Μια ομιλία ενός (εκ νέου) υποψηφίου αντί για ενός πρώην προέδρου

Για δεκαετίες, οι πρόεδροι που εγκατέλειπαν τον Λευκό Οίκο έτειναν να υιοθετούν χαμηλό προφίλ, αφήνοντας όλη τη σκηνή στους διαδόχους τους για τους πρώτους μήνες της θητείας τους. Η θητεία του Ντόναλντ Τραμπ όμως δεν έμοιαζε με καμία άλλη – ποιος περίμενε λοιπόν κάτι αντίστοιχο για τη μετα-προεδρία του; Ούτε δύο μήνες αφότου αποχώρησε από την Ουάσιγκτον για το Μαρ-α-Λάγκο της Φλόριντα ως ένας ηγέτης δις παραπεμφθείς σε δίκη με το ερώτημα της καθαίρεσης, ο οποίος υποκίνησε ακραίους υποστηρικτές του να επιτεθούν στο Καπιτώλιο, ο Τραμπ επέστρεψε χθες στο πολιτικό προσκήνιο κλείνοντας με ομιλία του το ετήσιο Συνέδριο Πολιτικής Δράσης των Ρεπουμπλικανών (CPAC), στο Ορλάντο της Φλόριντα. Και δεν ήταν μια ομιλία πρώην προέδρου, ήταν μια ομιλία (εκ νέου) υποψηφίου, σε χαρακτηριστικά τραμπικό ύφος, ενώπιον ενός κοινού που παραληρούσε: το φετινό CPAC ήταν μια ακόμα απόδειξη πως το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχει ξεφύγει για τα καλά προς τον ακροδεξιό εξτρεμισμό.

«Στέκομαι ενώπιόν σας για να δηλώσω ότι το απίστευτο ταξίδι που ξεκινήσαμε μαζί πριν από τέσσερα χρόνια κάθε άλλο παρά έχει τελειώσει» διακήρυξε ο Τραμπ, προβλέποντας νέους θριάμβους για το μέλλον («Ποιος ξέρει; Μπορεί να αποφασίσω να νικήσω για τρίτη φορά» δήλωσε χαρακτηριστικά, επαναλαμβάνοντας εμμέσως πλην σαφώς τον ισχυρισμό πως νίκησε και στις εκλογές του Νοεμβρίου) πριν ξεκινήσει έναν φιλιππικό κατά του διαδόχου του, του Δημοκρατικού Τζο Μπάιντεν. Μίλησε (αναλυτικά…) για τον «πιο καταστροφικό πρώτο μήνα οποιουδήποτε προέδρου στην αμερικανική ιστορία», αντιπαραβάλλοντάς τον, εξίσου αναλυτικά, με τα υποτιθέμενα «επιτεύγματα» της δικής του θητείας, θέλησε ωστόσο να ακουστεί περισσότερο σαν τον υποψήφιο του 2016 παρά σαν τον υποψήφιο για επανεκλογή του 2020.

Την ατμόσφαιρα κάτω από τη σκηνή τη συνόψισε δημοσκόπηση που έδειξε πως 68% των συμμετεχόντων θέλουν να διεκδικήσει ξανά ο Τραμπ την προεδρία το 2024. Υπάρχει βέβαια και μία μερίδα Ρεπουμπλικανών που ανατριχιάζει στην ιδέα, ανάμεσά τους οι δέκα βουλευτές και οι επτά γερουσιαστές που ψήφισαν υπέρ της παραπομπής και της καταδίκης του Τραμπ αντίστοιχα. Αλλά αυτοί ήταν απόντες από το συνέδριο, τα ονόματά τους μόνο ως στόχοι κριτικής ακούστηκαν, ο Τραμπ ισχυρίστηκε μάλιστα ότι το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (με εξαίρεση «μια χούφτα άχρηστων» στην Ουάσιγκτον) «είναι ενωμένο» και απέκλεισε το ενδεχόμενο να ιδρύσει άλλο κόμμα. Η προσωπολατρία ήταν σε κάθε περίπτωση έκδηλη στον χώρο, τόσο στα αυτοκόλλητα, τα καπέλα, τα μπλουζάκια, τις μάσκες με συνθήματα όπως «Τραμπ 2024» και «Σας έλειψα;», όσο και σε αυτό το γιγάντιο χρυσαφί άγαλμα του πρώην προέδρου με το σορτς πυγμαχίας στα χρώματα της αμερικανικής σημαίας και το «αστρικό» ραβδί στο χέρι – που έγινε όπως αναμενόταν ο περίγελος (μερίδας) του Τwitter.

Στις τέσσερις ημέρες που διήρκεσε το συνέδριο, ο ένας ομιλητής μετά τον άλλο φρόντισε να κάνει επίδειξη της αφοσίωσής του στον πρώην πρόεδρο, λυσσομανώντας παράλληλα κατά του «ριζοσπαστικού σοσιαλισμού» και της «κουλτούρας της ακύρωσης», προωθώντας ανερυθρίαστα τους τραμπικούς ισχυρισμούς περί εκλογικής νοθείας – και αρνούμενοι φυσικά κάθε ευθύνη του στη φονική έφοδο στο Καπιτώλιο. Κάποιοι, βέβαια, όπως ο Σαμ Νάνμπεργκ, πρώην σύμβουλος του Τραμπ το 2016, είδαν σε αυτή τη σπουδή του να μιλήσει στο CPAC, «τόσο σύντομα αφότου έγινε μόλις ο 10ος πρόεδρος που χάνει τη μάχη για την επανεκλογή του», ένα «σημάδι αδυναμίας». Ακόμα και αν ο Τραμπ θελήσει πράγματι να ανακτήσει την εξουσία, ο δρόμος είναι σπαρμένος με νομικά εμπόδια – μόλις πρόσφατα, η εισαγγελία του Μανχάταν πήρε στα χέρια της φορολογικές δηλώσεις του οκτώ ετών και ένα βουνό από άλλα οικονομικά στοιχεία στο πλαίσιο ποινικής έρευνας. «Πολλά θα εξαρτηθούν από την υγεία του» λέει στους «New York Times» ο Τζο Ουόλς, ένας πρώην Ρεπουμπλικανός βουλευτής και νυν πολέμιος του Τραμπ. «Μπορεί να βρεθεί στη φυλακή. Ή με χρέη εκατομμυρίων δολαρίων. Αν όμως δεν τον προλάβει η δικαιοσύνη, και θελήσει να κατεβεί υποψήφιος, το χρίσμα είναι δικό του».