Δύο γυναίκες στο τιμόνι της γερμανικής «Αριστεράς»

Η γερμανική «Αριστερά» κάνει τομή με την εκλογή δύο γυναικών στην ηγεσία του κόμματος. Το μετακομμουνιστικό Λίνκε πρέπει να κάνει και μία πολιτική τομή, εάν θέλει να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες μετά τις παγγερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου.

Τα νέα πρόσωπα της ηγεσίας του Λίνκε είναι η Ζανίν Βίσλερ και η Σουζάνε Χένιγκ-Βέλσοφ. Η 39χρονη Βίσλερ μέχρι πρότινος δεν ήταν παρά μία πολιτικός της τοπικής αντιπολίτευσης στο κρατίδιο της Εσσης, η οποία έπρεπε να οργανώνει μόνη της τα ραντεβού με τον Τύπο. Εξελέγη με ποσοστό 84% και από το περασμένο Σάββατο είναι μία σημαντική πολιτική φιγούρα στην πολιτική μηχανή της πρωτεύουσας, παρατήρησε η «Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ».

Η Βίσλερ προέρχεται από τη Δυτική Γερμανία, όπου οι οργανώσεις του Λίνκε είναι ισχνή μειοψηφία, είναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας στο όριο 5% για την κοινοβουλευτική τους εκπροσώπηση, κινούνται επιθετικά αριστερά απορρίπτοντας την ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών, προτιμούν την ιδεολογική καθαρότητα του κόμματος.

Στον αντίποδα αυτού του ρεύματος είναι η δεύτερη πρόεδρος, Σουζάνε Χένιγκ-Βέλσοφ, 43 χρόνων, αθλήτρια παγοδρομιών, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Λίνκε στη Θουριγγία της Ανατολικής Γερμανίας. Εγραψε ιστορία πέρυσι με την ανθοδέσμη που πέταξε στα πόδια του εκλεγμένου με τις ψήφους του ακροδεξιού AfD τοπικού πρωθυπουργού για λίγες ημέρες Τόμας Κέμεριχ.

Η ρεαλίστρια Χένιγκ-Βέλσοφ που εξελέγη με 70,5% ακολουθεί μία «ριζοσπαστική-πραγματιστική γραμμή», όπως την προσδιορίζει η ίδια, με έναν καθαρό στόχο: Η «Αριστερά» να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες σε έναν κεντροαριστερό συνασπισμό με Σοσιαλδημοκράτες και Πράσινους. Την επιλογή αυτήν υποστήριξε επιθετικά και στο συνέδριο του κόμματος, γνωρίζοντας ότι δεν έχει μόνον φίλους αλλά και φανατικούς αντιπάλους στο κόμμα, εκείνους που δεν έκοψαν ακόμη τον ιδεολογικό ομφάλιο λώρο με την πρώην κομμουνιστική Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας.

Η εκλογή της νέας ηγεσίας είναι δείγμα ρεαλισμού του Λίνκε, ανοίγοντας την προοπτική να μπει το κόμμα σε κυβερνητική τροχιά. Ωστόσο, ο ρεαλισμός στο Λίνκε έχει τα όριά του – κυρίως όταν πρόκειται για θέματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Ματίας Χοέν. Υποστηρικτής μιας «ρεαλιστικής, αριστερής εξωτερικής πολιτικής», ο Χοέν καλεί το Λίνκε να μην απορρίπτει πλέον κατηγορηματικά όλες τις ειρηνευτικές αποστολές των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων στο εξωτερικό. Υποστηρίζει επίσης ότι το Λίνκε θα πρέπει να καταδικάζει με την ίδια έμφαση τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπου και αν αυτές συντελούνται, ακόμα και στη Ρωσία, την Κούβα, τη Βενεζουέλα.

Στο συνέδριο ο Χοέν διεκδίκησε μία από τις θέσεις αντιπροέδρου του κόμματος. Απέτυχε και αντ’ αυτού εξελέγη αντιπρόεδρος ο Τομπίας Πφλίγκερ, ο οποίος απορρίπτει κατηγορηματικά κάθε συμμετοχή γερμανών στρατιωτών σε διεθνείς ειρηνευτικές αποστολές. Με τέτοιες θέσεις για τον διεθνή ρόλο της Γερμανίας και την απόρριψη του ΝΑΤΟ, το Λίνκε αποκλείει εκ προοιμίου κάθε προοπτική συμμετοχής του στην κεντρική κυβέρνηση του Βερολίνου.

Το δίδυμο Βίσλερ και Χένιγκ-Βέλσοφ θέλει να γεφυρώσει το βαθύ χάσμα μεταξύ της κομματικής και κοινοβουλευτικής ηγεσίας, στον απόηχο των συγκρούσεων μεταξύ Οσκαρ Λαφοντέν και Γρέρκορ Γκίζι, που συνεχίστηκαν με την «κόκκινη» Σάρα Βάγκενκνεχτ κόντρα στον μετριοπαθή Ντίτμαρ Μπαρτς, σημερινό πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Λίνκε και ένθερμο οπαδό της ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών.

Το συνέδριο έδειξε ότι η επιρροή της Βάγκενκνεχτ στο κόμμα έχει συρρικνωθεί αισθητά, οι περισσότεροι από τους πρώην συνοδοιπόρους της στην «κομμουνιστική πλατφόρμα» δεν κατάφεραν να επανεκλεγούν στο νέο προεδρείο και απειλούν εμμέσως με την ίδρυση νέου κόμματος. Πού διαφοροποιούνται; «Η γραμμή αντιμετώπισης Ρωσίας και Κίνας με τον ίδιο τρόπο όπως τους ιμπεριαλιστές ΗΠΑ και ΕΕ δεν θα έχει πλέον αντίλογο», λέει στο «Σπίγκελ» ο Χάρι Γκρίνμπεργκ, «κανείς στο νέο προεδρείο δεν είναι αλληλέγγυος με τις σοσιαλιστικές χώρες της Λατινικής Αμερικής».