Εωλα επιχειρήματα

Ενα… μεγαλειώδες επιχείρημα (μερίδας) του επικοινωνιακού συστήματος της χώρας ακυρώνεται  σήμερα. Τις τελευταίες εβδομάδες είχαμε βομβαρδισθεί από βαθυστόχαστες αναλύσεις που έλεγαν ότι η Τουρκία δεν θέλει τις διερευνητικές συνομιλίες/ διάλογο, ότι προσπαθεί να τις υπονομεύσει γι’ αυτό καθυστερεί τον ορισμό ημερομηνίας για τον δεύτερο γύρο και τελικά να αποδράσει απ’ αυτές, μεταφέροντας την ευθύνη για την αποτυχία στην Ελλάδα. Τελικά τίποτα απ’ όλα αυτά δεν συνέβη. Η Τουρκία όρισε ημερομηνία και, σύμφωνα με το πρόγραμμα,  είναι σήμερα στην Αθήνα με την αντιπροσωπεία της και διεξάγονται κανονικά οι διερευνητικές συνομιλίες που η Αγκυρα αποκαλεί τώρα διαβουλευτικές συνομιλίες (consultative talks) έστω κι αν παραμένουν στην ουσία τους διερευνητικές. Η ελληνική όμως επιχειρηματολογία παραμένει εν πολλοίς η ίδια: η Αγκυρα δεν θέλει τις διερευνητικές αλλά σύρεται περίπου σ’ αυτές από την αδήριτη πραγματικότητα.

Ολη αυτή η έωλη επιχειρηματολογία αναδεικνύε όμως ένα σοβαρό ζήτημα: δεν μπορούμε να κατανοήσουμε επαρκώς το κύριο πρόβλημα της εξωτερικής μας πολιτικής που είναι βεβαίως η Τουρκία και η πρόκληση που αντιπροσωπεύει για την Ελλάδα. Γιατί η Τουρκία θέλει και παραθέλει τις διερευνητικές / διαβουλευτικές συνομιλίες όπως θέλει να πλησιάσει και την Ευρώπη, Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ).  Αλλά θέλει και  τα δύο ως μεγάλη και πάντως περιφερειακή δύναμη που έχει τη δική της ατζέντα και όρους και που νομίζει ότι μπορεί να  επιβάλει. Η Τουρκία, πληθυσμιακά η μεγαλύτερη χώρα σε σχέση με όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, βλέπει τον εαυτό της περίπου ως οιονεί τη δεύτερη Γερμανία της Ευρώπης και οπωσδήποτε  της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου, έστω κι αν από οικονομικής άποψης και δεδομένων δεν έχει καμιά προϋπόθεση για κάτι τέτοιο. Αλλά αυτή είναι η πρόσληψη (ή φαντασίωση) για τον εαυτό της,  την ταυτότητά της (με πλήθος ανασφάλειες βέβαια) και αυτή οφείλουμε να κατανοήσουμε για να μη λέμε τόσες ανεδαφικότητες.