«Ιστορική ευκαιρία για το βόλεϊ»

Ως ένας εκ των κορυφαίων ελλήνων παικτών όλων των εποχών, ο Μιχάλης Τριανταφυλλίδης, διακρινόταν για το ομαδικό του πνεύμα.

Ακριβώς αυτό (και μάλιστα ενισχυμένο με τη γνώση πλέον της ίδιας της ζωής όλα αυτά τα χρόνια) θέλει να εφαρμόσει και στην ομοσπονδία του αθλήματος που λατρεύει εάν είναι ο εκλεκτός των σωματείων.

Μιλώντας στα «ΝΕΑ» εξηγεί γιατί έχει κάνει «σημαία» τη δημιουργία προπονητηρίων βόλεϊ ανά την Ελλάδα από την ομοσπονδία, από συλλόγους αλλά και ενώσεις.

«Πολύ απλά διότι το βίωσα σε προσωπικό επίπεδο και είδα ότι είναι κάτι εφικτό. Δεν μπορεί να το έχω κάνει εγώ ως ιδιώτης χωρίς να έχω πάρει δάνειο έστω 1 ευρώ και να μην μπορεί μια ομοσπονδία, μια μεγάλη ένωση, ένας σύλλογος να φτιάξει ασφαλέστατα προπονητήρια με το στέγαστρό τους και τη στατική τους μελέτη.

Είναι κάτι που αν γίνει θα αλλάξει τον ρου του αθλήματός μας και θα συγκεντρώνει σαν μελίσσι όλα τα παιδιά που τώρα «φεύγουν» πιο εύκολα για το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, ακόμα και τον στίβο», λέει ο 12 φορές πρωταθλητής Ελλάδας (10 με Ολυμπιακό και 2 με Παναθηναϊκό) που το έχει… άχτι που το 1987 αξιοποιήθηκε στο έπακρο μόνο η μία από τις δύο «επαναστάσεις» στον ελληνικό αθλητισμό αυτή του μπάσκετ και όχι του βόλεϊ (με το χάλκινο μετάλλιο στη Γάνδη).

«Να βρούμε το χαμένο κοινό»

«Ναι τότε χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία, δεν πρέπει να χάσουμε μια ακόμα. Πιστεύω ότι μπορούμε να βρούμε το χαμένο μας κοινό και να απογειώσουμε ένα τόσο όμορφο άθλημα. Το βλέπω πως λειτουργεί στη δική μου αρένα, με δεκάδες παιδιά και όχι μόνο να γεμίζουν τους χώρους και να το απολαμβάνουν».

Στον πάγκο καθόταν σπάνια (αφού ήταν βασικός) αλλά και ως αλλαγή ζώντας έντονα τον αγώνα δεν μπορούσε να «κολλήσει» στην καρέκλα, η οποία είναι λογικό να τον αφήνει παγερά αδιάφορο.

«Εννοείται και θεωρώ ότι γενικά οι αθλητές που διεκδικούν μια θέση στις ομοσπονδίες όπως και εμένα προσωπικά το τελευταίο που μας ενδιαφέρει είναι η καρέκλα και το αν θα τσαλακωθεί το προφίλ μας. Εγώ θα το… στραπατσάρω προκειμένου να πετύχω και να λύσω όσα περισσότερα προβλήματα μπορώ.

Αργήσαμε οι αθλητές να πάρουμε θέση γιατί λέγαμε χρόνια ότι το παιχνίδι εκεί παίζεται αλλιώς. Να η ευκαιρία να διεκδικήσουμε για το άθλημα που λατρεύει ο καθένας να παιχτεί και από την άλλη πλευρά. Ηρθε η στιγμή».

Λείπουν διοργανώσεις

Τι άλλο τον προβληματίζει; «Μα οι εθνικές ομάδες στις οποίες λείπουν οι διοργανώσεις. Εδώ “κόψαμε” το ευρωπαϊκό λιγκ αντί να διεκδικούμε συμμετοχή σε όλο και περισσότερες. Κάποτε είχα ως παίκτης ένα Σαββατοκύριακο ρεπό τον χρόνο γιατί συμμετείχαμε συνέχεια σε αγώνες κόντρα στους κορυφαίους. Χάναμε συχνά αλλά δεν τους φοβόμασταν, τους ζούσαμε, τους βλέπαμε από κοντά».

Οσο για το διοικείν; «Χρειάζονται τεχνοκράτες, τα καλύτερα μυαλά του ελληνικού βόλεϊ και ουσιαστικά να υπάρχουν τρεις πυραμίδες εσωτερικά, το αντρικό, το γυναικείο και το μπιτς βόλεϊ με τον καθένα στον τομέα του να φέρνει τις πιο πρωτοποριακές ιδέες που θα προσελκύσουν και τους χορηγούς.

Πρωτίστως πρέπει να βλέπεις τι βγάζεις προς τα έξω και όχι κάποια εσωτερικά βολέματα. Κοιτάς την καλύτερη βιτρίνα σου και επιχειρείς να τραβήξεις τα μάτια όλων πάνω της».

Το μαράζωμα της κορυφαίας εγκατάστασης μπιτς βόλεϊ στον κόσμο για πολλά χρόνια: «Με προσβάλει ως άνθρωπο όχι επειδή έχω τρέλα με το άθλημα. Αλλά να έχω τέτοια εγκατάσταση παρατημένη είναι προσβολή στη νοημοσύνη μου, στην αισθητική μου. Θα προσπαθούσα να κάνω τα πάντα η προσβολή να γυρίσει ανάποδα. Σε μια εποχή που οι συνθήκες ευνοούν και από την πολιτεία και από την περιφέρεια. Τα αδύνατα δυνατά για να λειτουργήσει».

«Τα αυτονόητα»

Ως (και ο ίδιος) πρόεδρος ενός μικρού σωματείου στον Χολαργό τι θα ήθελε να τους προσφέρει;

«Μα τα αυτονόητα και τα πιο απλά που τους απασχολούν, όπου οι μπάλες, η πληρωμή των διαιτητών, οι χώροι και έστω ένας φιλές κάθε τόσο για να μην… μπαλώνουν τον σκισμένο»!

Λατρεύει τη διαδρομή προς τον αγώνα και αυτό θέλει να ζήσει για να είναι έτοιμος. Το «σχολείο» τέσσερα χρόνια στον Δήμο Δραπετσώνας είναι:

«Αξία ανεκτίμητη. Και μάλιστα με κάτι μοναδικό. Αν και ήμουν στην αντιπολίτευση με ψήφισαν όλοι μετά από δύο χρόνια για πρόεδρο του αθλητικού οργανισμού, όπου άφησα μεταξύ άλλων ένα γήπεδο βόλεϊ και ένα γήπεδο τένις, που είναι το αγαπημένο μου χόμπι».

Κλείνει με το σύνθημά του

(«Ψηφίστε τους καλύτερους») που το εννοεί και θα προσκαλέσει ανθρώπους δίπλα του που θα μπορούν να υπηρετήσουν το όραμα και όχι απλά να είναι γνωστοί.