Του τα γύρισε η τύχη

Υπήρξαν παιχνίδια κατά τη διάρκεια της σεζόν που ο Παναθηναϊκός τα πήρε χωρίς να είναι καλύτερος από τον αντίπαλό του. Παίζοντας… τόσο όσο. Πετυχαίνοντας ένα γκολ και καταφέρνοντας να το διαχειριστεί με το μηδέν στην άμυνα. Υπήρξαν ντέρμπι, όπως αυτά με τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό, που σε δύο ευκαιρίες σημείωσε δύο γκολ. Και μπόρεσε μετά τη μείωση του σκορ των αντιπάλων του να κρατήσει μέχρι το τέλος τη νίκη.

Χθες στην Τρίπολη η τύχη του γύρισε την πλάτη. Κι όταν… παίζεις με την τύχη σου, μπορεί αυτή να σου γυρίσει μπούμερανγκ ένα ματς. Ο Παναθηναϊκός ήταν καλύτερος του Αστέρα για 84 λεπτά. Δεν ήταν εντυπωσιακός, δεν έθελξε με το ποδόσφαιρο που έπαιξε. Αλλά ήταν καλύτερος από τον αντίπαλό του. Δεν του επέτρεπε να πατήσει στην περιοχή του, ήταν αποτελεσματικός στις ευκαιρίες του στο δεύτερο ημίχρονο. Εχυσε την καρδάρα με το γάλα με δική του κλωτσιά. Μόνος του. Επιτρέποντας στον Αστέρα αρχικά να μπει στο παιχνίδι και στη συνέχεια να πιστέψει πως μπορεί να το γυρίσει και να φύγει με την ισοπαλία.

Σε μια διαδικασία όπως των πλέι οφ που ξεκίνησαν χθες, αυτοί οι δύο βαθμοί μπορεί στο φινάλε να αποδειχθούν καθοριστικοί. Αν ο Παναθηναϊκός χάσει την Ευρώπη για έναν-δύο βαθμούς θα ξέρει πού τους άφησε. Πού τους… πέταξε ουσιαστικά. Το ματς ήταν δικό του, το είχε σε απόλυτο έλεγχο μετά το 2-0, δεν το κλείδωσε με κάποια αντεπίθεση μετά το 2-1 και το πλήρωσε.

Και τούτη τη φορά η ευθύνη δεν είναι του Μπόλονι. Οι παίκτες ήταν εκείνοι που αγχώθηκαν, φοβήθηκαν, έδωσαν δικαιώματα. Εκείνοι που δεν καθάρισαν τις φάσεις μέσα στην περιοχή ή δεν βρήκαν μια αντεπίθεση της προκοπής απέναντι στον Αστέρα, που είχε βγάλει έως και τον τερματοφύλακά του μπροστά. Και πλέον μετατρέπουν το ματς με τον ΠΑΟΚ σε δύο εβδομάδες σε… τελικό.