Ενα ξέσπασμα γέλιου, επειγόντως

Το βιντεάκι είναι παλιό, από τον Νοέμβριο του 1994, τότε που το Ιντερνετ ήταν ακόμα στα σπάργανα και ο εμπνευστής του Facebook πήγαινε ακόμα Δημοτικό. Είναι γυρισμένο στη Σεβίλλη, εντός του Κοινοβουλίου της Ανδαλουσίας, έχει παιχτεί όμως σε ολόκληρο τον κόσμο, από το αμερικανικό ABC έως το ιαπωνικό NHK, και γίνεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα viral, με δεκάδες χιλιάδες κοινοποιήσεις κάθε φορά που κάποιος το θυμάται και το ανεβάζει στο Τwitter – όπως συνέβη και την περασμένη εβδομάδα. Γιατί η σκηνή την οποία δείχνει, σύσσωμη τη Βουλή της Ανδαλουσίας να καταλαμβάνεται από μία εκρηκτική κρίση γέλιου, θα μπορούσε να συμπεριλαμβάνεται σε οποιαδήποτε ταινία των Monty Python.

Δεν ήταν καθόλου αστείο το πλαίσιο, θυμίζει η El Pais, η Βουλή συζητούσε τον προϋπολογισμό της περιφέρειας, η συνεδρίαση είχε ξεκινήσει στις τέσσερις το απόγευμα και το ρολόι έδειχνε πια μιάμιση μετά τα μεσάνυχτα, γιατί οι Σοσιαλιστές κυβερνούσαν όντας μειοψηφία, και η Ενωμένη Αριστερά είχε καταθέσει τροπολογία στο σχέδιο προϋπολογισμού τους, και είχαν ήδη ψηφίσει δύο φορές αλλά είχαν καταλήξει αμφότερες σε ισοψηφία: η ένταση βρισκόταν στα ύψη και το διακύβευμα ήταν μεγάλο, αν δεν περνούσε ο προϋπολογισμός θα προκηρύσσονταν υποχρεωτικά εκλογές, μόλις πέντε μήνες μετά τις τελευταίες.

Η σοσιαλίστρια Ορτένσια Γκουτιέρεζ ντελ Αλαμο, η οποία εκτελούσε τότε χρέη πρώτης γραμματέως της Βουλής, αδυνατεί ακόμα και σήμερα να προσδιορίσει τι την έκανε να βάλει τα γέλια, θυμάται πως είχε έλθει η ώρα της τρίτης ψηφοφορίας, και έπρεπε να διαβάσει ένα ένα τα ονόματα των 109 βουλευτών και έτσι όπως τους έβλεπε από το βήμα να σηκώνονται, να λένε γρήγορα «ναι» ή «όχι» και να ξανακάθονται, της φάνηκε κωμικό, άρχισε να γελάει και της ήταν αδύνατο να σταματήσει και το γέλιο της άρχισε να διασπείρεται, μέχρι που δεν έμεινε κανένας σοβαρός μέσα στην αίθουσα. «Señorias, silencio por favor!», ακούγεται να λέει, όλο και πιο απελπισμένος, ο πρόεδρος της Βουλής, δεν αντέχει όμως ούτε αυτός, υποκύπτει, και τελικά αναγκάζεται να διακόψει για πεντάλεπτο διάλειμμα – λέγεται μάλιστα πως έσπευσε να πάρει τηλέφωνο τους υπευθύνους του τηλεοπτικού σταθμού που κατέγραφε τη συνεδρίαση και να τους παρακαλέσει να εξηγήσουν τις εικόνες αυτές στο πλαίσιο των όσων είχαν συμβεί νωρίτερα, να μη θεωρήσει κανείς πως η Βουλή δεν έδινε τη δέουσα σημασία σε μία τόσο σημαντική μέρα.

