Παράδοση στέμματος στον μοναδικό του κάτοχο…

Tην περασμένη Κυριακή έπειτα από ένα εμφανώς άνισο παιχνίδι η Λίβερπουλ παρέδωσε το στέμμα της πρωταθλήτριας Αγγλίας μετά την ήττα με 1-4 από τη Μάντσεστερ Σίτι. Η Λίβερπουλ είχε μοχθήσει απίστευτα για να κατακτήσει το πρωτάθλημα, αλλά η παράδοση του τίτλου ήταν μια τυπική διαδικασία. Η Σίτι του Πεπ Γκουαρντιόλα έπαιξε με το πόδι πατημένο στο γκάζι, δεν πτοήθηκε από την απώλεια του πέναλτι από τον Γκουντογκάν στο πρώτο ημίχρονο και σταμάτησε να τρέχει μόνο όταν έφτασε στο 1-4. Εκανε επίδειξη δύναμης απέναντι σε μια πρωταθλήτρια που της είχε παραδώσει την πρωτιά πριν καν ο αγώνας ξεκινήσει.

Ο Γιούργκεν Κλοπ, που έβλεπε το κακό να πλησιάζει, προσπάθησε να «κουμπώσει» όσο πιο πολύ μπορούσε την ομάδα του παίζοντας με τον γερο-Μίλνερ σε θέση αριστερού ακραίου αμυντικού χρησιμοποιώντας μπροστά του ως χαφ εξτρέμ τον βασικό του αριστερό μπακ Ρόμπερτσον. Πιο αμυντικά δεν μπορούσε να παίξει.

Φαν Ντάικ

Η Λίβερπουλ, λένε οι ειδήμονες, δεν είχε καμία πιθανότητα να πάρει το φετινό πρωτάθλημα μετά τον τραυματισμό του Φαν Ντάικ. Προσωπικά αμφιβάλlω αν θα τα κατάφερνε και με τον βιονικό oλλανδό στόπερ παρόντα.

Το ότι δεν έκανε μεταγραφές και δεν ενισχύθηκε σημαντικά δείχνει πως κανείς στην ομάδα δεν πίστευε πως θα μπορούσε να κερδίσει δεύτερο πρωτάθλημα στη σειρά. Η Λίβερπουλ δεν προόδευσε κι έμεινε στάσιμη γιατί έχασε το κίνητρό της.

Ηταν δύσκολο να αντικαταστήσει τον Φαν Ντάικ κάνοντας μια μεταγραφή γιατί παίκτη τέτοιου επιπέδου δύσκολα βρίσκεις. Αλλά δεν τον έψαξε καν. Οποιος χρησιμοποιήθηκε στη θέση του (όπως ο Φαμπίνιο π.χ.) ήταν μια λύση ανάγκης.

Σε αυτές τις περιπτώσεις όποιος επιστρατεύεται δίνει αρχικά κάτι παραπάνω κάνοντας μια υπερπροσπάθεια να αγωνιστεί σε μια θέση που δεν είναι δική του, αλλά δεν γίνεται να παίζει συνέχεια στα «κόκκινα». Αλλο είναι κάποιος να ανταποκριθεί σε ένα ματς (κάνοντας κάτι που δεν είναι ακριβώς η δουλειά του) κι άλλο να βγάλει μια σεζόν σε μια θέση που δεν γνωρίζει. Σε ένα ματς μπορεί να αντικατασταθεί οποιοσδήποτε ποδοσφαιριστής όσο καλός κι αν είναι: η Σίτι δεν είχε στο ματς με τη Λίβερπουλ τον Ντε Μπρόινε και τον Αγουέρο. Αλλά ουδείς το κατάλαβε.

Παράδειγμα

H φετινή Λίβερπουλ είναι ένα ωραίο παράδειγμα για να καταλάβει κανείς πως στα σπορ δύσκολα κρατιέσαι στην κορυφή όσο τίμιος και εντυπωσιακός κι αν είναι ο αγώνας για να φτάσεις εκεί. Η Λίβερπουλ πάλεψε με προπονητή τον Κλοπ να κερδίσει το αγγλικό πρωτάθλημα χρόνια ολόκληρα. Για να τα καταφέρει κέρδισε πριν από το αγγλικό πρωτάθλημα το Τσάμπιονς Λιγκ! Εγινε η κορυφαία ευρωπαϊκή ομάδα χωρίς να είναι η πρωταθλήτρια Αγγλίας. Δεν έφτασε στην περσινή της επιτυχία τρέχοντας μόνη, αλλά ξεπερνώντας του κόσμου τα εμπόδια. Και μετά όλα αυτά τα ξαναβρήκε μπροστά της: λέγονται Μάντσεστερ Σίτι, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Τότεναμ, Αρσεναλ, Λέστερ κ.τ.λ.

