«Eίχα πειστεί ότι διάλεξα το λάθος επάγγελμα»

Είχατε την τύχη να φύγετε μακριά από την πόλη αυτή τη δύσκολη εποχή που ζούμε όλοι.

Καταφέραμε να μετακομίσουμε από το Μαρούσι στη Βραυρώνα. Είμαστε κοντά στη φύση. Είχαμε την τύχη μια φίλη να έχει ένα σπίτι πάνω στη θάλασσα και έτσι το παιδί μας είναι όλη τη μέρα πάνω στο κύμα αντί να είναι στον καναπέ. Εχουμε ζοριστεί, ζούμε πρωτόγνωρα πράγματα και όλοι θέλουν να κάνουν αλλαγές στα πάντα. Εμείς αποφασίσαμε ότι από δω και πέρα ως οικογένεια θέλουμε να ζούμε έτσι.

Δεν σας απασχολεί η απόσταση;

Το παιδί μου πηγαίνει στη Γερμανική Σχολή Αθηνών που είναι στο Μαρούσι και τα θέατρα είναι στο κέντρο της Αθήνας τα περισσότερα – με το καλό να ανοίξουν. Το σημαντικό για μένα είναι να βλέπω το παιδί μου χαρούμενο και ευτυχισμένο. Πέρυσι που ήταν πέντε ετών το έβλεπα να ζορίζεται. Επρεπε να καθίσει μπροστά σε μια οθόνη και να κάνει μάθημα σε μια ξένη γλώσσα. Ηταν όλο παράλογο. Οπότε αποφασίσαμε με τη γυναίκα μου να του κάνουμε αυτό το δώρο.

Τι δώρο;

Να πάει στην πρώτη του χρόνου αντί για φέτος που έπρεπε. Και ορθώς πράξαμε γιατί βλέπουμε ότι φέτος είναι πολύ πιο ώριμο, πιο έτοιμο για την τηλεκπαίδευση. Είναι τρελό αυτό που συμβαίνει και τα απόνερά του, όπως τον εθισμό στην οθόνη, θα τα δούμε αργότερα. Φίλη μου ψυχολόγος μού είπε ότι δέχεται πολλές κλήσεις από γονείς οι οποίοι δεν ξέρουν πώς να κουμαντάρουν τα ανυπάκουα παιδιά τους.

Θα διασφαλίσετε την ευτυχία του αφού θα παραμείνετε στην εξοχή.

Είναι πολύ σημαντικό πού κοιμάσαι και πώς ξυπνάς. Χρειάζεται ηρεμία ειδικά στα δικά μας επαγγέλματα όπου επικρατεί ένταση, τρέλα, σχιζοφρένεια, θυμός, μια αγωνία ποιος θα επιβληθεί σε ποιον. Και επειδή από τους άλλους δεν μπορούμε να ζητήσουν να είναι όπως εμείς θέλουμε, μπορούμε να τους δείξουμε πώς θα θέλαμε να είναι απέναντί μας. Μέσα από αυτή τη σκέψη προέκυψε και το ελληνικό #ΜeΤoo.

Το πιστεύετε αυτό;

Βέβαια, γιατί από τον δικό μου χώρο ξεκίνησε και είμαι μπλεγμένος στην ιστορία που αφορά τη Ζέτα Δούκα. Ημουν αυτόπτης μάρτυρας και αν γίνει η δίκη θα καταθέσω. Κανείς μας δεν θέλει όταν ανοίξουν τα θέατρα να υπάρχει οποιαδήποτε μορφή βίας. Ψυχολογικής, λεκτικής, σεξουαλικής, σωματικής.

Δεν είναι λίγο ουτοπικό να πιστεύουμε ότι το κίνημα θα εξαλείψει την επόμενη μέρα τις συμπεριφορές που προαναφέρατε;

Οχι, γιατί θεωρώ ότι πάρα πολλοί έχουν τρομάξει και δεν θα συμπεριφερθούν ξανά το ίδιο.

Μια ερώτηση που πλανάται και επαναλαμβάνεται συχνά είναι γιατί εσείς που γνωρίζατε δεν μιλούσατε νωρίτερα.

