Ελιγμοί για να ξεφύγει από την πρέσα της μονομαχίας

Το πρόβλημα όταν είσαι τρίτο κόμμα στη Βουλή είναι ότι καμιά φορά χάνεσαι στη σύγκρουση των δύο αντιπάλων σου. Ακόμα και λόγω σειράς των ομιλητών, οι αψιμαχίες που ξεσπούν ανάμεσα στον Πρωθυπουργό και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε βγάζουν εκτός κάδρου. Ο κίνδυνος της καθιέρωσης μιας τέτοιας εικόνας φάνηκε κατά τη συζήτηση για τα πανεπιστήμια: η Φώφη Γεννηματά, που θα ανέλυε μια εναλλακτική πρόταση για την αστυνόμευση των πανεπιστημίων, μίλησε μετά από σχεδόν δύο ώρες αντιπαράθεσης ανάμεσα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και στον Αλέξη Τσίπρα.

Το κυριότερο ήταν πως, αυτή τη φορά, η αντιπαράθεση είχε και ιδεολογικά χαρακτηριστικά, με τον έναν να επιχειρεί να αποδομήσει το αντιπολιτευτικό επιχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιώντας αριστερές αναφορές και τον άλλον να παρουσιάζεται ως ο κυρίαρχος πόλος απέναντι στην κυβέρνηση. Εκεί έγκειται και το στοίχημα για το Κίνημα Αλλαγής, να μη συνθλιβεί ανάμεσα στους δύο μεγάλους – έχει αποφασίσει να το κάνει με «σκληρή, αλλά δημιουργική» αντιπολίτευση. Διαφοροποιούμενο και από τους δύο, κρατώντας όμως στοιχεία της φυσιογνωμίας της παράταξης, που «ακουμπούν» σε ψηφοφόρους που σήμερα βρίσκονται και στη ΝΔ και στον ΣΥΡΙΖΑ.

Το εγχείρημα είναι δύσκολο, αλλά στη Χαριλάου Τρικούπη θεωρούν πως κάτι έχουν με το μέρος τους: η αντιπαράθεση του Μητσοτάκη και του Τσίπρα στο πεδίο «πρόοδος και συντήρηση», τουλάχιστον όπως αποτυπώθηκε τις τελευταίες μέρες, δεν αφορά άμεσα τους πασόκους ψηφοφόρους. Αν αυτοί είναι εκσυγχρονιστές, δεν είναι τόσο το προοδευτικό πρόσωπο του Μητσοτάκη που τον κάνει συμπαθή (το οποίο, εξηγούν επιτελικά στελέχη, υπονομεύεται από τη φυσιογνωμία της ΝΔ), αλλά η προοπτική του μιλάει, ανεξαρτήτως παράταξης. Αν είναι αντιδεξιοί, τότε καμία αναφορά στο παρελθόν, το πιο μακρινό ή το πιο κοντινό, δεν μπορεί να τους κάνει να αλλάξουν γνώμη. Για τον Τσίπρα, από την άλλη, η γνώμη όσων ψηφοφόρων παρέμειναν στην Κεντροαριστερά κατά τη συριζαϊκή επέλαση των προηγούμενων ετών είναι κακή, πλήρως διαμορφωμένη και καταγράφεται συνέχεια στις δημοσκοπήσεις.

Μεγαλύτερη ελπίδα τους δίνει η χρονική συγκυρία. Θεωρούν πως η πλειονότητα των ψηφοφόρων που έμειναν στο Κίνημα Αλλαγής το 2019 όταν το στοίχημα ήταν «να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ», δύσκολα θα αποφασίσουν τώρα να ψηφίσουν ΝΔ, που η προοπτική επιστροφής του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει σχεδόν ανέφικτη – κι αυτό ανεξάρτητα με το αν προκρίνουν συνεργασία του Κινήματος Αλλαγής με το πρώτο κόμμα στις κάλπες της απλής αναλογικής. Η πόλωση, δηλαδή, ανάμεσα στους δύο έχει περισσότερο να κάνει με την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να κρατήσει τις δυνάμεις του στα επίπεδα του 2019 και της ΝΔ να τον αποσυσπειρώσει όσο πιο πολύ γίνεται.