«Τώρα σχεδιαστής αποκαλείται όποιος έχει πολλούς followers στο Instagram»

Ο Απόστολος Μητρόπουλος θα μπορούσε να κατάγεται από τη φανταστική οικογένεια του ιταλού σχεδιαστή Φράνκο Μοσκίνο. Γιατί ξέρει όπως εκείνος να μετατρέπει την επικαιρότητα της ποπ κουλτούρας σε συνθήματα, τα οποία στη συνέχεια τα κάνει αξεσουάρ. Και όχι μόνο τυπωμένα σχέδια σε υφάσματα από τα οποία σχεδιάζει ρούχα.

Η διαδρομή του στην ελληνική μόδα είναι ελικοειδής. Με απότομες στροφές και ανηφοροκατηφόρες. Ξεκίνησε στη δεκαετία του ’90 να κάνει κλάμπινγκ και να ντύνεται ευφάνταστα, τραβώντας την προσοχή ανθρώπων του χορού και του θεάτρου για τους οποίους ο νεαρός Μητρόπουλος άρχισε να δημιουργεί κοστούμια για παραστάσεις τους. Ενας από τους οποίους ήταν και ο Κωνσταντίνος Ρήγος. Οπως τα εντυπωσιακά βραδινά σύνολα για drag queens, για νυχτερινές σκηνές φαντασμαγορίας, όπου υπήρχε η παράμετρος της υπερβατικής θεατρικότητας. Για ένα σύντομο διάστημα άνοιξε στη Μύκονο το κατάστημα με τις δικές του συλλογές, τα ρούχα του βρέθηκαν στο μαγαζί της Πατρίσια Φιλντ στη Νέα Υόρκη, όμως ο κύκλος της λιανικής έκλεισε, ο Απόστολος Μητρόπουλος πέρασε από την τηλεόραση ως προπονητής νεαρών ταλέντων σε ένα ριάλιτι μόδας. Και πριν από μερικούς μήνες έδειξε στους τηλεθεατές του φετινού Mad Walk «The Fashion Music Project» τη συλλογή του «Souvenir Couture» με την οποία γιόρταζε τα είκοσι χρόνια παρουσίας του στην ελληνική μόδα. Δεν περιμέναμε ότι θα βλέπαμε μια ελεγεία μουσελίνας και αστραφτερών κεντημάτων. Ο θαυμαστής των σαρκαστικών σχολιασμών α λα Moschino, των πανκ υποδείξεων της Vivienne Westwood και της υψηλής τεχνικής σε ανδρόγυνα σύνολα τύπου Jean Paul Gaultier στους οποίους υποβάλλει τις ιδέες του, είχε διαβάσει με διαφορετικό τρόπο την ελληνική πραγματικότητα. Κουίρ ακτιβισμός με στοιχεία περφόρμανς και χιούμορ είναι η σύγχρονη υπογραφή του.

«Δε με ενδιαφέρει σήμερα η μόδα. Γιατί δεν θέλω να ντύνω αυτό το κοινό των τηλεπαιχνιδιών, άρα δεν με ενδιαφέρει να κάνω ρούχα. Παρουσιάζουν θέματα που δεν με αφορούν και μετά πάνε στην κουζίνα και τσιγαρίζουν κοτόπουλο.

Αν θες να είσαι μέσα στα μίντια πρέπει να δίνεις τα ρούχα τζάμπα. Ενώ μου αρέσει να κάνω στολές για ένα σουβλατζίδικο και να βγάλω 500 κομμάτια, παρά να κάνω τζάμπα ένα φόρεμα. Από το σουβλατζίδικο, την πιτσαρία ή την καφετέρια θα πληρωθώ. Εχω καλό βιογραφικό και δεν έχω ανάγκη να αποδείξω τίποτα. Εγώ βγάζω τα πατρόν, εγώ σχεδιάζω, εγώ κόβω τα ρούχα. Γι’ αυτό το 2017 είχα βγάλει το logo με την Πατρίσια Φιλντ «Fashion has Changed».