Για πάρα πολλούς λόγους. Γιατί δεν ήτανε η εποχή να μιλήσουμε. Για παράδειγμα, όταν συνέβη το περιστατικό με τη Ζέτα Δούκα, ήταν ίδια εποχή που η χώρα έμπαινε στα Μνημόνια, που είχε σκοτωθεί ο Γρηγορόπουλος και που φλεγόταν η Αθήνα. Ποιος θα ασχολιόταν με τη Ζέτα Δούκα αν έβγαινε και έλεγε «περνάω πάρα πολύ δύσκολα στη συνεργασία μου και βιώνω αυτού του είδους τη βία»; Το πιθανότερο ήταν να έπαιρνε μία απάντηση «Ελα, κοριτσάκι μου, τώρα, τελείωνε. Εδώ καίγεται το σύμπαν. Σήκω και φύγε αν δεν σου αρέσει».

Την προτρέψατε να φύγει;

Δεν θα ήθελα να πω περισσότερα, μέχρι να γίνει δίκη. Ο,τι πω τώρα μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ. Αν δεν φτάσει η υπόθεση στα δικαστήρια, μπορούμε να πούμε ό,τι θες.

Εχουν γίνει λάθη στον χειρισμό της δημοσιότητας του κινήματος του ελληνικού #ΜeΤoo πάνω στον αναβρασμό των αποκαλύψεων;

Πάντα υπάρχει ο φόβος ότι μπορεί όλο αυτό να γίνει φαιδρό. Αλλά δεν γίνεται να αποτρέψουμε ανθρώπους οι οποίοι πραγματικά έχουν υποστεί βία και καταπίεση στη ζωή τους. Να τους πούμε «μη μιλήσετε γιατί μπορεί να γελοιοποιηθείτε». Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και όλες έχουν έναν κοινό παρονομαστή: τη βία. Ζούμε την εποχή των social media και ο καθένας έχει το δικαίωμα να γράφει και να σχολιάζει ό,τι θέλει. Είναι αναπόφευκτο να συμβαίνει. Κι εμένα με έβριζαν και μου έλεγαν «ήσουν παρών, γιατί δεν έκανες τίποτα;». Κανείς όμως δεν ξέρει τι πραγματικά έκανα. Δεν έχω μιλήσει ποτέ για εκείνη τη χρονιά που ήμουν εκεί. Το να με κατηγορεί κάποιος τώρα από ένα χωριό που νομίζει ότι κάτι κάνει βρίζοντας εμένα, είναι δικαίωμά του. Ας δούμε τι στραβά υπάρχουν στον χώρο μας και πώς μπορούμε να τα αλλάξουμε. Δυστυχώς η θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή των οργανισμών είναι πολιτική θέση – και αυτό είναι τεράστιο φάουλ – ενώ θα έπρεπε να είναι καλλιτεχνική θέση. Τώρα που έχει ανοίξει ο ασκός του Αιόλου είναι ευκαιρία να διεκδικήσουμε αλλαγές. Οπως την άδεια του ηθοποιού και να γίνει πανεπιστημιακή η Δραματική Σχολή του Εθνικού και του Κρατικού Θεάτρου Θεσσαλονίκης. Το πτυχίο μου, αν και ήμουν αριστούχος, είναι ισοδύναμο με ένα απολυτήριο Λυκείου.

Οπου αν δεν κάνω λάθος έχει βαθμό 19,7.

Ναι, αλήθεια.

Εσείς έχετε έρθει αντιμέτωπος με δύσκολα περιστατικά που σας είχαν αποθαρρύνει;

Δεν ανήκω στους ανθρώπους που η ζωή τους κύλησε εύκολα. Ημουν πολύ τυχερός στην έναρξη αυτή της δουλειάς. Κατάγομαι από ένα χωριό της Θεσσαλονίκης – Σοχός -, τελείωσα όπως είπα το ΚΒΘΕ και ήρθα στην Αθήνα για να βρω δουλειά. Δεν είχα κανέναν κύκλο. Είναι πολύ σημαντικό από πού προέρχεσαι. Ολα κύλησαν καλά, είμαι ευτυχής για τους ρόλους που έπαιξα και παίζω, για τους ανθρώπους που συνεργάζομαι και κυρίως ότι παραμένω ηθοποιός εδώ και 26 χρόνια. Δεν είναι δεδομένο.

