Ασκήσεις ισορροπίας από τον δρόμο έως τη Βουλή

Είναι ομολογουμένως μια δύσκολη ισορροπία. Και προϋποθέτει κόμματα με «μπετοναρισμένη» στρατηγική, όπως λέει βετεράνος της Αριστεράς. Ο λόγος για τον εκ νέου δυϊσμό που επιβεβαιώνει όλες αυτές τις ημέρες ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ σε σχέση με το πώς επιλέγει να αντιπολιτευθεί την κυβέρνηση. Το Σαββατοκύριακο, για παράδειγμα, που μας πέρασε, υπήρξαν διαδηλώσεις κατά της αστυνομικής βίας σε μια σειρά από συνοικίες της Αθήνας και όχι μόνον.

Ολο το νήμα από τα γεγονότα της Νέας Σμύρνης και έπειτα, επανέφερε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε μια θέση μάχης και γείωσης με τον κόσμο του μαζικού κινήματος. Οι αντίπαλοι του ΣΥΡΙΖΑ αυτό το εκτιμούν ως «επανάληψη άρα ως φάρσα». Οι πιο μαχόμενες πτέρυγες του κόμματος, από την άλλη, ως μια καλή αφορμή για σφυροκόπημα στην κυβέρνηση απ’ τα αριστερά. Είναι ενδεικτική η αποστροφή στην ανακοίνωση της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ που συντάσσεται με τις πιο κινηματικές φωνές της συγκυρίας: «Η μαζική συμμετοχή του κόσμου με τα αναγκαία υγειονομικά ατομικά μέσα προστασίας, σε συνελεύσεις και κινήματα της γειτονιάς, ακύρωσαν στην πράξη κάθε σχέδιο μετατροπής των γειτονιών μας σε χώρους αστυνομοκρατίας και αυθαιρεσίας», επισημαίνει στην ανακοίνωσή της η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ αναφορικά με τις κινητοποιήσεις που προαναφέραμε.

Ο ΕΣΩΚΟΜΜΑΤΙΚΟΣ ΔΙΧΑΣΜΟΣ. Τα περιστατικά αστυνομικής βίας θεωρούνται από ένα μέρος του κόμματος ως χρυσή ευκαιρία να επανατοποθετηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ στον άξονα Αριστερά – Δεξιά, ενώ κορυφαία στελέχη θέτουν ζήτημα Δημοκρατίας, περιγράφοντας επίσης τη συγκυρία ως πυροδότηση (δυνητικά) αντιδεξιού μετώπου. Από την άλλη, οι πιο μετριοπαθείς παρότι κινούνται σε μια γραμμή «θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα», δεν κρύβουν τις επιφυλάξεις τους για τους κινδύνους να πέσει στο κενό η οποιαδήποτε επιχείρηση επανάληψης συμμετοχής σε κίνημα του 2008, μεταγενέστερα των Αγανακτισμένων ή «αντιμνημονίου» α λα 2010-2015. «Δεν μπορεί να επαναληφθεί το 2008, δεν πρέπει να επαναληφθεί το 2008, όλοι πρέπει να έχουμε βγάλει τα διδάγματά μας από το 2008», ήταν η όλο νόημα αποστροφή δήλωσης του βουλευτή Κώστα Ζαχαριάδη για το κρεσέντο καταδίκης της αστυνομοκρατίας από το κόμμα του.

Παράλληλα έχει ενδιαφέρον πώς «διαβάζουν» στην ευρύτερη Αριστερά την κινητικότητα του ΣΥΡΙΖΑ στο πεδίο της ρητορικής για τη Δημοκρατία. Μπορεί σε τακτικό επίπεδο, για παράδειγμα, να συμπορεύονται οι δυνάμεις, όμως και από το ΚΚΕ και από το ΜέΡΑ25 δεν υπάρχει διάθεση για στρατηγικές συμμαχίες και κορυφαία στελέχη τους ξορκίζουν για τούτη τη στιγμή κάθε ενδεχόμενο.

ΚΑΧΥΠΟΨΙΑ. Για ένα μέρος της Αριστεράς, εξάλλου, η επιστροφή του ΣΥΡΙΖΑ στον δρόμο αντιμετωπίζεται με καχυποψία λόγω κυβερνώσας θητείας του, αλλά και δεν είναι λίγοι αυτοί που θεωρούν πως η Κουμουνδούρου επιχειρεί να «καπελώσει» κάθε νέο κίνημα για να στερεώσει τη θέση της στο πολιτικό σύστημα ως εναλλακτικό πόλο. Δεν πέρασε απαρατήρητη η ρητορική Τσίπρα στην πρόσφατη συνεδρίαση της Βουλής αλλά και η σύζευξη κοινοβουλευτικού ελέγχου και συμμετοχής στο κίνημα που για τον ΣΥΡΙΖΑ έχει κομβική σημασία – εδώ ο τέως πρωθυπουργός εμφανίστηκε ως εγγυητής του μη διχασμού και ως «φορέας σταθερότητας».

Μια ισορροπία πάντως που δεν είναι απλή, και που «σκοντάφτει» πάνω ακόμη και στη νέα ανθρωπογεωγραφία του κόμματος όπως προκύπτει και από τις διαδικασίες των νομαρχιακών οργανώσεων. Εδώ στρατεύεται κόσμος με αριστερή αφετηρία ή καταβολή, όπως λέει πεπειραμένο στέλεχος, αλλά και κόσμος που ζητάει λύσεις και σχέδιο και όχι «στείρα αντιδεξιά μέτωπα» χωρίς προοπτική.