Ανευθυνότητα και κυνισμός

Είναι γυναίκα δικηγόρος που συμμετέχει στα «κινήματα». Αν περιηγηθείς τον «τοίχο» της στο Facebook, που είναι δημόσιος, θα τη δεις να συμμετέχει σε πολλές ακτιβιστικές δραστηριότητες. Υπό κανονικές συνθήκες θα μιλούσες για μια ανιδιοτελή ιδεολόγο που παλεύει για τις ιδέες της. Τις πρώτες μέρες του Μαρτίου έχει αναρτήσει προσκλήσεις σε πορεία για τον Κουφοντίνα και για τη Νέα Σμύρνη. Δεν ξέρω αν είναι από αυτές που απλώς καλούσαν ή συμμετείχαν κιόλας. Αλλά, ύστερα, ξαφνικά, για πολλές μέρες, ακολουθεί σιωπή. Κι ύστερα, στο τέλος της σιωπής, γίνεται η φοβερή παραδοχή:

«Εδώ και 14 ημέρες νοσώ από κόβιντ 19. Είναι οι χειρότερες μέρες της ζωής μου και τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα. […]».

Εύχομαι να τελειώσει καλά, γρήγορα. Αλλά δεν μπορώ να μη σκεφτώ την πιθανότητα να κόλλησε τον ιό σε κάποια από τις ακτιβιστικές δράσεις που είχαν προηγηθεί. Σε μία από τις διαδηλώσεις με καπέλο το σύνθημα «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη», που διάφοροι μηχανισμοί του ΣΥΡΙΖΑ (και η Νεολαία του) άλλοτε ενθαρρύνουν και ο Αλέξης Τσίπρας στις συνεντεύξεις του μισοαποκηρύσσει.

Θέλω να πω ότι δεν είναι ανώδυνη η διαμαρτυρία. Εχει συνέπειες. Κυρίως για την υγεία. Οχι μόνο την προσωπική υγεία όσων δεν προσέχουμε, αλλά και για τις κοινωνικές αντοχές. Οι διαδηλώσεις συμβάλλουν στη διάδοση της πανδημίας με τον ίδιο τρόπο που συμβάλλουν όλων των τύπων οι συναθροίσεις – στην εκκλησία, στο γήπεδο, στην πλατεία, στις τελετές, στο εστιατόριο, στο σουπερμάρκετ, στα μέσα μεταφοράς. Ανάμεσα στο σύνολο των συναθροίσεων, κάποιες είναι αναπόφευκτες – το λεωφορείο ή το σουπερμάρκετ ο κάτοικος της πόλης είναι αδύνατον να τα αποφύγει, αλλά πάει πολύ να προκαλεί την τύχη του στις συγκεντρώσεις. Την τύχη του – και την τύχη του κοινωνικού συνόλου, που λόγω της φύσης της πανδημίας το επιβαρύνει η επιλογή κάποιου να αγνοήσει τις υγειονομικές οδηγίες του κράτους.

Για ποιον λόγο να αγνοεί το υγειονομικό συμφέρον της κοινωνίας για να κάνει το δικό του; Ενας λόγος μπορεί να είναι η ασυνειδησία, η αδιαφορία για το σύνολο. Ενας άλλος, η πεποίθηση ότι δεν υπάρχει υγειονομικό πρόβλημα, από θύματα μυθολογιών. Αλλά στην περίπτωση που αναφέρθηκε, δεν μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Στην περίπτωση που αναφέρθηκε, μπήκαν στη ζυγαριά οι πεποιθήσεις και το ρίσκο (που λέει κι ο πρόεδρος Τσίπρας) και επελέγη το ρίσκο. Προφανώς, η ασθενής που πήρε το ρίσκο είναι πεισμένη ότι ζούμε σε ένα αυταρχικό καθεστώς κι ότι η κατανίκηση του αυταρχισμού υπερέχει της πρόνοιας για τη δημόσια υγεία. Ενα είδος ευγενούς τύφλωσης.

Σε αυτή την τύφλωση οπαδών έχει συμβάλει, σε μεγάλο βαθμό, ο φανατισμός της αριστερής δημαγωγίας. Πέρυσι, στην αρχή της κρίσης, ο ΣΥΡΙΖΑ αγωνίστηκε για να γίνουν τα καρναβάλια. Στήριξε τη νεολαία που ξέδινε στις πλατείες και, όταν το κράτος επικαλούνταν την ατομική ευθύνη, κατηγορούσε το κράτος ότι κρύβεται πίσω από τους πολίτες. Ο πρόεδρος Τσίπρας τον περσινό Νοέμβριο έλεγε ότι «δεν έχει ανακαλυφθεί κανένα εμβόλιο». Και τώρα, που το εμβόλιο μπορεί να είναι το βασικό όπλο της λύσης, ανακαλύπτει την πολιτική του δρόμου, τροφοδοτώντας τον ιδεολογικό φανατισμό και τη συλλογική τρέλα, που είναι αιτία καταστροφής. Επιδιώκει να επωφεληθεί πολιτικά από την πανδημία ανεύθυνα. Και κυνικά.

Ενας νέος πατριωτισμός
Η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Κρήτης Αγγέλα Καστρινάκη, στην προχθεσινή τελετή αποφοίτησης όσων τελείωσαν τις σπουδές τους, επωφελούμενη από τους εορτασμούς για την Επανάσταση του 1821, έδωσε μια σύντομη διάλεξη που μιλούσε για έναν σύγχρονο πατριωτισμό. Από το δημοκρατικό μανιφέστο της αντλώ μερικές μόνο φράσεις:
«Ο νέος πατριωτισμός είναι οπωσδήποτε αγάπη για την πατρίδα. […] Η αγάπη αυτή όμως πρέπει να συμπεριλαμβάνει και όσους ή όσες από ανάγκη ή επιλογή ζουν ανάμεσά μας χωρίς να έχουν την ίδια καταγωγή με μας, αλλά σεβόμενοι τους νόμους της χώρας. […] Συγγενείς μας, λίγο πιο μακρινοί, είναι και οι ευρωπαϊκοί λαοί. […] Οφείλουμε να μη θυμόμαστε μόνο τι δώσαμε στην Ευρώπη αλλά και τι πήραμε – τι πήραμε και τι συνεχίζουμε να παίρνουμε. Τα τεράστια δάνεια που έσωσαν τον Αγώνα τότε ξαναέσωσαν την πατρίδα και πρόσφατα. […]
Ο νέος πατριωτισμός αφορά και άλλα πολύ σημαντικά ζητήματα. Είναι η υπακοή στους νόμους της πατρίδας. Εχουμε μερικές φορές την αντίληψη ότι οι νόμοι είναι ένα κλωτσοσκούφι. Λέμε με περηφάνια πότε πότε […] πως θα τους καταργήσουμε στην πράξη, πως δεν θα τους εφαρμόσουμε […] Δεν μας αρέσουν; Υπάρχει ένας τρόπος να τους αλλάξουμε: να εκλέξουμε διαφορετικούς εκπροσώπους, διαφορετικά κόμματα να μας κυβερνήσουν. […] Σέβομαι και εφαρμόζω τους νόμους: αυτό δεν σημαίνει “σκύβω το κεφάλι”, σημαίνει ότι έχω συνείδηση των κανόνων και πως οτιδήποτε άλλο είναι ζούγκλα».