπικότητα. Γιατί κολυμπούσες στα νερά της υπέρτατης συγκίνησης βλέποντας τον Γιαννάκη να δίνει μάχες με τον Κώστα Πετρόπουλο του Απόλλωνα, έναν παίκτη που… περπατούσε στον αέρα. Ή όταν πάσχιζε να σταματήσει τον υπεράσο της εποχής, τον… Γκάλη των Πατησίων, τον πληθωρικό Ντέιβιντ Καλιγκάρις του Σπόρτιγκ. Παρών και σε μια άλλη συγκινητική στιγμή του Γιαννάκη, το καλοκαίρι του 1996 όταν αποφάσιζε να πει το αντίο, στα γήπεδα των ΗΠΑ, στην Ατλάντα και τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Να βλέπεις τον αρχηγό της Εθνικής αγκαλιά με τον Οσκαρ, έναν άλλο μεγάλο άσο – εκείνη τη μέρα αποσύρθηκε και ένα μεγάλο κομμάτι του μπάσκετ. Ισως το ίδιο το μπάσκετ της νιότης πολλών…

Παρών και τον Ιούνιο του 2017. Στα γραφεία των «ΝΕΩΝ». Οταν το αθλητικό τμήμα έκανε μια σπέσιαλ έκδοση με αφορμή την επέτειο του ’87 και την πρωτιά στο Ευρωμπάσκετ. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης δεν ήταν πια ένα «χρυσό αγόρι». Αλλά ένας ώριμος άνδρας με καρδιά παιδιού. Φωτογραφίστηκε με όλους. Θυμήθηκε το παρελθόν και εκείνη την πορεία. Ανέσυρε από το ντουλαπάκι της μνήμης άγνωστες ιστορίες. Ενας άνθρωπος που για ορισμένους το καλοκαίρι του ’87 ήταν ένας μικρός θεός. Δίπλα στον Νίκο Γκάλη πάντα. Και ίσως εκεί να κρύβεται η μεγαλύτερη επιτυχία, ο θρίαμβος του Γιαννάκη. Γιατί από γνήσιος σταρ και σκόρερ, έγινε υπασπιστής του κορυφαίου όλων των εποχών. Ηταν γοητευτικό να βλέπεις μια σχέση ετεροβαρή να εξελίσσεται σε σχέση αγάπης. Και αργότερα να δέχεται ο ένας τη διαφορετικότητα του άλλου και τις ιδιοτροπίες του. Ισως και να τις ανεχόταν. Ισορρόπησαν σε ένα λεπτό σκοινί και εκτοξεύτηκαν χωρίς να πειράξει ο ένας τα όρια ή τις ευαίσθητες χορδές του άλλου.

Χθες ο Γιαννάκης μπήκε στο Hall of Fame του παγκόσμιου μπάσκετ. Μια τιμή που άργησε να γίνει. Την άξιζε. Τη δικαιούνταν. Και ήταν συνάμα ένα χάδι στις αναμνήσεις τις εφηβείας το γεγονός πως μαζί με τον Παναγιώτη μπήκε στο ίδιο κλειστό κλαμπ ένας αληθινά αξιόλογος συνοδοιπόρος του εκείνη την εποχή, ο δαντελένιος Τσεχοσλοβάκος (τότε) Στάνισλαβ Κρόπιλακ…