Γιατί η κυβέρνηση αρνείται το «χατίρι» {CR}στον Κουφοντίνα

Οι αιτίες των γεγονότων, έλεγε ο Κικέρωνας, είναι πάντα πιο ενδιαφέρουσες από τα ίδια τα γεγονότα. Ισως γι’ αυτό πολλοί αναρωτιούνται γιατί η κυβέρνηση κρατά αδιάλλακτη στάση απέναντι στο αίτημα του Δημήτρη Κουφοντίνα. Οι μετριοπαθείς θέτουν το ερώτημα βασιζόμενοι στη φιλοσοφία του Δικαίου και στα χαρακτηριστικά της Δημοκρατίας. Οι κυνικοί υπολογίζοντας τις συνέπειες που θα μπορούσε να έχει η κυβερνητική επιμονή. Μια κυβέρνηση ωστόσο, όπως και οι άνθρωποι, έχει πάντα δυο λόγους για να κάνει οτιδήποτε: έναν καλό και τον πραγματικό. Ή στην προκειμένη περίπτωση κάποιους καλούς και μερικούς πραγματικούς.

Η επίσημη γραμμή – την οποία έχουν υπερασπιστεί δημόσια πολλά κυβερνητικά στελέχη – συνοψίζεται σε όσα είπε μέσα στην εβδομάδα ο υπουργός Δικαιοσύνης. «Δεν είναι», ανέφερε, «δυνατόν κανείς να εκβιάζει για το πού θα βρίσκεται φυλακισμένος και για το πώς η Πολιτεία πρέπει να συμπεριφέρεται απέναντί του επικαλούμενος είτε ανθρώπινα δικαιώματα είτε ενδεχομένως το κράτος δικαίου». Ο νόμος ισχύει για όλους επαναλαμβάνουν σχεδόν μονότονα, ενώ όπως διαμηνύει ον και οφ δε ρέκορντ το πρωθυπουργικό γραφείο: η χώρα «δεν θα γίνει μια εκβιαζόμενη Δημοκρατία, ούτε μια τρομοκρατημένη Πολιτεία».

Φυσικά οι κυβερνητικοί που γνωρίζουν καλύτερα από άλλους το μιντιακό παιχνίδι βάζουν στη συζήτηση και την απεργία πείνας που είχε κάνει το 2015 ο αρχιεκτελεστής της 17Ν προκειμένου να μη μεταφερθεί στις φυλακές Κορυδαλλού – στο σωφρονιστικό κατάστημα που τώρα επιθυμεί να επιστρέψει. Στόχος της συγκεκριμένης επισήμανσης είναι να τονιστεί η κατά Αδωνη «κακομαθημένη» πλευρά του πολυϊσοβίτη – ώστε να υπογραμμιστεί έτσι κι η αναγκαιότητα της ανυποχώρητης στάσης της κυβέρνησης.

Οποιαδήποτε υποχώρηση ή «χατίρι» θα άνοιγε, σύμφωνα με στενό συνεργάτη του Πρωθυπουργού, «τον ασκό του Αιόλου». Θα δημιουργούσε, δηλαδή, ένα προηγούμενο πάνω στο οποίο θα είχαν τη δυνατότητα να πατήσουν κι άλλοι κατάδικοι ή υπόδικοι. Εξού κι η κυβερνητική εκπρόσωπος τη Δευτέρα που πέρασε διερωτήθηκε στο μπρίφινγκ «αν όλοι όσοι υποστηρίζουν να υποκύψει η Πολιτεία, υποστηρίζουν ότι πρέπει να συναλλάσσεται και με άλλους καταδίκους στο μέλλον». Η μπηχτή αφορούσε ξεκάθαρα την αξιωματική αντιπολίτευση.

«Τι θα έλεγαν οι αριστεροί αν έκανε απεργία πείνας ο Νίκος Μιχαλολιάκος ζητώντας προνομιακή μεταχείριση; Ή ο Δημήτρης Λιγνάδης;». Πρόκειται για ένα ερώτημα που ακούγεται συχνά στους κυβερνητικούς κύκλους – όχι μόνο για να υπονοήσει επιλεκτική συριζαϊκή ευαισθησία για το πολίτευμα ή την ανθρώπινη ζωή, αλλά και για να εμφανίσει ως βαθύτερο κίνητρο των κυβερνώντων την προστασία της ίδιας της έννομης τάξης.