Πορεία

Το μεγάλο πρόβλημα της ομάδας του Κλοπ φέτος ήταν ο περσινός της θρίαμβος. Θα λεγα μάλιστα πως ήταν όλη αυτή η πορεία που έκανε να φτάσει σε αυτόν – εννοώ και το μεγάλο πρωτάθλημα που είχε κάνει ένα χρόνο πριν όταν και το έχασε στον πόντο από τη Μάντσεστερ Σίτι. Η Λίβερπουλ για να φτάσει να γίνει πρωταθλήτρια χρειάστηκε πρώτα από όλα να ξεπεράσει τον εαυτό της – όχι μία σεζόν, αλλά τουλάχιστον τρεις! Κάθε χρόνο βελτιωνόταν και κάθε χρόνο αγκομαχούσε. Κι όταν τελικά τα κατάφερε ήταν γιατί είχε εξαντλήσει τα όριά της.

Κατάκτηση

Οταν έχεις χρόνια να πάρεις ένα πρωτάθλημα και το κυνηγάς σοβαρά και προγραμματισμένα, η κατάκτησή του γίνεται τόσο μεγάλος στόχος που αν τον πιάσεις, σε αδειάζει υποχρεωτικά. Δεν μπορείς πια να συνεχίσεις να κάνεις το ίδιο, διότι τον στόχο τον έπιασες και τον έπιασες γιατί έδωσες για αυτόν τα πάντα. Ανθρώπινα σταματάς για να χαρείς το κατόρθωμα. Κι από τη στιγμή που το κάνεις είναι εύκολο να πετάξεις μια χρονιά. Αυτό έγινε φέτος. Η Λίβερπουλ σταμάτησε και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Είδε πόσο ωραία έγινε. Καμάρωσε και χαμογέλασε. Και έχασε την κακία της και τη θέληση να κερδίσει. Για την ακρίβεια η θέλησή της εξαντλήθηκε. Οχι σε έναν χρόνο. Αλλά στα τρία χρόνια που ξόδεψε μέχρι να φτάσει στην κορυφή.

Ξεκίνημα

Δεν ήμουν φυσικά μπροστά στη σκηνή αλλά είναι σαν να τη βλέπω. Φαντάζομαι τους παίκτες της Λίβερπουλ στο ξεκίνημα της φετινής προετοιμασίας να ακούν τον Κλοπ να οριοθετεί τους στόχους της χρονιάς και να μιλάει για την ανάγκη να υπερασπιστούν όλοι τον τίτλο. Είμαι βέβαιος ότι μπροστά στον προπονητή όλοι συμφώνησαν. Κι ότι μόλις αυτός έφυγε είπαν πως αν ένα πρωτάθλημα το κερδίζεις ύστερα από τρεις δεκαετίες, είναι αδιανόητο να σου ζητάνε να το κερδίσεις πάλι αμέσως. Δεν τους δίνω άδικο.

Δεκαετίες

Η Σίτι του Γκουαρντιόλα παίζει κάθε χρόνο για να πάρει τον πρωτάθλημα. Η Λίβερπουλ του Κλοπ έπαιζε τρία χρόνια για να πάρει ένα πρωτάθλημα που της έλειπε δεκαετίες. Το πήρε. Το χάρηκε. Και τώρα πρέπει να μάθει να διεκδικεί το πρωτάθλημα κάθε χρόνο. Δεν είναι απλό: θα έλεγα μάλιστα ότι είναι το πιο δύσκολο που μπορεί να έχει ως υποχρέωση μια ομάδα. Διότι αυτό που ουσιαστικά της ζητάς είναι να κάνει τη διεκδίκηση του πρωταθλήματος καθημερινή δουλειά, ενώ για την ομάδα αυτή, η κατάκτηση του τίτλου συνιστούσε υπέρβαση.

Λίγες

Πόσες ομάδες στην Ευρώπη θεωρούν την κατάκτηση του τίτλου βασική δουλειά; Λίγες, πολύ λίγες. Στην Αγγλία αυτό τον καιρό είναι τέτοια ομάδα μόνο η Μάντσεστερ Σίτι.

Στη Γερμανία είναι μόνο η Μπάγερν Μονάχου. Στην Ιταλία είναι μόνο η Γιουβέντους. Στην Γαλλία, με όλα τα σκαμπανεβάσματά της, είναι μόνο η Παρί. Στην Ισπανία είναι η Ρεάλ Μαδρίτης και η Μπαρτσελόνα που φέτος δεν είναι και στα καλύτερά τους. Στην Πορτογαλία είναι η Πόρτο και η Μπενφίκα. Και στην Ελλάδα μόνο ο Ολυμπιακός.

Ιστορία

Ο κόσμος χαίρεται για ένα πρωτάθλημα που έχει κερδίσει η Λέστερ, η Μονπελιέ, η Ατλέτικο Μαδρίτης, η Μπορούσια Ντόρτμουντ. Η χαρά είναι κατανοητή. Αλλά την ιστορία του ποδοσφαίρου τη γράφουν οι μεγάλες ομάδες και μεγάλες είναι όσες αντέχουν την πίεση του πρωταθλητισμού γιατί μπορούν να πρωταγωνιστούν κάθε χρόνο. Η Λίβερπουλ δεν παρέδωσε το στέμμα στη Μάντσεστερ Σίτι. Της το έδωσε πίσω ζητώντας της συγγνώμη που για έναν χρόνο τής το στέρησε. Εχω μεγάλη περιέργεια για το αν του χρόνου θα τολμήσει να της το ζητήσει πίσω. Μου μοιάζει δύσκολο. Κατά βάθος πιστεύει πως της ανήκει…