Το παλέψατε όμως. Τολμήσατε να αναζητήσετε την τύχη σας στο εξωτερικό. Πήγατε στη Νέα Υόρκη για σπουδές με υποτροφία στο Η.Β. Studio και στο Stella Adler Conservatory και συμμετείχατε σε δύο τηλεοπτικές παραγωγές, το Guiding Light και το One life to Live.

Ναι, αλλά τώρα φτάνουμε σε μια πολύ δύσκολη στιγμή για μένα. Μάλλον δύο. Η πρώτη ήταν ο στρατός όπου πέρασα πολύ ζόρικα. Η επόμενη ήταν όταν έφυγα από τη Νέα Υόρκη για το Λος Αντζελες και παιδεύτηκα πολύ. Ηταν τόσο δύσκολες οι στιγμές, που είχα πειστεί ότι διάλεξα το λάθος επάγγελμα.

Υπήρξε κάποιο αποκορύφωμα;

Βέβαια. Οταν είχα κάνει έναν «πιλότο» – ενώ είχα πάρει αυτοκίνητο, είχα νοικιάσει σπίτι – έμαθα ότι δεν αγοράστηκε από την Warner Bros. Εμεινα με 50 δολάρια. Εκεί είπα ή τα πουλάω όλα και επιστρέφω στην Αθήνα ή πρέπει να βρεθεί μια λύση.

Τη βρήκατε;

Πήγα στο εστιατόριο όπου σύχναζα και ζήτησα δουλειά από τον Δημήτρη, τον ιδιοκτήτη. Με προσέλαβε και δεν σου κρύβω ότι ήμουν πολύ χαρούμενος γιατί εκείνο το βράδυ ενώ είχα 50 δολάρια στην τσέπη μου, έφυγα με 250. Ηταν δύσκολα και απαιτητικά χρόνια. Το πρωί έτρεχα σε κάστινγκ και σε ραντεβού και το βράδυ σέρβιρα – σε δύο μάλιστα εστιατόρια. Υπήρχε όμως πάντα μια μόνιμη αμφιβολία, ακόμη και όταν έκανα μικρά πράγματα που αφορούσαν την τέχνη. Στην πόλη των ονείρων μπορείς εύκολα να χάσεις την ουσία σου και την ψυχή σου. Μου πήρε καιρό να καταλάβω τι με δυσκόλευε.

Πού καταλήξατε;

Οταν πας σε ένα κάστινγκ αυτό που εισπράττεις είναι αν είσαι η λύση σε αυτό που αναζητούν στο τρίλεπτο που σου δίνουν για να τους πείσεις. Ψάχνουν ένα προϊόν και σου το δείχνουν. Είναι σοκαριστική αυτού του είδους η αντιμετώπιση γιατί μετά φεύγεις με μια πίκρα, γιατί αντιμετωπίστηκες σαν ένα κουτί τσιγάρα.

Φτάσατε κοντά σε μεγάλα πράγματα;

Ναι, αλλά δεν με «ήθελε». Κάναμε έναν μήνα πρόβα με τον Ντι Κάπριο για να παίξουμε σε μια ταινία όπου θα υποδυόταν τον Μέγα Αλέξανδρο κι εγώ τον Ηφαιστίωνα. Πήραμε ένα mail από την παραγωγό μας και μας είπε ότι μας πρόλαβε ο Ολιβερ Στόουν.

Η δεύτερη ευκαιρία που έχασα ήταν μια ταινία με τη Walt Disney και τον Γουόλτερ Ματάου, από λάθος της δικηγόρου μου. Είχε λήξει η τριετής άδεια εργασίας και ενώ είχε εγκριθεί η ανανέωσή της δεν την είχα πάρει ακόμη στο χέρι μου. Πήραν έναν Ιταλό για τον ρόλο που θα έπαιζα. Υπήρξαν και άλλες μικρότερες ατυχίες. Ετσι επέστρεψα στην Ελλάδα, έκανα τις «Μάγισσες της Σμύρνης» και πολύ καλά έκανα.