Σπίτι φορτωμένο με αναμνήσεις…

Ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε την ανανέωση του συμβολαίου του Ματιέ Βαλμπουενά για έναν ακόμα χρόνο. Το γεγονός δεν προκαλεί έκπληξη. Ο Γάλλος πέτυχε την ανανέωση της παραμονής του με όσα κάνει στα γήπεδα. Δεν είναι μικρός, αλλά ο ίδιος έχει όρεξη να προσφέρει και ο προπονητής του έχει τη βεβαιότητα της προσφοράς του: ο Πέδρο Μαρτίνς είναι ποδοσφαιρικά ερωτευμένος με τον Βαλμπουενά και όσο θα βρίσκεται στον Ολυμπιακό ο Γάλλος θα είναι πάντα ο παίκτης του.

Αγάπη

Πού οφείλεται αυτή η μεγάλη αγάπη του Μαρτίνς στον Γάλλο; Στο γεγονός ότι ο Βαλμπουενά έχει ξεπεράσει σε προσφορά οτιδήποτε ο προπονητής περίμενε. Ο Βαλμπουενά δεν ήταν επιλογή του Μαρτίνς προ διετίας. Ο Πορτογάλος είναι πάντα επιφυλακτικός με τους παίκτες που δεν έχει διαλέξει. Οταν ο Βαλμπουενά ήρθε του ξεκαθάρισε ότι στο μυαλό του τον βλέπει ως εναλλακτική λύση του Φορτούνη και του Ποντένσε. Ο Ματιέ δεν είπε τίποτα, αλλά συνέχισε να δουλεύει. Στο τέλος της πρώτης του σεζόν είχε αντικαταστήσει στο πρώτο μέρος της τον τραυματία Φορτούνη και στο δεύτερο τον Ποντένσε που έφυγε για τη Γουλβς. Ο Γάλλος έπαιξε και για τους δύο! Και ο προπονητής δηλώνει ότι τέτοια γρήγορη προσαρμογή και τέτοια προσφορά δεν την περίμενε. Αλλοι κερδίζουν τους προπονητές και άλλοι απλά τους εντυπωσιάζουν. Ο Βαλμπουενά ανήκει στους δεύτερους.

Ρεκόρ

Φυσικά ο Ολυμπιακός θα αποκτήσει και παίκτη στη θέση του, αλλά ποδοσφαιριστή που να παίξει κατά περίσταση και «δεκάρι» και εξτρέμ, όπως ο Βαλμπουενά τα τελευταία δύο χρόνια, δύσκολα θα βρει. Οπότε δεν αποκλείω και του χρόνου αυτός να παίξει πιο πολύ από όλους. Αλλωστε στον Μαρτίνς δίνει συνεχώς λόγους για να τον εκτιμάει περισσότερο. Φέτος επέστρεψε σε χρόνο-ρεκόρ από τραυματισμούς δυο φορές! Πώς να μην το μετρήσει αυτό ο κόουτς;

Πείραμα

Θα έχουν μεγάλο ενδιαφέρον τα αποτελέσματα του περίφημου «ολλανδικού πειράματος», το οποίο παρουσίασε στους αναγνώστες των «ΝΕΩΝ» με όλες τις πρέπουσες λεπτομέρειες τη Δευτέρα ο Γιώργος Νασμής. Θυμίζω ότι οι Ολλανδοί χρησιμοποίησαν το ματς της Εθνικής τους με τη Λετονία για να βάλουν στο Αμστερνταμ Αρίνα πάνω από 5.000 φιλάθλους, που προηγουμένως έκαναν τεστ για κορωνοϊό και δεσμεύτηκαν ότι θα ξανακάνουν. Το πείραμα έγινε κατόπιν συνεργασίας της ολλανδικής ομοσπονδίας με την αρμόδια επιτροπή λοιμωξιολόγων, που μάλιστα είχε τη δυνατότητα να πραγματοποιεί θερμομέτρηση εξ αποστάσεως στους οπαδούς που μπήκαν στο γήπεδο. Η ολλανδική ομοσπονδία συνεργάστηκε με τους ερευνητές γιατρούς προφανώς γιατί θέλει τα γήπεδα γρήγορα να ανοίξουν για τον κόσμο. Μην κάνετε συγκρίσεις με όσα συμβαίνουν εδώ: εδώ η ομοσπονδία δεν έχει τέτοιους προβληματισμούς. Το τελευταίο που τους νοιάζει τους δικούς μας είναι το ποδόσφαιρο…

Εκρηξη

Ομολογώ πάντως ότι υπάρχει και μια άλλη διάσταση στην ιστορία: είδαμε το πόσο εύκολα οι Ολλανδοί μετέτρεψαν ένα δικό τους πείραμα σε παγκόσμια είδηση. Σε αυτόν τον τομέα εμείς γενικά υστερούμε. Με «το πείραμα της Νέας Σμύρνης» π.χ. δεν ασχολήθηκε κανείς, μολονότι τα αποτελέσματά του υπήρξαν πολύ θεαματικά. Θυμίζω ότι πριν από λίγες μέρες είχαμε στη Νέα Σμύρνη μια μοναδική συνάθροιση χουλιγκάνων, που μαζί με κάμποσους μπαχαλάκηδες και πολλούς ευαίσθητους κατοίκους της περιοχής διαδήλωσαν κατά της αστυνομικής βίας. Χθες, ο Δήμος Νέας Σμύρνης ενημέρωσε τους κατοίκους για έκρηξη κρουσμάτων στην περιοχή την τελευταία εβδομάδα, ζητώντας τους ακόμα μεγαλύτερη προσοχή. Μάλλον το πείραμα της Νέας Σμύρνης πέτυχε και κρίμα που δεν καταφέραμε να κάνουμε γνωστή την επιτυχία του παγκοσμίως…

