Ο ΣΥΡΙΖΑ σε δύσκολο σταυροδρόμι, μεταξύ 17Ν και ρεαλισμού

Η τρέχουσα απεργία πείνας και δίψας του καταδικασμένου για τρομοκρατία Δ. Κουφοντίνα επανακαθόρισε μια πολιτική αντιπαράθεση, όχι τελικά επωφελή για τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι πολλές ημέρες απεργίας του κρατουμένου και η σύγκρουση των συνηγόρων του με το κράτος για τη μεταγωγή του αρχικώς θεωρήθηκαν από τους επιτελείς της Κουμουνδούρου ένα πεδίο όπου θα μπορούσε να αναδειχθεί η ανάλγητη στάση της κυβέρνησης διά μέσου της ΓΓ Αντεγκληματικής Πολιτικής. Εδώ μια γρήγορη επεξεργασία «γραμμής» ήθελε κατά την κλιμάκωση της απεργίας να τοποθετείται κεντρικά ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ταυτόχρονα προσεκτικά αφού το πεδίο είναι παραδοσιακά ακανθώδες για την Αριστερά. Κάτι που δεν άργησε να διαφανεί άμεσα, καθώς οι ημέρες της εβδομάδας κυλούσαν.

Εδώ υπήρξε ένα δίλημμα και μια δυσκολία, σύμφωνα με πληροφορίες. Πώς θα υποστηριζόταν το αίτημα του απεργού χωρίς να ταυτίζεται η υποστήριξη με τη δράση του ως ηγετικού μέλους της 17 Νοέμβρη. Αρχικά η γραμμή εκπονήθηκε από τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα στις 27 Φεβρουαρίου στο fb. «Η ανθρώπινη ζωή σε ένα κράτος δικαίου αποτελεί ύψιστο αγαθό. Ακόμα και όταν πρόκειται για καταδικασμένους επειδή δεν τη σεβάστηκαν», έγραψε ανάμεσα σε άλλα. Σε αυτό το μήκος κύματος κινήθηκαν κορυφαία στελέχη, όπως ο Νίκος Μπίστης.

ΠΩΣ Ο ΣΥΡΙΖΑ ΒΡΕΘΗΚΕ «ΣΤΑ ΣΧΟΙΝΙΑ». Ομως δύο γεγονότα έμελλε να μπλέξουν τις… γραμμές τους και να προκαλέσουν βραχυκύκλωμα στον ΣΥΡΙΖΑ. Η συμμετοχή της Νεολαίας του κόμματος σε διαδήλωση όπου τον τόνο έδινε το πανό με το σύνθημα και τίτλο από την αυτοβιογραφία του Κουφοντίνα «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη» έμελλε να πυροδοτήσει αντιδράσεις από μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου και των δημοσιολόγων. Γρήγορα ήλθε και η τοποθέτηση του Θόδωρου Δρίτσα που άναψε φωτιές πως «κανείς δεν τρομοκρατήθηκε από τη δράση της 17Ν». Εδώ ο πολύπειρος τέως υπουργός και με καταβολές «αριστερισμού», σύμφωνα με τους αντιπάλους του, γύρισε όλη την ατζέντα. Δημιούργησε αμηχανία στο κόμμα του. Και μέσω αυτού οι πολιτικοί αντίπαλοι του ΣΥΡΙΖΑ υπενθύμισαν – για να θυμηθούμε το ιταλικό προηγούμενο των Ερυθρών Ταξιαρχιών και της περίφημης φράσης της Ροσάνα Ροσάντα – πως Αριστερά και τρομοκρατία ανήκουν στο ίδιο «οικογενειακό άλμπουμ». Ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε πρακτικά και θεωρητικά στα σχοινιά. Την ίδια μέρα που παρουσίαζε τις θέσεις του για το νέο ΕΣΥ, απολογείτο για τον Δρίτσα. Η Κουμουνδούρου σε πρωινό καφέ της Τρίτης αποφάσισε να εκδώσει ανακοίνωση, ενώ ο Δρίτσας έκανε ανασκευαστική και ερμηνευτική δήλωση. Στελέχη όπως ο Γιάννης Δραγασάκης ή ο Δημήτρης Βίτσας διαφοροποιήθηκαν με δημόσιες τοποθετήσεις τους, υπερτονίζοντας τις διαφορές Αριστεράς και τρομοκρατίας.

ΠΛΗΓΗ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑ. Η γρίνια όμως στο εσωτερικό του κόμματος ήταν και είναι σε εξέλιξη. Η Ντόρα Μπακογιάννη έκανε βαρυσήμαντη παρέμβαση σε τούτη την εφημερίδα με το δικό της Κατηγορώ κατά Θ. Δρίτσα ή και των συνηγόρων του Κουφοντίνα, και η ατζέντα μεταβλήθηκε, όχι σε όφελος του ΣΥΡΙΖΑ. «Εκανε ζημιά», λέει στα «ΝΕΑ» κορυφαίο στέλεχος που ανήκει στη μετριοπαθή πτέρυγα του κόμματος. Και συμπληρώνει: «Δεν μπορεί να ηρεμήσει το κόμμα, παρότι η αρχική γραμμή του Αλ. Τσίπρα ήταν η σωστή για υπεράσπιση των φιλελεύθερων αξιών». Αλλα στελέχη θεωρούν πως η ευθύνη ανήκει στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ που συχνά γίνεται σάντουιτς ετερόκλητων θέσεων και τρέχει μετά το κόμμα να σβήσει τη φωτιά κακών ή ατυχών δηλώσεων. Εδώ οι γραμμές ήταν λεπτές. Πολλοί μιλούσαν για κίνδυνο να επιστρέψει ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια γραμμή 2008. Αλλοι θύμιζαν με θυμό πως το κόμμα έχει κυβερνήσει και δεν είναι «γκρούπα». Το μέτωπο των πολιτικών αντιπάλων σφυροκοπά πως για άλλη μία φορά αναδεικνύεται ο δυϊσμός του χώρου, όπου θέλει και πολιτικό Κέντρο και αριστερισμούς.

Το βέβαιο είναι πως η συζήτηση εξελίχθηκε και εξελίσσεται σε μια συγκυρία όπου οι επιτελείς του Τσίπρα και ένα μέρος του κόμματος είχαν πρόθεση για σκληρό ροκ κατά της κυβέρνησης με άξονα την πανδημία και την οικονομία, όπως διαφάνηκε στη Βουλή την Πέμπτη. Δεν ήταν η πρώτη φορά, όμως τώρα έμπαινε και ηθικό ζήτημα, διαχωρισμού από τον κύκλο βίας της 17Ν ή των πράξεών της. Κάτι τέτοιο είναι αυτονόητο για τη συντριπτική πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και για την πτέρυγα των 53, που πάντως επέμειναν στο δικαιωματικό σκέλος και μόνον της υπόθεσης. Είναι παράδοξο, πως ενώ δίδεται η μάχη της διεύρυνσης, της θεσμικής ανάταξης του ΣΥΡΙΖΑ, η τοποθέτησή του εκ νέου σε ένα πεδίο δικομματισμού, η συζήτηση για άλλη μία φορά πήγε «σε πηγαδάκια της Ομόνοιας κατά τη Μεταπολίτευση» και σε άλλες εποχές.