Are you talking to me;

Το θυμάμαι από τα χρόνια των Μνημονίων και των «περήφανων αντιμνημονιακών αγώνων». Τότε που πήραμε τη σκούπα, μαζί με το σκουπόξυλο, για να διώξουμε τη Μέρκελ, τον Σόιμπλε και τους κακούς τους ξένους που πιστεύαμε ότι είχαν μπουκάρει στις τίμιες, ασβεστωμένες αυλές μας για να κλέψουν τα γεράνι μας, το «στεφάνι» μας και τις απλωμένες μπουγάδες μας. Στου καθενός την αυλή ξεχωριστά δε. Διότι είναι κι αυτό μία συνισταμένη του λαϊκισμού. Να καλλιεργεί στον μέσο πολίτη την ιδέα ότι διεθνείς συμφωνίες και συνθήκες έχουν στόχο αυτόν προσωπικά. Στην προκειμένη περίπτωση, ότι ξύπνησαν ένα πρωί οι ευρωπαίοι ηγέτες και είπαν «Βρε μια που δεν έχουμε τι να κάνουμε σήμερα, δεν κόβουμε τη σύνταξη της κυρίας Μαρίας από την Ασπροβάλτα; Και τα επιδόματα του Θωμά, του εφοριακού στον Δομοκό διότι μια φορά μού είχε πάρει τη θέση στο ταμείο του σουπερμάρκετ». Ετσι είναι το ανθρώπινο θυμικό. Εξεγείρεται πιο εύκολα όταν θεωρεί ότι γίνεται ειδικός στόχος (ή στόχος ειδικού σκοπού).

Τέλος πάντων, αυτά πέρασαν. Για να ξανάρθουν. Με αφορμή την πανδημία και τα μέτρα που αναπροσαρμόζονται εδώ και έναν χρόνο. Εντάξει, στην πρώτη φάση του lockdown και υπό την επήρεια του αρχικού σοκ, μείναμε στο «Πώς μας ενώνει και πώς μας δονεί του Σωτήρη Τσιόδρα η φωνή». Μετά, προχωρήσαμε στην αγαπημένη μας ονειροφαντασίωση. Οτι από εκείνον τον τύπο στην κινεζική αγορά που, πριν από ενάμιση χρόνο, έφαγε τον παγκολίνο (αν ισχύει αυτή η ιστορία) έως τα μέλη της επιτροπής λοιμωξιολόγων που προτείνουν τα μέτρα και την κυβέρνηση που τα επιβάλλει, έχουν στόχο εμένα προσωπικά. Τον Ορέστη απ’ τον Βόλο, τη Μαρία απ’ τη Σπάρτη. Σε εμένα θέλουν να κάνουν κακό. Εμένα θέλουν να τιμωρήσουν και να περιορίσουν. Τη δική μου ζωή θέλουν να καταστρέψουν.

Αυτός ο παροξυσμικός ναρκισσισμός βέβαια, δεν μπορεί να απαντήσει στο βασικό ερώτημα του καρτεσιανού λόγου. «Γιατί; Ποιος είσαι εσύ δηλαδή που για να του στερήσουν το χειμερινό μπανάκι ή το νεγκρονάκι, το «καλώς ήρθες πάλι τρελό καρναβάλι» ή τα κούλουμα, αυτό το αόρατο, παγκόσμιο κέντρο αποφάσισε να θυσιάσει 2.680.445 ανθρώπους (νεκροί από κορωνοϊό σύμφωνα με χθεσινά στοιχεία). Εδώ μπορεί να απαντήσει μόνο το δημοτικό τραγούδι. «Αλλη καμιά δεν έκανε, μόνο η Μαριώ τον Γιάννη».

Ζαβαρακατρανέμια

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με κάποιους επαγγελματικούς κλάδους. Που ακόμη και αν δεν θεωρούν ότι ο παγκολίνος της Γιουχάν ήθελε να κατασπαράξει τα δικά τους κεκτημένα, πιστεύουν ότι η δική τους δουλειά πρέπει να διασωθεί πρώτη απ’ όλες. Βλέπω, για παράδειγμα, τους καλλιτέχνες και τους επαγγελματίες των παραστατικών τεχνών. Που επιμένουν ότι η κυβέρνηση τους μισεί και τους εκδικείται και θέλει να τους εξαφανίσει. Το «γιατί;» μένει και πάλι αναπάντητο. Ή, τέλος πάντων, οι απαντήσεις είναι πιρουέτες και άλματα λογικής – υπάγονται στο δόγμα «Χούνδα Κούλη». Εντάξει, καταλαβαίνω τον θυμό ύστερα από έναν χρόνο ανεργίας. Το ίδιο διάστημα όμως είναι χωρίς δουλειά και οι εργαζόμενοι στην εστίαση ή οι εμποροϋπάλληλοι. Αρα;

Οχι, το φαινόμενο δεν είναι ελληνικό – μην αδικούμε τους δικούς μας. Στη Γαλλία, εργαζόμενοι στον χώρο του θεάματος έχουν αρχίσει, από τις 4 Μαρτίου, καταλήψεις σε κρατικά θέατρα. Ξεκίνησαν από το Odeon στο Παρίσι και, έως χθες, είχαν γίνει ανάλογες κινητοποιήσεις στο Στρασβούργο, τη Λιλ, τη Λυών και σε άλλες πόλεις. Ζητούν από την κυβέρνηση να ξανανοίξει τα θέατρα. Οταν η Γαλλία βρίσκεται στη δίνη του τρίτου κύματος. Αντε και πες ότι τα ανοίγει. Και; Ποιοι θα πάνε;

Αυτό που στην ουσία ζητούν είναι να καταργήσουν οι κυβερνήσεις – με έναν νόμο και ένα άρθρο – την πανδημία. Εντάξει, ο ναρκισσισμός είναι ιδιοσυγκρασιακό και γοητευτικό στοιχείο του καλλιτέχνη. Οταν όμως δεν είναι προφανής. Διότι, στην αντίθετη περίπτωση, γυρίζει μπούμερανγκ.