Ο,τι δεν βελτιώνεται αλλάζει

Μια πρώτη εξήγηση για τους πολλούς που δεν είναι υποχρεωμένοι να το ξέρουν: Ο ΔΕΔΔΗΕ που έχει υπό την ευθύνη του το δίκτυο που φτάνει στα σπίτια μας, είναι κομμάτι της παλιάς ΔΕΗ, 100% θυγατρική της. Το κομμάτι της εμπορίας το οποίο υπό τον τίτλο ΔΕΗ ανταγωνίζεται και τους υπόλοιπους παρόχους στην αγορά είναι η μητρική, επίσης ΔΕΗ. Ο δε ΑΔΜΗΕ που έχει τον έλεγχο των δικτύων υψηλής τάσης, έχει αποκρατικοποιηθεί μερικώς, αλλά κατά βάση είναι επίσης η παλιά ΔΕΗ. Οι ίδιοι άνθρωποι με τις ίδιες παθογένειες, τα ίδια προβλήματα ως προς την οργάνωση, με τις ίδιες ισχυρές ομάδες συμφερόντων στο εσωτερικό τους, τα ίδια συνδικάτα και τις ίδιες συνεργασίες με τους ίδιους ιδιώτες εργολάβους. Αποτελεί ακριβώς το αντίστροφο, αλλά ευθέως ανάλογο παράδειγμα κακής μεταρρύθμισης, αντίστοιχης του ΕΦΚΑ. Οπως στην περίπτωση των ασφαλιστικών ταμείων δήθεν τα ενοποιήσαμε υπό έναν φορέα, για να λειτουργούν τελικά, όπως λειτουργούσαν το καθένα μόνο τους, αλλάζοντας απλά την ταμπέλα. Ετσι και στη ΔΕΗ τη διασπάσαμε για να τη σώσουμε και ενδεχομένως να ιδιωτικοποιήσουμε κάποια κομμάτια της, αλλά εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι ούτε σώθηκε ούτε ιδιωτικοποιήθηκε. Αλλάξαμε απλώς τις ταμπέλες.

Ημουν νιος και τώρα είμαι μεσήλικας, αλλά ακούω τα ίδια διαστρεβλωμένα επιχειρήματα. Δεν υπάρχει επαρκές προσωπικό λένε οι συνδικαλιστές, εννοούν εναορίτες, γιατί από υπαλλήλους γραφείου υπάρχει πλεόνασμα. Πέφτουν οι στύλοι και δεν έχουμε να τους αντικαταστήσουμε, λένε οι ίδιοι, αλλά μυστηριωδώς πως, η υπογειοποίηση των δικτύων μπλοκάρεται μόνιμα από κάποιους. Οι διοικήσεις αυτού που όλοι ξέρουμε ως ΔΕΗ συνεχώς ανακοινώνουν μεγαλεπήβολα επενδυτικά σχέδια, που θα εκσυγχρονίσουν την επιχείρηση. Κάποια ακυρώνονται στην πράξη. Κάποια άλλα είναι τελικά αποσπασματικά και δεν εντάσσονται σε μια ενιαία στρατηγική.

Τα πρόσωπα αλλάζουν μαζί με τις κυβερνήσεις, αλλά δύσκολα μπορεί να θυμηθεί κανείς κάποιον που έφυγε και άφησε έργο. Εχουμε δοκιμάσει τα πάντα. Από λαμπρούς άκρως πετυχημένους μάνατζερ του ιδιωτικού τομέα (παράδειγμα Αθανασόπουλου) που δεν τους επέτρεψαν να κάνουν τη δουλειά τους, μέχρι συνδικαλιστές που δήθεν επειδή ήξεραν τη δουλειά από μέσα θα έλυναν τα προβλήματα (παράδειγμα Παναγιωτάκη), αλλά και φέρελπεις φιλόδοξους νέους μάνατζερ που με την ορμή της νιότης θα άλλαζαν τα πάντα (περίπτωση Στασσή).

Το μόνο που δεν έγινε είναι το προφανές: Οταν δεν μπορείς να βελτιώσεις κάτι, το αλλάζεις. Εν προκειμένω το ιδιωτικοποιείς. Λες ως κράτος δεν μπορώ να το διοικήσω αυτό το πράγμα. Θα το δώσω σε κάποιον άλλον που ενδεχομένως να τα καταφέρει καλύτερα. Προφανώς αυτό δεν θα περίμενε κανείς να γίνει από μια κυβέρνηση σαν του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί φόρτωναν ζημιές δίχως αύριο, μείωναν τις όποιες επενδύσεις κατά 75% και διοικούσαν μαζί με τα σωματεία. Το περιμένει όμως από την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο η πιο βαριά υποδομή της χώρας, να υπολειτουργεί ή να μη λειτουργεί στην πρώτη στραβή…

Επιστρέφοντας στο χθεσινό μου σημείωμα, για την απουσία πελατοκεντρικής προσέγγισης από πλευράς όλων αυτών των εταιρειών που παλιά το λέγαμε ΔΕΗ, από το έλλειμμα επικοινωνίας με τον πελάτη καταναλωτή, έχω μια ακόμα απορία: Πώς μας βρίσκει η εταιρεία ηλεκτρισμού όταν βγαίνει ο λογαριασμός μας. Πώς μας στέλνει συνεχή μηνύματα μέσω sms όταν χρωστάμε έστω και ένα ευρώ. Πώς βρίσκει τα στοιχεία μας και τα δίνει σε εισπρακτικές για τα περαιτέρω… και όταν υπάρχει μια βλάβη, έστω τυχαία έστω συνηθισμένη, να μη μας βρίσκει να μας ενημερώσει και σε τακτά διαστήματα να μας δίνει εξηγήσεις για την επιδιόρθωσή της;