Από τη συζήτηση, στην (αναμενόμενη) πράξη

Πέμπτη πρωί, 25 Φεβρουαρίου 2021. Δειλός ήλιος στην Αττική, δροσερό, ως ψυχρό αεράκι διαπερνά την πόλη. Η συζήτηση στη Βουλή, που δίκαια προκάλεσε ο Πρωθυπουργός, έχει διάφορο αντικείμενο. Μια υπόθεση καθημερινής βίας, ασέλγειας και κακοποίησης. Ασυνήθιστη η Βουλή, η αμηχανία τη διαποτίζει.

Η δημόσια σκηνή έχει πάρει τις τελευταίες ημέρες χρώμα μαύρο. Τα γεγονότα είναι γνωστά, ο εντυπωσιασμός που τα συνοδεύει μοιάζει περισσότερο με έκπληξη, παρά με συνείδηση ή βούληση συνείδησης πράξεων ειδεχθών και βάρβαρων.

Η συζήτηση στη Βουλή, με μια ενδιαφέρουσα προσγείωση τον τόπο της ηπιότητας, προσθέτει, φρονώ, μια στιγμή θετική. Η πράξη θα το αναδείξει και θα το εγγυηθεί.

Η βάσιμη διεκδίκηση εκ μέρους του Πρωθυπουργού μιας ποιότητας στη δημόσια αντιπαράθεση είναι ένα αίτημα που έρχεται από μακριά. Η έκρηξη χυδαίων σχολίων στο Διαδίκτυο – ευθύνη του καθενός να ζυγίσει τις πηγές και να αποδώσει δίκαιη κρίση – μιλάει δυνατά για την κοινωνική και πολιτική μας καθυστέρηση.

Κατ’ εξοχήν εκεί που εμπλέκονται άνθρωποι και μάλιστα ανήλικοι, ο λόγος θα έπρεπε να συγκρατεί τον εαυτό του, να σκέφτεται διπλά και να εκφράζεται με σωφροσύνη, δηλαδή σεβασμό στον άλλον – θύμα, που πάσχει και δεν είναι μέρος μιας παράστασης πολιτικής και αυτής στιγμιαίας.

Αυτή η παράσταση η πολιτική, έθρεψε τον βίαιο λόγο της προηγούμενης αντιμνημονιακής περιόδου, εκεί που ο παροξυσμός του λόγου, ήταν προϋπόθεση της ακοής του. Αυτή η κουλτούρα του κατασταλτικού λόγου, ξεπήδησε από τη σκοτεινή πλευρά της ύπαρξής μας, αυτές τις μέρες. Και με τρόπο αντιπολιτικό, ισοπέδωσε. Αδιάκριτα.

Στις παρυφές των κομμάτων ή και στον πυρήνα τους, άνθρωποι που διεκδικούν ρόλο, επιζητούν την προσοχή και φαντάζονται τον εαυτό τους διαμορφωτή της ιστορικής ροής, αποχαλινωμένοι, διαγράφουν κάθε δημοκρατικό κώδικα και υιοθετούν την προσβολή του άλλου, σε μια φαντασία εξόντωσής του. Μια βαριά μομφή δεν είναι πολιτικό επιχείρημα, μια κραυγή απελπισίας δεν είναι πρόσκληση σωτηρίας.

Ο βίαιος λόγος, που παίρνει ποικίλες μορφές στις μέρες μας, κυοφορεί τη βίαιη πράξη, την προετοιμάζει και την αρδεύει. Το θέμα που συζητήθηκε σήμερα στη Βουλή, με μια σοβαρότητα, φρονώ, είναι ζήτημα πολιτισμού. Το βάρος για τη θεμελιωμένη και θεσμική αντιμετώπισή του, είναι πρωτίστως ευθύνη της Κυβέρνησης. Η πράξη είναι το κριτήριο της αλήθειας. Και μόνο η πράξη είναι το ανάχωμα στον λόγο που παρεκτρέπεται, παραπλάνα ή αποκρύπτει.

Σε κάθε κοινωνία υπάρχει ένα αίτημα ήθους. Οπως υπάρχει ένα αίτημα δικαιοσύνης και αλήθειας. Εγγυητές είναι οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι, άνδρες ή γυναίκες. Το θεσμικό οικοδόμημα, καταπώς λένε, θα είναι η ασπίδα. Για την υπεράσπιση του μικρού και αδύνατου, απέναντι στην κατάχρηση εξουσίας, που εξουθενώνει τον άλλο, σε μια συνθήκη βουβού θανάτου. Κανόνες, κύρωση, τιμωρία. Δικαιοσύνη.

Ο Λευτέρης Κουσούλης είναι πολιτικός επιστήμονας