Μη κανονικότητα

Είναι να αναρωτιέσαι ποιο σατανικό μυαλό αποφάσισε να ονομάσει την κακοκαιρία «Μήδεια» και να την εξοργίσει. Γιατί η χειρότερη εκδίκησή της – ναι, ακόμη χειρότερη κι από την ίδια – είναι το γκρουπ θέραπι για τα προβλήματα που μας άφησε πίσω της, με τσακωμούς κι όλα τα γνωστά της ελληνικής δημόσιας αρένας. Να δεχτούμε, φυσικά, ότι η Ελλάδα δεν είναι στη Βόρεια Ευρώπη και άρα δεν είναι ακριβώς παράλογο να μην έχει τις υποδομές χωρών που αντιμετωπίζουν συχνά τέτοια καιρικά φαινόμενα. Ωστόσο υπάρχει μια απόσταση μεταξύ αυτής της κατανόησης και της απαίτησης να θεωρούμε ορισμένα πράγματα «κανονικά». Οχι, δεν είναι νορμάλ να μένουν δύο μέρες σχεδόν τόσοι δήμοι της πρωτεύουσας της χώρας χωρίς ηλεκτρικό. Και σίγουρα δεν είναι και ασφαλές. Δεν είναι κανονικό να αναζητούν πολίτες επί 36ωρα απαντήσεις σε τηλεφωνικές γραμμές που δεν εξυπηρετούν. Πιστέψτε το, επίσης, όσοι σας αφορά, αλλά δεν είναι νορμάλ κάθε φορά που συμβαίνει κάτι, να βλέπουν οι πολίτες όλους τους αρμόδιους και συναρμόδιους να παρελαύνουν στα παράθυρα των καναλιών και να επιρρίπτουν ευθύνες ο ένας στον άλλον. Πράγμα ιδιαιτέρως εύκολο καθώς κανείς δεν ξέρει ποιος έχει αρμοδιότητα για τι ακριβώς, με κακοκαιρία ή χωρίς. Οπως άσχετο με τον καιρό είναι και το ότι οι πολίτες της χώρας αυτής έχουν προβλήματα κάθε τρεις και λίγο με τους παρόχους Internet και τηλεφωνίας, τις υπηρεσίες των οποίων χρυσοπληρώνουμε στηρίζοντας ένα ολιγοπώλιο που δεν αγγίζει κανείς.

Μην μπερδευόμαστε: όλα αυτά κι άλλα πολλά δεν τα έχουμε κανονικοποιήσει επειδή είναι κανονικά, αλλά επειδή με αυτόν τον τρόπο τα διαχειριζόμαστε χωρίς να τρελαθούμε. Λες «στην Ελλάδα έτσι είναι» και καθάρισες. Και για να γλιτώσεις και ακόμη λίγη ταλαιπωρία, μοιράζεις την ευθύνη ανάλογα με την πολιτική σου θέση. Η ευθύνη είναι, ούτως ή άλλως, για να διαχέεται και, έτσι, πάνω στη διάχυση να χύνεται και να χάνεται στον δρόμο. Μπορεί ο ένας να λέει ότι φταίει η κυβέρνηση, ο δεύτερος η αυτοδιοίκηση, ο τρίτος η αντιπολίτευση, ο τέταρτος οι εργαζόμενοι, ο πέμπτος οι ανεύθυνοι συμπολίτες του και το κακό του ριζικό. Και να έχουν όλοι δίκιο κι άδικο μαζί. Κι ας ξέρουμε μέσα μας πως, όχι, τίποτα από αυτά δεν είναι κανονικό.