Γιατί η μόδα έχει αλλάξει;

Είναι δύσκολο γιατί τα εργοστάσια παραγωγής υφασμάτων έχουν πάθει ζημιά λόγω Covid. Γάμοι και βαφτίσεις δεν γίνονται, κι αυτό αφορά εκείνους που έκαναν νυφικά και έντυναν και τις γυναίκες της οικογένειας. Γραφεία δεν υπάρχουν για να ντυθούν επαγγελματικά, απέμεινε μόνο η βόλτα στο σουπερμάρκετ, για καφέ και εφημερίδα στο περίπτερο. Οπότε το ντύσιμό μας έγινε η φόρμα, το φούτερ, άντε και να συνδυάσεις με αυτά τα ρούχα τη μάσκα.

Για όλα αυτά και για τους παραπάνω λόγους δεν κάνω πια ρούχα. Μόνο μάσκες. Η μόδα έχει περιοριστεί μόνο σε αυτούς που φαίνονται, δηλαδή σε όσους βγαίνουν στην τηλεόραση. Θέλεις δηλαδή να δεις τη Ζέτα Μακρυπούλια στο «Ρουκ Ζουκ» να φορά κάτι περίεργο και όχι μία φόρμα. Είναι δηλαδή η τσίχλα για τα μάτια. Απλά να βλέπουμε κάτι άλλο.

Σου δίνουν οι περσόνες της τηλεόρασης αυτή την τσίχλα;

Προσπαθούν. Αλλά τι να τα κάνεις και που τα βλέπεις; Μήπως μπορείς να τα βάλεις και πουθενά;

Ποια η εμπειρία σου από τη συμμετοχή σου στο ριάλιτι μόδας ως προπονητή;

Δεν ήταν όλα τα παιδιά στο ίδιο επίπεδο και δεν μπορούσα να είμαι πολύ αυστηρός. Μου άρεσε όμως αυτός ο ρόλος. Γιατί δεν ένιωθα γελοίος, ήξερα τι κάνω και δεν είχα κάποιον να μου λέει τι να κάνω μέσα στο αφτί μου. Ούτε δημιούργησα κάποια ένταση για να με κοροϊδεύουν σε αυτά τα ιντερνετικά στέκια σχολιασμού.

Τώρα άλλαξαν τα γούστα και θέλουν ανταγωνισμούς, έρωτες και κιτρινισμούς. Δεν είναι όμως ριάλιτι μόδας όταν μιλάμε για μοντέλα και κυρίες που θέλουν να αλλάξουν το λουκ τους.

Οφείλεται στο ότι δεν υπάρχει πια μόδα;

Υπήρχε ελληνική μόδα. Τώρα δεν υπάρχει. Υπήρχε όταν έκαναν ρούχα μέχρι τη δεκαετία του ’90 οι Χάρης και Αγγελος.

Τώρα δεν το λες μόδα όταν σχεδιαστής και σχεδιάστρια αποκαλείται όποιος έχει πολλούς followers στο Instagram. Δεν υπάρχει ελληνική μόδα επειδή η κάθε ξανθιά τηλεπαρουσιάστρια έχει τη δική της σειρά με ρούχα ή παπούτσια. Το ίδιο ισχύει και για τους άντρες. Γι’ αυτό και δεν θέλω να συμμετέχω σε όλο αυτό. Δεν υπάρχει οργάνωση, δυστυχώς.

Πώς ξεκίνησες;

Πήγα σε μια σχολή, έμαθα κάποια πράγματα, όχι κάτι σπουδαίο. Τα περισσότερα τα έμαθα μόνος μου. Αρχιζα να αγοράζω, περιοδικά μόδας, βιβλία για πατρόν και τεχνικές κοπής, ραφής, κατασκευής κορσέδων. Ηταν εξάσκηση για μένα ότι στα ταξίδια έμπαινα σε μαγαζιά σχεδιαστών για να αγοράσω αξεσουάρ ή κάποιο ρούχο. Ανοιγε το μάτι μου, έβλεπα τα ρούχα από μέσα για να δω το ράψιμό τους, πώς έδεναν μεταξύ τους τα υλικά ραφής.

Από τη στιγμή που ήσουν μέσα στο μαγαζί είχες χρόνο να παρατηρείς πολλά πράγματα. Βρήκα στο μεταξύ δουλειά και έντυνα τους χορευτές στο «Amfitheatro» του Βασίλη Τσιλιχρήστου, οπότε έμαθα να κάνω ρούχα παλεύοντας να ράβω τα ελαστικά υφάσματα στη μηχανή.

