Μια νίκη {LF}των θυμάτων {LF}της τρομοκρατίας{CR}

Η εγχώρια τρομοκρατία αποτελεί μια από τις πιο θλιβερές ιδιομορφίες της σύγχρονης Ελλάδας. Στην περίοδο της Μεταπολίτευσης η πολιτική βία έχει γνωρίσει κύκλους πρωτόγνωρης – για τα δεδομένα του δυτικού κόσμου – δικαιολόγησης ή παραγνώρισης. Από την εποχή της παλιάς τρομοκρατίας (17Ν, ΕΛΑ) μέχρι της πιο πρόσφατης (Πυρήνες της Φωτιάς, δολοφονία εργαζομένων στη Marfin), οι δράστες έχουν συχνά καταφέρει να επηρεάσουν την επικαιρότητα και να εκφράσουν σε ορισμένες συγκυρίες μέρος της γενικότερης κοινωνικής ή πολιτικής δυσφορίας. Το επικοινωνιακό τους timing έχει αποδειχτεί το ίδιο ισχυρό με το εγκληματικό τους. Δεν πρέπει να προκαλεί μεγάλη έκπληξη το γεγονός ότι σήμερα, μέσα στις συνθήκες της ζοφερής πραγματικότητας του lockdown εξαιτίας της πανδημίας, του φόβου αλλά και του θυμού (βλ. περιστατικό στη Νέα Σμύρνη) ένας από τους πατριάρχες της εγχώριας τρομοκρατίας, ο Δημήτρης Κουφοντίνας, επιχείρησε να συντονιστεί με την κοινωνική δυσθυμία και να δραματοποιήσει μέσα από την απεργία πείνας το πραγματικό ή φανταστικό δικαίωμά του να αλλάξει φυλακή.

Ομως οι συνθήκες έχουν αλλάξει σημαντικά από τότε που ο αμετανόητος υπαρχηγός της 17Ν εμφανιζόταν ως αυτόκλητος «εκτελεστής». Μπορεί η διαμαρτυρία του να έτυχε ενδιαφέροντος όχι μόνο από βίαιες μειοψηφικές ομάδες ομοϊδεατών του, αλλά και πολλούς ειρηνικούς υπερασπιστές του καθολικού δικαιώματος στη ζωή, αυτό όμως δεν επέφερε και μια ευρύτερη ομοθυμία για το δίκαιο του αιτήματός του, όπως είχε συμβεί στο πρόσφατο παρελθόν με φυλακισμένους απεργούς πείνας που διεκδίκησαν πρόσβαση στην εκπαίδευση. Η επικοινωνιακή δεινότητα του κ. Κουφοντίνα μπορεί να βρίσκει απήχηση σε διάφορες διαδικτυακές πλατφόρμες και εξτρεμιστικές κοινότητες, όμως το ίδιο αυτό περιβάλλον σύγχρονης πληροφόρησης μείωσε σημαντικά την επιρροή του, στον βαθμό που ίσως για πρώτη φορά τόσο δυνατά ακούστηκαν και οι φωνές των θυμάτων της τρομοκρατίας που τον καλούσαν να ζήσει για να υπερασπιστεί νόμιμα όσα δεν άφησε να υπερασπιστούν όσους σκότωσε. Η προσπάθεια επαναφοράς στο προσκήνιο του αρχαϊκού εξτρεμισμού της Μεταπολίτευσης (το πανό στην πορεία το ακραίο παράδειγμα) φαίνεται να πέφτει στο κενό. Γιατί ο κ. Κουφοντίνας ήταν, είναι και θα είναι ένα ζωντανό τραύμα της συλλογικής μας μνήμης.

Ο Βασίλης Βαμβακάς είναι αναπληρωτής καθηγητής Κοινωνιολογίας της Επικοινωνίας στο ΑΠΘ