ΤΟ ΑΓΑΘΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ. Παρότι από το κυβερνητικό στρατόπεδο σημειώνουν σε όλους τους τόνους ότι υπεύθυνος για τον κίνδυνο στον οποίο βρίσκεται η ζωή του είναι ο ίδιος ο Κουφοντίνας, αφού εκείνος διάλεξε την απεργία πείνας αντί των ένδικων μέσων, δεν είναι λίγοι εκείνοι – ορισμένοι μάλιστα κάθονται στα έδρανα της συμπολίτευσης – που μιλούν για το ύψιστο αγαθό της ανθρώπινης ζωής και την υποχρέωση της Πολιτείας να την προστατεύει. Σε αυτή την κριτική κορυφαίος υπουργός απαντά «του παρέχουμε 24ωρη υγειονομική περίθαλψη κι έχει δοθεί εισαγγελική εντολή για αναγκαστική σίτιση». «Επιπλέον», συμπληρώνει η ίδια πηγή, «εφόσον προσφύγει στη Δικαιοσύνη κατά της μεταγωγής του κι αυτή αποφασίσει ότι έχει δίκιο, θα σεβαστούμε απόλυτα την ετυμηγορία της».

Οι γνώστες των παρασκηνίων διακρίνουν ένα επιπρόσθετο αίτιο της ανένδοτης στάσης της κυβέρνησης: την απήχηση που έχει στην κοινή γνώμη το θέμα. Σύμφωνα με τις μετρήσεις που έχουν στα χέρια τους στο Μαξίμου το 80% των πολιτών στηρίζει τους μέχρι τώρα χειρισμούς της, ενώ ένα 20% τους επικρίνει. Τα ποσοστά εξηγούν εύγλωττα γιατί συνεχίζει χωρίς δεύτερη σκέψη να προτάσσεται η γραμμή της θεσμικής διεξόδου από την κρίση που έχει δημιουργηθεί.

ΠΟΥ ΠΟΝΤΑΡΕΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ. Η αξιωματική αντιπολίτευση, βέβαια, πλέον κατηγορεί ευθέως την κυβέρνηση ότι έχει επιλέξει να αρνείται την ικανοποίηση του αιτήματος του Κουφοντίνα για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας. Για να αλλάξει – όπως δηλώνουν τα στελέχη της – την ατζέντα της «αδυσώπητης πραγματικότητας». Στην ανάλυση αρκετών στον στενό κυβερνητικό πυρήνα, όμως, την πολιτική αντιπαράθεση της τελευταίας εβδομάδας την τρέφει ο ΣΥΡΙΖΑ, ποντάροντας στην πιθανότητα του χάους που ενδέχεται να προκαλέσει μια άσχημη εξέλιξη.

Η Κουμουνδούρου – κατά τον πολιτικό της αντίπαλο – ελπίζει σε μια επανάληψη του Δεκεμβρίου του 2008, η οποία θα μπορούσε να κοστίσει στο κυβερνών κόμμα τη στήριξη των ψηφοφόρων του Κέντρου στην περίπτωση που δεν κατορθώσει να τη διαχειριστεί με τον ακριβώς αντίθετο από την τότε γαλάζια κυβέρνηση τρόπο. Οι πιο ψύχραιμοι πάλι, σημειώνουν ότι δεν υπάρχει καμία ομοιότητα ανάμεσα σε έναν 15χρονο μαθητή κι έναν καταδικασμένο για έντεκα φόνους τρομοκράτη της 17Ν – υπονοώντας ότι ο απευκταίος θάνατος του δεύτερου δύσκολα θα προκαλούσε μια έκρηξη του μεγέθους αυτής που πυροδότησε εκείνος του πρώτου. Η αληθινή πρόκληση για την κυβέρνηση, λοιπόν, είναι η διαχείριση του χειρότερου δυνατού σεναρίου.