Επιστρέφουν για νέες μονομαχίες στο Κέντρο

Μπορεί ο τελευταίος μήνας να στιγματίστηκε από την πόλωση που έφεραν τα γεγονότα στη Νέα Σμύρνη, όμως στο τέλος κάθε πολιτική μάχη ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα: το κοινό στο οποίο και οι δύο μεγάλοι παίκτες θέλουν να απευθυνθούν βρίσκεται στο πολιτικό Κέντρο. Η ΝΔ, με τον πιο επίσημο τρόπο – από τα χείλη του Κυριάκου Μητσοτάκη – θέλησε να επαναφέρει τη συζήτηση στην επανεκκίνηση που έρχεται με τον σταδιακό εμβολιασμό, μιλώντας για «άλμα δεκαετίας» και παράλληλα για τις μεταρρυθμίσεις που αφορούν τον κρατικό μηχανισμό. Ακόμα και η επιτροπή που σχηματίστηκε για την ενσωμάτωση της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας λοξοκοιτάει όχι προς τον παραδοσιακό πυρήνα της ΝΔ, αλλά προς τους πιο προοδευτικούς ψηφοφόρους, που έχουν υψηλές απαιτήσεις για τα ίσα δικαιώματα. Για να απαντήσει στον τρόπο διαχείρισης της πανδημίας, που αποτελεί το βασικό σημείο κριτικής της αντιπολίτευσης, ο Μητσοτάκης έβγαλε μπροστά τις «μεταγραφές» του, τους συνεργάτες που όπως τον Ακη Σκέρτσο που δεν έχουν ταυτιστεί με τον γαλάζιο κομματικό μηχανισμό, αλλά ως επιλογές έχουν τη σφραγίδα Μητσοτάκη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη, μετά από αρκετές εβδομάδες με ανεβασμένους τόνους απέναντι στο Μέγαρο Μαξίμου, πλέον παίζει το χαρτί της κυβερνητικής αναξιοπιστίας. «Διαψεύδει κάθε προσδοκία που είχαν οι μετριοπαθείς πολίτες που τον ψήφισαν, ότι θα ακολουθούσε φιλελεύθερη πολιτική», έγραφε η ανακοίνωση της Κουμουνδούρου την Κυριακή, θέλοντας να ρίξει στην άλλη πλευρά την ένταση της προηγούμενης περιόδου. Στη συριζαϊκή ανάγνωση, δηλαδή, η κυβέρνηση όχι μόνο δεν έκανε την αυτοκριτική της για την αστυνομική βία, αλλά στοχοποιεί την αξιωματική αντιπολίτευση, υιοθετώντας το δόγμα «για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ». Η τακτική, που ήρθε μαζί με την πρόταση για Τσίπρα για «μορατόριουμ», δείχνει πως η Κουμουνδούρου «διάβασε» στις αντιδράσεις πως οι προηγούμενες μέρες δεν τη βοήθησαν με το πιο πράσινο κοινό της. Παρότι κέρδισε ένα κομμάτι του πιο νεανικού κοινού, το προοδευτικό Κέντρο των «νοικοκυραίων» (που στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ είναι κατά κύριο λόγο πασοκογενές) δεν είχε την ίδια ανταπόκριση. Επιλέγει, επομένως, να επικεντρώνεται στη διαχείριση της πανδημίας, χτυπώντας τον πιο δεξιό χαρακτήρα της κυβέρνησης, βλέποντας πως εκεί έχει μεγαλύτερη ευχέρεια κινήσεων απ’ ό,τι με την τακτική που επιτρέπει στους αντιπάλους του να μιλούν για δύο διαφορετικά κόμματα εντός του ίδιου και για επιστροφή στα χαμηλά ποσοστά της προμνημονιακής περιόδου.

Το Κέντρο είναι και θα συνεχίσει να είναι το ζητούμενο για όλους, ακόμα και για το Κίνημα Αλλαγής, που το τελευταίο διάστημα ακολουθεί πιο επιθετική στρατηγική απέναντι στην κυβέρνηση, με βασικό στοιχείο της κριτικής του τη διαχείριση της πανδημίας. Οι διαφορετικές «πράσινες» τάσεις μπορεί να διαφωνούν ως προς τον τρόπο προσέγγισης του συγκεκριμένου ακροατηρίου, όμως κανείς δεν διαφωνεί πως μόνο μέσα από αυτό μπορεί να επιτευχθεί ο κυρίαρχος κεντροαριστερός στόχος – να αντικατασταθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή, ως κυρίαρχος προοδευτικός πόλος. Το ΠΑΣΟΚ άλλωστε, μετά τη Μεταπολίτευση αποτέλεσε για χρόνια τον παραδοσιακό εκφραστή του πολιτικού Κέντρου, και τα δικά του κομμάτια είναι αυτά που διεκδικούνται σήμερα από όλους. Η ΝΔ επενδύει στα ανοίγματα του αρχηγού της, ακόμα και τις φορές που το κόμμα δεν ακολουθεί. Κατά έναν περίεργο τρόπο, το ίδιο κάνει και ο ΣΥΡΙΖΑ, παρότι οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως δεν έχει την ίδια επιτυχία. Υπό μια έννοια, οι ψηφοφόροι του Κέντρου έχουν τη μεγαλύτερη γκάμα επιλογών από όλους τους ψηφοφόρους. Κι αυτό τους κάνει ακόμα πιο ελκυστικούς.