Εμπρηστές

O Πολάκης πανηγυρίζει. Τα ΜΑΤ του «Χρυσο-χουντίδη» ηττήθηκαν, έγραψε, το αστυνομικό κράτος του Μητσοτάκη «θα τσακιστεί στο δημοκρατικό μέτωπο του λαού μας».

Πανηγυρίζει και ο Μυλόπουλος. Ο εμπρηστής είναι ο νόμος, είπε. «Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Και όλη η πανεπιστημιακή κοινότητα συμφωνεί σε αυτό».

Ο πρώτος είναι ένας απαξιωμένος πρώην υπουργός και ο δεύτερος ένας απαξιωμένος πρώην πρύτανης. Ο ένας νομίζει ότι εκπροσωπεί τον «λαό μας» και ο άλλος νομίζει ότι εκπροσωπεί την «πανεπιστημιακή κοινότητα». Και οι δύο κάνουν λάθος. Οχι επειδή το λέει η κυβέρνηση. Αλλά επειδή το λένε εκείνοι που υποτίθεται ότι εκπροσωπούνται. Ούτε ο λαός μας ούτε η πανεπιστημιακή κοινότητα θέλουν τη διαιώνιση της ανομίας στα ακαδημαϊκά ιδρύματα. Ούτε ο ένας ούτε η άλλη πιστεύουν ότι εμπρηστής είναι ο νόμος.

Οι εμπρηστές έχουν ονοματεπώνυμο. Εμπρηστής (και δολοφόνος) ήταν ο αστυνομικός που σκότωσε τον Γρηγορόπουλο, όπως εμπρηστές (αλλά όχι δολοφόνοι) ήταν εκείνοι που έκαιγαν για μέρες σε αντίποινα την Αθήνα. Εμπρηστής (αλλά όχι δολοφόνος) ήταν ο άνδρας της ομάδας ΔΙΑΣ που πλάκωσε στο ξύλο έναν πολίτη στην πλατεία της Νέας Σμύρνης, εμπρηστές (και δυνάμει δολοφόνοι) είναι και οι κουκουλοφόροι που επιτέθηκαν χθες σε διερχόμενο αστυνομικό και επιχείρησαν να τον λιντσάρουν για να λύσουν με τον τρόπο αυτό τους λογαριασμούς τους με την Αστυνομία, με την κυβέρνηση, με την αστική δημοκρατία ή με τους γονείς τους. Εμπρηστής ήταν ο βουλευτής που δημοσιοποίησε σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση τα στοιχεία του πολίτη που ξυλοκοπήθηκε, εμπρηστές θα είναι και όποιοι επιδιώξουν να «συγχωνεύσουν» δύο άσχετα μεταξύ τους πράγματα: την απαίτηση της κοινωνίας να μη μένουν ατιμώρητοι οι αστυνομικοί που κατά καιρούς παρανομούν και την απαίτηση ενός τρομοκράτη να μετάγεται στο κελί που κατά καιρούς επιθυμεί.

Εμπρηστής δεν είναι ο νόμος, αλλά εκείνοι που τον κακοποιούν.

Αδίκως πανηγυρίζουν οι διάφοροι πρώην του ΣΥΡΙΖΑ. Η αδυναμία της Αστυνομίας να εκκενώσει την κατάληψη του ΑΠΘ δεν οφείλεται στην ηρωική τους αντίσταση, αλλά στη δύσκολη θέση στην οποία βρέθηκε η κυβέρνηση μετά τα γεγονότα της Νέας Σμύρνης και την τραγική επικοινωνιακή τους διαχείριση. Η αποχώρηση των ΜΑΤ δεν συνιστά – όπως υποστηρίζει ο Γιάννης Μυλόπουλος – ήττα του νόμου για τα ΑΕΙ που ψηφίστηκε πρόσφατα, αφού ο νόμος αυτός δεν έχει καν τεθεί ακόμη σε εφαρμογή. Το φιάσκο της Θεσσαλονίκης αποτελεί τη συνέπεια της έλλειψης στρατηγικής και επιχειρησιακού σχεδίου.

Με άλλα λόγια, το μεγάλο πρόβλημα της κυβέρνησης δεν είναι τόσο η υπαρκτή ανευθυνότητα της ανύπαρκτης αξιωματικής αντιπολίτευσης, όσο η δική της δυσκολία να δρομολογήσει στο πλαίσιο του κράτους δικαίου το κλείσιμο ενός κύκλου βίας που ταλαιπωρεί την ελληνική κοινωνία εδώ και δεκαετίες. Αν δεν το κατορθώσει όμως τώρα, που έχει την κοινή γνώμη μαζί της, αύριο θα είναι αργά.