Ποιος ήταν ο πρώτος σου πελάτης;

Επεσα στα βαθιά όταν έκανα το πρώτο μου ρούχο. Δούλευα στο «Plus Soda» και θα έδιναν τον χώρο του για μια θεατρική παράσταση στην οποία κάθε σχεδιαστής θα έφτιαχνε και από ένα κοστούμι. Και ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού με έβαλε στην ομάδα των σχεδιαστών. Κι έτσι έλαβα μέρος και το ρούχο μου το φορούσε ο πρωταγωνιστής της παράστασης. Ηταν ο Κωνσταντίνος Ρήγος στα «Καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα».

Και μετά άνοιξε η Βάσω Κόνσολα ένα ατελιέ στην πλατεία Δεξαμενής και μου πρότεινε να της κάνω ρούχα ως «φιλοξενούμενος σχεδιαστής». Εκανα μια μικρή σειρά με επιρροές από την αγαπημένη μου δεκαετία, του 1940, και με αναφορές στο στυλ της Τζόαν Κρόφορντ. Μετά από αυτό έκανα το δικό μου ατελιέ, στα τέλη του ’90. Είχα παράπονο ότι πελάτες μου ήταν όλοι οι γνωστοί του θεάματος και της μουσικής. Με γνώριζαν από την εποχή που δούλευα νύχτα και από τα δημοσιεύματα στα περιοδικά. Οσο περνούσαν τα χρόνια ήθελα να γίνω και πιο προσιτός.

Σε ενδιέφερε να κάνεις μαζική παραγωγή;

Ηθελα να μπορεί και ένα μικρό παιδί να βάλει τα ρούχα μου. Η πελατεία μου ήταν πάνω από τα 35. Πειραματίστηκα με τα eshop, έμπλεξα με συνεταίρους και χρηματοδότες και παραλίγο να με κλείσουν και φυλακή.

Τώρα ωρίμασες;

Ξέρω πώς να κάνω παραγωγή, γνωρίζω τον κόσμο που δουλεύει στη μαστορική. Το θέμα είναι να βρίσκεσαι από πάνω τους. Οταν έκανα συλλογή, επειδή εγώ έφτιαχνα τα πατρόν, πήγαινα στη μοδίστρα και στον ράφτη μου και τους εξηγούσα τις λεπτομέρειες που έπρεπε να κάνουν.

Επέμενα σε αυτό και το ρούχο μου έφευγε τέλειο. Γι’ αυτό και ένα φόρεμά μου με γυμνή πλάτη από ελαστικό ύφασμα μπορεί να το βάλει μια χορεύτρια και να κάνει όποια ανάποδη κίνηση θέλει χωρίς να φύγει από τη θέση του. Αν αυτή τη δουλειά την κάνει κάποιος χωρίς να δώσει οδηγίες για το πατρόν ή για την επιλογή του υφάσματος μπορεί να καταστρέφεται όλη η συλλογή.

Εβαλες όμως και το χέρι σου στο διεθνές στυλ της Μυκόνου.

Ανοιξα εκεί ένα κατάστημα με τα δικά μου print σχέδια σε υφάσματα. Επέλεγα ειδικά συνθετικά υφάσματα και τεχνολογικά επεξεργασμένες μουσελίνες πολυέστερ που άντεχαν να περάσεις από λουλούδια, θάμνους και ακρογιάλια χωρίς να φεύγει πόντος. Και το βάζεις κουβάρι στη βαλίτσα σου, παίρνεις το αεροπλάνο ή το ελικόπτερο και φεύγεις, το βγάζεις και το φοράς ατσαλάκωτο. Κι αν σου βρωμίσει, πλύσιμο στον νιπτήρα, στέγνωμα στα μανταλάκια και το πρωί έτοιμο. Ετσι λειτουργεί η πλούσια ξένη πελάτισσα στη Μύκονο. Ακουγα τον Γιάννη Γαλάτη που έλεγε ότι έντυνε πριγκίπισσες στη Μύκονο και δεν τον πίστευα. Κι όμως. Δεν διανοείσαι τι κόσμος πάει εκεί και τι γάμους έχω ντύσει από αυτό το διεθνές κοινό. Είναι μαγικό αυτό το νησί. Γράφω βιβλίο με τέτοιες αναμνήσεις.