Ενας από τους λόγους που γίνεται συχνά πυκνά viral αυτό το βίντεο, ο λόγος που ξαναέγινε viral μόλις πρόσφατα, είναι ότι χρησιμοποιείται ως παράδειγμα της σημασίας που έχει να πέφτει, να εκτονώνεται η πολιτική πίεση, ειδικά όταν πιάνει κόκκινο, και της σημαντικότητας του γέλιου, ειδικά σε αυτή την εποχή του ζόφου. Αν όμως τα φέρει έτσι η τύχη και δει κανείς το βίντεο από το μακρινό παρελθόν της Σεβίλλης κοντά στα βίντεο από τη δίκη του Ντόναλντ Τραμπ στην αμερικανική Γερουσία, το γέλιο κόβεται μαχαίρι. Γιατί η Δημοκρατία περνάει αίφνης από τα καλύτερα στα χειρότερά της.

Πενήντα Ρεπουμπλικανοί γερουσιαστές, πλάι σε πενήντα Δημοκρατικούς συναδέλφους τους, παρακολούθησαν προχθές ηχητικά αποσπάσματα και βίντεο από κάμερες κλειστού κυκλώματος που οι περισσότεροι δεν είχαν ξαναδεί, άκουσαν αστυνομικούς να ουρλιάζουν από πόνο και τους χούλιγκαν που εισέβαλαν υποκινούμενοι από τον Τραμπ στις 6 Ιανουαρίου στο Καπιτώλιο να ουρλιάζουν από μίσος, διαπίστωσαν, αν δεν το είχαν ήδη διαπιστώσει, πόσο κοντά έφτασαν οι εγκληματίες αυτοί στον πρώην αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, τον Μάικ Πενς, τον Ρεπουμπλικανό γερουσιαστή Μιτ Ρόμνεϊ, τον πρόεδρο της Δημοκρατικής, πλέον, πλειοψηφίας Τζακ Σούμερ, τους αμπαρωμένους συνεργάτες της Δημοκρατικής προέδρου της Βουλής, Νάνσι Πελόζι, είδαν και άκουσαν έναν από αυτούς τους ψεκασμένους ακροδεξιούς να ρωτάει με ανατριχιαστική φωνή: «Νάααανσι; Πού είιιιισαι, Νάνσι;».

Ολοι αναστατώθηκαν, είναι σαφές, μόνο ο Ραντ Πολ έμεινε απαθής να μουτζουρώνει ένα σημειωματάριο, ο επίσης Ρεπουμπλικανός Τζέιμς Λάνκφορντ έσκυψε σοκαρισμένος το κεφάλι, ο συνάδελφός του Στιβ Ντέινς έσπευσε να τον παρηγορήσει σφίγγοντάς του το μπράτσο, «θύμωσα πολύ», δήλωσε ένα ακόμα μέλος του κόμματός τους, ο Νταν Σάλιβαν. Κανένα όμως σημάδι δεν έδειξαν όλοι αυτοί πως άλλαξαν γνώμη, πως σκοπεύουν να ψηφίσουν εναντίον του Τραμπ, και ας τους θύμισαν με κάθε τρόπο οι Δημοκρατικοί όχι μόνο τον προσωπικό κίνδυνο που διέτρεξαν, αλλά και όλα όσα είπε και έκανε ο πρώην πρόεδρος ώστε να βρεθούν σε αυτή τη θέση, κι ας είναι μέχρι στιγμής γελοία η υπερασπιστική γραμμή της νομικής ομάδας του Τραμπ. Μόνον οι πέντε Ρεπουμπλικανοί που ψήφισαν υπέρ της παραπομπής του, οι έξι Ρεπουμπλικανοί που ψήφισαν υπέρ της συνταγματικότητας της δίκης, αρνήθηκαν να προδώσουν με νομικίστικες εξηγήσεις τα συναισθήματά τους. Μπιλ Κάσιντι, Σούζαν Κόλινς, Λίζα Μέρκοφσκι, Μιτ Ρόμνεϊ, Μπεν Σας και Πάτρικ Τούμεϊ: δεν σώζουν την τιμή του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, το τρένο αυτό έχει φύγει, σώζουν όμως κάτι από την προσωπική τους τιμή, ενώ ο κόσμος παρακολουθεί συγκλονισμένος.

Αλήθεια, πόσο παρήγορο και απελευθερωτικό θα ήταν ένα διακομματικό ξέσπασμα γέλιου σαν εκείνο της Βουλής της Σεβίλλης στην αμερικανική Γερουσία.