NON PAPER

Τη νύχτα που χειροκρότησε ο κόσμος

Το θυμάμαι εκείνο το βράδυ. Πρέπει να ήταν του Αγίου Δημητρίου. Μετά το γραφείο πήγα κατευθείαν σε μια ταβέρνα στα Πετράλωνα όπου ο εορτάζων φίλος είχε καλέσει μια μεγάλη παρέα. Είχα πάει, ως συνήθως, καθυστερημένη και ενώ ήμουν ακόμη με το πρώτο παϊδάκι στο χέρι, ακούστηκαν από τα γύρω σπίτια (η ταβέρνα ήταν σε πεζόδρομο που ευνοούσε τέτοιες αντηχήσεις) χειροκροτήματα και φωνές. Σαν να έπαιζε η Εθνική ή κάποια ελληνική ομάδα και να είχε μπει γκολ. (Μεταφορικά βέβαια, η αλήθεια είναι ότι είχε σφυριχτεί ένα μεγάλο, πολύ μεγάλο, φάουλ). Πεταχτήκαμε έξω (εγώ νομίζω με το παϊδάκι ακόμη στο χέρι) για να μάθουμε τι συνέβη, αν και μια ματιά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έδινε ήδη την απάντηση. Το ΣτΕ είχε κρίνει ως αντισυνταγματικό τον νόμο Παππά για τις τηλεοπτικές άδειες και είχε κηρύξει άκυρο τον σχετικό διαγωνισμό.

Θυμάμαι βέβαια και τι είχε προηγηθεί. Εκείνα τα μεγαλόστομα περί Ινστιτούτου της Φλωρεντίας (η Φλωρεντία που παραπέμπει στον αναγεννησιακό homo universalis, όπως και να το δεις, έχει κάτι το βαρύγδουπο) που επέτρεπε μόνο τέσσερις άδειες, τη διαδικασία του διαγωνισμού που μόνο το μυαλό κάποιου που έχει παίξει πολύ «Επεσε η νύχτα στο Παλέρμο» (παιχνίδι συναναστροφών με φανερούς και κρυφούς «μαφιόζους» και «σπιούνους») θα μπορούσε να συλλάβει. Θυμάμαι και τη συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ, με τη δημοσιογράφο καναλιού που δεν είχε πάρει άδεια να ρωτάει τον τότε πρωθυπουργό τι θα γίνει σε περίπτωση που το ΣτΕ κρίνει αντισυνταγματικό τον νόμο και εκείνον να της απαντάει απαξιωτικά και εριστικά (σε μια εργαζόμενη που θα έμενε άνεργη) ότι «δεν γίνονται αυτά τα πράγματα».

Τα παιδία παίζει (με τη δημοκρατία)  

Ολο αυτό μου θυμίζει τα μικρανίψια μου, εννέα και οκτώ ετών, που ντύνονται με σεντόνια και παριστάνουν τους ρωμαίους αυτοκράτορες – έτσι όπως τους φαντάζονται, αλαζόνες και πομπώδεις. Ετσι κι αυτή η παρέα που κέρδισε την εξουσία τυλίχθηκε με τα σεντόνια της αμετροέπειας και, εκτός από την κυβέρνηση, ήθελε να ελέγξει και τους αρμούς της εξουσίας, όπως μας είχε ενημερώσει η κυρία Μπαζιάνα που τα ήξερε «από μέσα». Μόνο που αυτά τα παιχνίδια μπορεί να γίνουν πολύ επικίνδυνα όταν παίζονται στο τερέν των θεσμών της δημοκρατίας.

Δεν είμαι τόσο σίγουρη ότι το έκαναν μόνο από ιδεολογία. Ο φανφαρονισμός τους «έγραφε» και «γράφει» στα ποιήματα του πατρός Παππά περί δρακογενιάς στο παρατσούκλι, White House, του Μαξίμου. Η αίσθηση παντοδυναμίας που χαρακτήριζε τότε τα μέλη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ίσως να είχε να κάνει και με υπαρξιακά θέματα. Τουλάχιστον προς τα εκεί δείχνουν όσα επακολούθησαν τότε την απόρριψη του ΣτΕ. Κάτι οργίλες μορφές θυμάμαι εγώ. Και την πελιδνή Ολγα Γεροβασίλη, με δακρυσμένα μάτια και αλλοιωμένη φωνή, να λέει κάτι ακατάληπτα για νηπιαγωγεία που θα έκλειναν.

Προσγείωση στα σκληρά

Οταν έχουν προηγηθεί αυτά, αναμενόμενα όσα συνέβησαν την ημέρα της ψηφοφορίας για την παραπομπή σε προανακριτική επιτροπή του Νίκου Παππά για το επονομαζόμενο και «Καλογρίτσας – Gate». Απειλές κατά πάντων ότι «την επόμενη φορά (στην εξουσία) θα είναι αλλιώς», εκφοβισμοί στον αέρα ότι «όταν ξανάρθουμε εμείς, εσείς δεν θα προλαβαίνετε να μετράτε εξεταστικές», κορόνες μεγαλομανίας από τον άμεσα εμπλεκόμενο που θα έσωζε την Ελλάδα αν εφαρμοζόταν ο νόμος του, αλλά τον έφαγε η διαπλοκή, επιθετικότητα και ύβρεις. Πολλές ύβρεις. Αυτό που ο Βαγγέλης Βενιζέλος έχει περιγράψει ως εκτσογλανισμό της πολιτικής ζωής, στην προκειμένη περίπτωση του πολιτικού διαλόγου. Ο Νικολάκης τραγουδά και ο Παυλάκης χοροπηδά (υποσχόμενος ότι το χατζάρι της επόμενης φοράς θα είναι οδοντωτό και σκουριασμένο).

Τα παιδία, αφού έπαιξε, θύμωσε. Φυσικό, όταν συνειδητοποιείς ότι εκατομμυριούχος έχεις υπάρξει, τελικά, μόνο στη Monopoly.