6.500 νεκροί στο Κατάρ στα έργα για το Μουντιάλ

Περισσότεροι από 6.500 μετανάστες εργάτες από Ινδία, Πακιστάν, Νεπάλ, Μπανγκλαντές και Σρι Λάνκα έχουν χάσει τη ζωή τους στο Κατάρ από τότε που η χώρα ανέλαβε τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου, πριν από δέκα χρόνια.

Βάσει των στοιχείων που συγκεντρώθηκαν από κυβερνητικές πηγές, 12 μετανάστες εργάτες από αυτές τις πέντε χώρες της Νότιας Ασίας πεθαίνουν κάθε εβδομάδα, έπειτα από εκείνη τη νύχτα του Δεκεμβρίου 2010, όταν οι δρόμοι της πρωτεύουσας Ντόχα γέμισαν από ένα εκστασιασμένο πλήθος που πανηγύριζε την ανάληψη του Μουντιάλ από το Κατάρ. Τα στοιχεία από Ινδία, Μπανγκλαντές, Σρι Λάνκα και Νεπάλ αποκαλύπτουν ότι σημειώθηκαν 5.927 θάνατοι μεταναστών εργατών την περίοδο 2011-2020. Αλλα στοιχεία από τη πρεσβεία του Πακιστάν στο Κατάρ καταγράφουν ακόμα 824 θανάτους πακιστανών εργατών από το 2010 έως το 2020. Υπολογίζεται ότι ο συνολικός αριθμός πρέπει να είναι πολύ μεγαλύτερος, καθώς στα στοιχεία αυτά δεν περιλαμβάνονται ούτε οι θάνατοι από εργάτες άλλων χωρών, που βρίσκονται στο Κατάρ, όπως οι Φιλιππίνες και η Κένυα, ούτε οι θάνατοι εργατών τους τελευταίους μήνες του 2020.

Την τελευταία δεκαετία το Κατάρ έχει επιδοθεί σε ένα, άνευ προηγουμένου, κατασκευαστικό πρόγραμμα, κυρίως ως προετοιμασία για το Μουντιάλ του 2022. Εκτός από επτά νέα στάδια, δεκάδες μεγάλα κατασκευαστικά έργα βαίνουν προς ολοκλήρωση ή έχουν ολοκληρωθεί, μεταξύ των οποίων ένα νέο αεροδρόμιο, λεωφόροι, συστήματα δημόσιων μεταφορών, ξενοδοχεία και μια νέα πόλη, στην οποία θα διεξαχθεί ο τελικός του Παγκόσμιου Κυπέλλου.

Παρότι τα στοιχεία δεν έχουν κατηγοριοποιηθεί βάσει τόπου εργασίας ή επαγγέλματος, είναι πιθανοί οι περισσότεροι εργάτες να πέθαναν ενώ εργάζονταν στις υποδομές του Μουντιάλ, λέει ο Νικ Μαγκίχαν, διευθυντής οργάνωσης που ειδικεύεται στα εργατικά δικαιώματα στις χώρες του Κόλπου. «Μεγάλος αριθμός μεταναστών εργατών που πέθαναν από το 2011 βρίσκονταν στη χώρα μόνο και μόνο επειδή το Κατάρ κέρδισε τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου» προσθέτει.

Ολα αυτά τα ευρήματα αναδεικνύουν την αποτυχία του Κατάρ να προστατεύσει την εργατική δύναμη που βρίσκεται στη χώρα και ανέρχεται σε 2 εκατομμύρια άτομα, καθώς δεν έχουν γίνει καν έρευνες για τα αίτια του ιδιαίτερα υψηλού αριθμού θανάτων μεταξύ τόσων νέων εργατών. Πίσω από τις στατιστικές βρίσκονται αμέτρητες οικογένειες βυθισμένες στο πένθος και στην ένδεια, καθώς έχασαν τον άνθρωπο που κέρδιζε τα προς το ζην.

Ο Γκαλ Σινγκ Ράι από το Νεπάλ πλήρωσε σχεδόν 1.000 δολάρια σε εκείνον που του βρήκε δουλειά: καθαριστή μιας κατασκήνωσης όπου διαμένουν εργάτες οι οποίοι κατασκευάζουν ένα από τα στάδια του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Μέσα σε μία εβδομάδα από την άφιξή του αυτοκτόνησε. Ενας άλλος εργάτης, ο Μοχάμαντ Σαχίντ Μία, από το Μπανγκλαντές έπαθε ηλεκτροπληξία όταν μπήκε νερό στο άθλιο κατάλυμα που του είχε δοθεί – τα ηλεκτρικά καλώδια ήταν εκτεθειμένα. Στην Ινδία, η οικογένεια του Μαντού Μπολαπάλι δεν μπόρεσαν ποτέ να καταλάβουν πώς ο υγιής 43χρονος πέθανε από «φυσικά αίτια» ενώ εργαζόταν στο Κατάρ. Το σώμα του βρέθηκε να κείτεται στο δωμάτιο του ξενώνα όπου έμενε.

Εντύπωση προκαλούν και τα αίτια πολλών θανάτων εργατών έτσι όπως καταγράφονται στα επίσημα στοιχεία: πολλαπλοί τραυματισμοί λόγω πτώσεων από μεγάλο ύψος, ασφυξία ή ακόμα και περιπτώσεις όπου τα αίτια δεν μπορούν να εντοπιστούν επειδή έχει αρχίσει η αποσύνθεση των σορών. Η πιο κοινή αιτία όμως που αναφέρεται είναι τα «φυσικά αίτια», συνήθως καρδιακή ή αναπνευστική ανεπάρκεια.  Υπενθυμίζεται ότι οι περισσότεροι εργάτες δουλεύουν στις εξαιρετικά υψηλές θερμοκρασίες που επικρατούν στο Κατάρ χωρίς καμία προστασία. Μελετώντας τα στοιχεία, βγαίνει το συμπέρασμα ότι το 69% των θανάτων μεταξύ ινδών, νεπαλέζων και μπανγκλαντεσιανών εργατών αποδίδεται σε «φυσικά αίτια».