Φθηνή πολιτική

Κλισέ, σταθερές, τετριμμένες συμπεριφορές και παλιομοδίτικες απαιτήσεις. Καμία πρωτοτυπία, καμία πρόοδος, καμία πρωτοβουλία. Προτάσεις βγαλμένες από το χρονοντούλαπο, γεμάτες σκόνη και αράχνες σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Προτάσεις για μποϊκοτάζ του Μουντιάλ του Κατάρ, των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου και καταγγελίες για καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εχθροπαθείς επαναλήψεις ενός κακού παρελθόντος.

Η Διεθνής Αμνηστία επανέρχεται και πιέζει τη FIFA να συνετίσει το Κατάρ για τις συνθήκες εργασίας των μεταναστών εργατών στα έργα για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Το ίδιο θα μπορούσαν να κάνουν το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το Κέντρο Δράσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, τα Ανθρώπινα Δικαιώματα Χωρίς Σύνορα και τόσες ακόμα δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες μη κυβερνητικές οργανώσεις που κόπτονται για τα δικαιώματα των ανθρώπων αλλά στην ουσία πετούν μονίμως την μπάλα στην εξέδρα.

Το μικρό εμιράτο της Μέσης Ανατολής υπήρχε και πριν από την ιστορική απόφαση της ανάθεσης από τη FIFA της διοργάνωσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Και φυσικά θα συνεχίσει να υπάρχει μετά το πέρας των αγώνων του Μουντιάλ. Η FIFA είναι ένας οργανισμός που κινεί τα νήματα στο ποδόσφαιρο, παίρνει κρίσιμες αποφάσεις για το άθλημα και κερδίζει δισεκατομμύρια από τα τηλεοπτικά δικαιώματα των διοργανώσεων που έχει υπό τη σκέπη της. Στο καταστατικό της δεν αναφέρεται πως είναι προστάτης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτό τον ρόλο τον έχει αναλάβει η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας που αποτελεί παρακλάδι του OHE και είναι το αποτέλεσμα μακρών και επίπονων προσπαθειών ιδεολόγων και ανθρωπιστών που επιζητούσαν την προστασία της εργασίας μέσω διακανονισμών.

Η πολιτική που ακολουθεί η Διεθνής Αμνηστία είναι οπορτουνιστική. Επικεντρώνει την προσοχή της στα έργα του Μουντιάλ, συνδέει τις άθλιες συνθήκες εργασίας με τη διοργάνωση αλλά αποφεύγει να αναφέρει τι θα συμβεί με τους μετανάστες εργαζόμενους όταν τα φώτα θα σβήσουν. Η εκμετάλλευση των εργαζομένων δεν είναι πρόσκαιρη και δεν μπορεί να ταυτιστεί μόνο με τα έργα του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Είναι μια φτηνή πολιτική που κάνει κακό στους ταλαιπωρημένους εργαζόμενους γιατί δεν προσπαθεί να προσφέρει μία οριστική λύση στο πρόβλημά τους, αλλά στηρίζεται στο εφήμερο μιας διοργάνωσης.