«Πολύ αργά για δάκρυα»

Μεγαρέων δάκρυα κυλούν στα γήπεδα της Γηραιάς Ηπείρου προσπαθώντας να ξεπλύνουν ανομήματα και αμαρτίες.

Μπλουζάκια, ξεφτισμένα ρέλια ηθικολογίας, γεμάτα βαρύγδουπα μηνύματα περί ισότητας εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων και προστασίας των μεταναστών εργαζομένων του Κατάρ. Οι νορβηγικές ομάδες ξύπνησαν από τη χειμερία νάρκη τους και απαιτούν μποϊκοτάζ του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022. Τώρα, ενάμιση χρόνο πριν από τη σέντρα. Πού ήταν τα μπλουζάκια και τα συνθήματα των Νορβηγών, των Δανών, των Γάλλων, των Γερμανών πριν από δέκα χρόνια όταν άρχισε να ξετυλίγεται το κουβάρι των αποκαλύψεων για τον τρόπο που κέρδισε το Κατάρ το χρίσμα για τη διοργάνωση του 22ου Παγκοσμίου Κυπέλλου;

Μια χώρα τρεις φορές μικρότερη από την Ελβετία της οποίας ο φάκελος διεκδίκησης που κατέθεσε στη FIFA βαθμολογήθηκε με «μέτριο» ή «πολύ υψηλό ρίσκο» στις οκτώ από τις εννέα επιμέρους κατηγορίες αλλά τελικά προτιμήθηκε από τους εκλέκτορες.

Μια υποψηφιότητα που υποσχόταν πως οι αγώνες θα διεξαχθούν Ιούνιο – Ιούλιο, μια χρονική περίοδος που σύμφωνα με τους ειδικούς θα έθετε σε κίνδυνο την υγεία των αθλητών, αλλά παρ’ όλα αυτά προτιμήθηκε από τις άλλες διεκδικήτριες.

Πού ήταν όλοι αυτοί που σήμερα υπογράφουν προνουντσιαμέντα όταν οι αποκαλύψεις των πιο έγκυρων εφημερίδων του κόσμου διαδέχονταν η μία την άλλη για τα ποσά που διακινήθηκαν κάτω από το τραπέζι, για τον ρόλο που έπαιξαν οι μεγαλόσχημοι της FIFA, οι πολιτικοί και οι παράγοντες υπεράνω υποψίας για να καταλήξει η διοργάνωση στο Κατάρ;

Τώρα που τα έργα για το Παγκόσμιο Κύπελλο βαίνουν προς ολοκλήρωση και ήδη – σύμφωνα με όσα έχει αποκαλύψει ο «Guardian» – έχουν χάσει τη ζωή τους 6.500 μετανάστες εργάτες την τελευταία δεκαετία, αποφάσισαν οι ευαίσθητοι του κόσμου να σηκώσουν ανάστημα.

Ποιος θα τους πει επιτέλους πως το ζητούμενο ήταν να μη χάσουν τη ζωή τους αυτοί οι άνθρωποι. Πως διεθνείς οργανισμοί είχαν προειδοποιήσει εδώ και χρόνια γι’ αυτή την εκατόμβη στον βωμό του χρήματος και της πολιτικής αλλά δεν ίδρωσε κανενός το αυτί.

Οπως είπε και ο γερμανός διεθνής, Γιόσουα Κίμιχ, «αργήσαμε δέκα χρόνια».