Αντίληψη

Κάτι που έχω καταλάβει αυτές τις μέρες χάρη στις εκλογές των ομοσπονδιών είναι ότι στον κόσμο του Αθλητισμού υπάρχει μια βαθιά ριζωμένη αντίληψη για τις δυνατότητες παρέμβασης των υφυπουργών, των υπουργών, του κράτους κ.λπ. Το ότι αυτά τα πιστεύουν (και ενίοτε τα φοβούνται…) οι παράγοντες είναι λογικό: κατά βάθος θεωρούν τους υφυπουργούς και τους υπουργούς κάτι σαν συναδέλφους τους. Αλλά την ίδια λογική έχουν και οι αθλητές και αυτό συμβαίνει πιθανότατα γιατί σε όλη την καριέρα τους κάτι περιμένουν από το κράτος και σε αυτό ελπίζουν. Διάβασα, για παράδειγμα, μια δήλωση του Παναγιώτη Φασούλα που καλούσε τον υφυπουργό Αθλητισμού Λευτέρη Αυγενάκη να κάνει παρέμβαση και να ρίξει τη διοίκηση Βασιλακόπουλου γιατί ματαίωσε τις εκλογές της ΕΟΚ. Υποθέτω ότι ο Αυγενάκης δεν θα είχε αντίρρηση να το κάνει, πλην όμως δεν μπορεί να το κάνει. Είναι παράξενο ότι ο Φασούλας πίστευε κάτι τέτοιο: ίσως να φταίει ότι μεγάλωσε ως κομμουνιστής. Το παρήγορο είναι ότι το κατάλαβε. Κι αν κρίνω από την προσφυγή των σωματείων στο Πρωτοδικείο, το κατάλαβε πολύ καλά.

Φεύγει

Ο κυρ Γιώργης Βασιλακόπουλος βέβαια κάτι θα προσπαθήσει να κάνει πάλι για την τιμή των όπλων. Αλλά θα φύγει, όπως έφυγαν κι ο Διαθεσόπουλος, ο Αδαμόπουλος, ο Καρράς κι άλλοι κι άλλοι. Αφού για μήνες εξέφρασαν τις βεβαιότητές τους ότι θα εκπέσει ο νόμος Αυγενάκη «που θα κηρυχθεί αντισυνταγματικός κτλ κτλ», στο τέλος τα μάζεψαν κι έφυγαν έπειτα από δεκαετίες. Τώρα μπορεί να χαίρονται διαβάζοντας δεξιά κι αριστερά ότι ο υφυπουργός «έχασε», «συνετρίβη», «θρηνεί» και άλλα τέτοια ωραία. Αλλά τα διαβάζουν αραχτοί στο σπίτι φορτωμένοι με αναμνήσεις. Δεν βλέπω να έχει εκλεγεί κανένας τους…

Μάθημα

Στο μεταξύ εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω αν η κυβέρνηση πήρε το μάθημά της από την ενασχόλησή της με τις εκλογικές διαδικασίες των ομοσπονδιών. Δεν βοηθά να το καταλάβουμε στην προκειμένη περίπτωση και η απόλυτη ανυπαρξία της αντιπολίτευσης. Κανονικά η αντιπολίτευση θα ‘πρεπε να προβάλει τη συγκεκριμένη ήττα της κυβέρνησης, αλλά δεν λέει κουβέντα. Πώς να πει; Στην τελευταία του δήλωση, στις 23 Μαρτίου, ο τομεάρχης Αθλητισμού του ΣΥΡΙΖΑ Θάνος Μωραΐτης είχε μιλήσει «για ωμή παρέμβαση στις εκλογές της ΕΠΟ, από έναν υφυπουργό που στόχο έχει να επιβάλει ανθρώπους της αρεσκείας και άμεσης επιρροής του κ. Μητσοτάκη» και είχε τονίσει πως «είναι η πρώτη φορά στα χρονικά που το Μαξίμου αποφασίζει για τον πρόεδρο της ΕΠΟ». Πέραν του ότι πρέπει να το άκουσαν αυτό ο Αλέξης Τσίπρας και ο Ιωάννης Δρόσος και να θύμωσαν, έχει πλάκα ότι ο Μωραΐτης έσπευσε να πιστώσει στον Αυγενάκη μια νίκη, που δεν τη βλέπουν ούτε οι δικοί του. Οταν όμως βιάζεσαι, αυτά παθαίνεις.

Ακρόπολις

Τουλάχιστον ο ΣΥΡΙΖΑ ασχολείται με άλλα πιο σοβαρά. Ο Κώστας Ζαχαριάδης π.χ. είναι κατά της επιστροφής του Ράλι Ακρόπολις. Αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν ο Πρωθυπουργός να νοιάζεται για τέτοια πράγματα. Εχει δίκιο. Αν δεν πάρει το ρίσκο της διεξαγωγής του ο Τσίπρας, τι να το κάνουμε το Ακρόπολις;