Βένια Δημητρακοπούλου

«Κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι πως κολυμπάω στα πρόθυρα μιας άνοιξης. Μιας αρχικής ιδέας για τον κόσμο».

Ο κόσμος αλλάζει. Βρισκόμαστε όλοι μέσα σε μια πολύβουη δίνη. Ψάχνουμε νέες ισορροπίες.

Μέχρι πρόσφατα χώριζα τον κόσμο στα δύο. Στον φυσικό από τη μια και στον ψυχικό από την άλλη που περιλάμβανε και τον κόσμο των ονείρων. Δύο κόσμοι που εμπιστευόμουν και σεβόμουνα εξίσου. Αλληλοτροφοδοτούνταν μεταξύ τους. Στη μέση εγώ, πότε ως πρωταγωνιστής, πότε ως κομπάρσος, πότε ως υπηρέτης άλλαζα ρόλους με μεγάλη σοβαρότητα και άνεση, πηγαινοερχόμουν από τον έναν στον άλλον και βοηθούσα να γίνεται όλο αυτό. Από τη νύχτα έβγαινα στη μέρα, από το φως έμπαινα στο σκοτάδι, από τον κόσμο των ονείρων προσγειωνόμουν στον κόσμο που ζούμε με μάτια ανοιχτά και ούτω καθεξής. Οταν τα γεγονότα της ημέρας ήταν δύσκολα, οι νύχτες γινόντουσαν μαζί μου τρυφερές. Μα και στην έντονη χαρά, αυτή που κάνει την καρδιά να χτυπά δυνατά, ο κόσμος των ονείρων αποσύρονταν όπως η άμπωτη. Και όταν κάποιες φορές η ζωή κυλούσε με ρυθμούς μονότονους ο κόσμος των ονείρων γινόταν η χώρα των θαυμάτων που αδημονούσα να επισκεφτώ. Σαν να υπήρχε μεταξύ τους μια κρυφή συνεννόηση.

Ξαφνικά τον τελευταίο καιρό, ιδίως μετά το καλοκαίρι, κάτι άλλαξε. Αυτή η ισορροπία σαν να διαταράχτηκε. Με χίλιες δύο παραλλαγές βλέπω διαρκώς το ίδιο όνειρο: Μία αέναη περιπλάνηση, σαν να μην ανήκω πουθενά, σαν να μην έχω τόπο, μέρος δικό μου να σταθώ. Γυρίζω, τριγυρίζω, ψάχνω χωρίς να ξέρω τι. Η αίσθηση όμως είναι δίχως αγωνία. Περισσότερο είναι μια αίσθηση ελευθερίας που όμως για κάποιο λόγο δεν αρκεί. Γι’ αυτό και το όνειρο επανέρχεται και επιμένει. Τη μέρα πάλι συμβαίνει το εξής: Εδώ και ένα χρόνο έχει παρεισφρήσει στη ζωή μου εμφατικά και πάλι μετά το καλοκαίρι, μια τρίτη όψη του νομίσματος, αυτού που νόμιζα πως είχε δύο όψεις. Μια τρίτη όψη που ζητά μερίδιο στον κόσμο μου και στον τρόπο που τον αντιλαμβανόμουν μέχρι τώρα. Στην πρώτη φάση της πανδημίας δεν της έδινα μεγάλη σημασία. Την απαξίωνα. Ελεγα ήρθε αλλά δεν θα μείνει. Ο κόσμος θα γίνει ξανά αυτός που πάντα ήξερα. Η σκέψη αυτή με καθησύχαζε. Είχε μεσολαβήσει και ένα καλοκαίρι που τυχαίνει να το αποκαλούμε «ελληνικό». Και εκεί που ήσυχα απολάμβανα τα απόνερά του, μου χτύπησε ξανά την πόρτα. «Εδώ είμαι πάλι», μου είπε, «και κοίτα να αποφασίσεις πως ήρθα για να μείνω και δεν σε συμφέρει να με ξεφορτωθείς».

Μάλιστα. Ετσι είπε. Ετσι και έκανα. Και είχε δίκιο. Γιατί χωρίς αυτόν τον κόσμο, τρίτο στη δική μου σειρά, η ζωή θα ήταν όλους αυτούς τους μήνες ανυπόφορη. Ζούμε σε απόσταση από τους αγαπημένους μας. Ολα σχεδόν τα κάνουμε πλέον από απόσταση. Βλέπεις όμως τα μάτια κάποιου και κάθε του σύσπαση στο πρόσωπο, τον ακούς, είναι εκεί μαζί σου την ώρα που είστε μακριά. Αυτό ήταν κάποτε αδιανόητο. Εικονική πραγματικότητα, virtual reality, λέγεται. Κόσμος εικονικός που ήρθε για να μείνει. Δεν λέω κάτι καινούργιο. Το γνωρίζω. Καινούργιο είναι όμως στον δικό μου κόσμο. Σε αυτόν που μέχρι χθες θέση για την εικονική πραγματικότητα δεν θα ‘λεγα ότι υπήρχε. Τώρα καθώς φαίνεται, η θέση του είναι σχεδόν ισάξια με τους άλλους δύο και εγώ διαχωρίζω τα μεταξύ τους καθήκοντα.

Κόσμος λοιπόν φυσικός, κόσμος της φαντασίας και των ονείρων και κόσμος εικονικός. Βέβαια μονάχα ο πρώτος έχει την πρωτοκαθεδρία και την πολυτέλεια της αφής.

Σίγουρα πάντως οι κόσμοι είναι πλέον τρεις, πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους, που από δω και στο εξής θα πρέπει να συμφιλιωθούν, να συνεργαστούν, να αφήσουν χώρο ένας στον άλλον για να υπάρξουν και όλα αυτά με πολύ μεγάλο σεβασμό και φυσικά εμένα στη μέση πάντα να κάνω όσο μπορώ τον διαιτητή.

Με μάτια ερμητικά ανοιχτά.

Η Βένια Δημητρακοπούλου είναι γλύπτρια. Μοιράζει τον χρόνο της μεταξύ Αθήνας και Αίγινας. Το έργο της μπορείτε να το δείτε στην ιστοσελίδα https://dimitrakopoulou.com