Η υποχρέωση στη μνήμη

Ο Λάζαρος ήταν νεκρός και τον ανέστησε ο Χριστός. Στον δημόσιο λόγο, ο Χριστός δεν παρεμβαίνει. Υπάρχει όμως η δημοσιότητα, σε ρόλο Χριστού, που συχνά προσπαθεί να νεκραναστήσει πρόσωπα τα οποία έχουν τροφοδοτήσει στο παρελθόν τον δημόσιο λόγο με την τοξική παρουσία τους, έχοντας συμβάλει σε καταστροφικές, ιδιοτελείς ή γελοίες συμπεριφορές, στο όνομα είτε μιας ιδεολογικοπολιτικής φενάκης που στήριξαν είτε μιας ελαφρότητας με την οποία τροφοδότησαν τη δημόσια συζήτηση.

Χρειάζεται ο άλλοτε πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών και ένα φεγγάρι υφυπουργός Παιδείας των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, Θεοδόσης Πελεγρίνης, έναν δικό του Χριστό, για να τον αναστήσει ή, έστω, να τον ξεπλύνει από την αντιμνημονιακή και, στη συνέχεια, από τη συριζαϊκή περίοδό του; Χρειάζεται επικοινωνιακή στήριξη για να ξεχάσουμε τον ρόλο του την περίοδο που γεννιόταν το κίνημα των Αγανακτισμένων, το οποίο ήταν η απαρχή της μεγάλης περιπέτειας της χώρας, με την άνοδο των άκρων, την παραλίγο έξοδο από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ενωση, και φυσικά με το τρίτο Μνημόνιο που τόσο μας κόστισε.

Ολοι χρειάζονται τη λήθη, ιδίως όταν για όσους αρνούνται να ξεχάσουν ανακαλούνται ένα σωρό οδυνηρές μνήμες. Και ο Θεοδόσης Πελεγρίνης. Αλλά όταν τον ακούω ή τον διαβάζω σήμερα, όταν διαβάζω τα ετοιματζήδικα σχήματα ενός λάιτ αριστερού, επιδιώκω να θυμάμαι ορισμένα στοιχεία του περάσματός του από τη δημόσια ζωή της χώρας. Τα θυμίζω, διότι καλό είναι να έχουμε πάντα υπόψη μας ότι δεν είναι ο μόνος που διεκδικεί τη λήθη. Στη θέση του είναι πολλοί ακόμα.

• Δεν μπορώ, λοιπόν, να ξεχάσω, τον ρόλο του στις πρώτες διαδηλώσεις Αγανακτισμένων του 2011 με δήθεν αντιμνημονιακό αίτημα. Δεν ξεχνώ τη συμμετοχή του στη μεγάλη συγκέντρωση, στην οποία οργανώτρια ήταν η Σπίθα. «Η χώρα μας βρίσκεται σε καθεστώς ανελευθερίας» δήλωνε τότε ως πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, ξεσηκώνοντας θύελλα χειροκροτημάτων από τους παρευρεθέντες, τους οποίους καλούσε να συσπειρωθούν και να αντιδράσουν, όπως έλεγαν τα ρεπορτάζ της εποχής.
• Δεν μπορώ να ξεχάσω πώς συνέβαλε στα διαλυτικά φαινόμενα στο πανεπιστήμιο, στο όνομα της υποστήριξης μιας αντιμεταρρύθμισης – για την οποία συνέβαλε αργότερα και από την πολιτική του θέση, ως υφυπουργός Παιδείας.
• Δεν μπορώ να ξεχάσω την απέχθειά του για την ελευθερία του λόγου. Την αγωγή του σε αυτή την εφημερίδα, στα «ΝΕΑ», και στον Δημήτρη Χαντζόπουλο, τότε γελοιογράφο της, επειδή σάρκασε την πολιτική του να μένει κλειστό το πανεπιστήμιό του, σε βάρος των φοιτητών του.
• Δεν ξεχνώ τον αγανακτισμένο αντιμνημονιακό που έσπευσε το φθινόπωρο του 2015 να υπηρετήσει αυτούς που υπέγραψαν το τρίτο Μνημόνιο από θέση υφυπουργού η οποία, έχοντας γρήγορα αποτύχει, παραδόθηκε στον Κώστα Ζουράρι.
• Δεν ξεχνώ τις αντισημιτικές κορόνες του, μάλιστα στη Βουλή, όπου ισχυριζόταν ότι οι ισραηλινοί λομπίστες «χρησιμοποίησαν το Ολοκαύτωμα για να κερδίσουν τη συμπάθεια».
• Ούτε ξεχνώ ότι αυτή η εφημερίδα των «συνέλαβε» στο Ελληνικό Σπίτι στο Παρίσι, το 2013, την ώρα που το εξάμηνο των φοιτητών χανόταν, στο πλαίσιο ευρωπαϊκής θεατρικής τουρνέ – όταν εκτός ρόλου αναδομούσε την τραγωδία: «Ολα όπως βλέπεις γίνονται για το μ@#νί της χάρης της ή, για να το πούμε διαφορετικά, για την ψ#$ή του Αγαμέμνονα». Αλλά τις θεατρικές επιδόσεις του παρελθόντος του λέω να τις θυμηθούμε μια άλλη φορά, αναμένοντας τις καινούργιες.

Ολοι έχουν δικαίωμα στον δημόσιο λόγο. Αλλά κι όλοι έχουμε δικαίωμα στη μνήμη.